ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿਲਙ੍ਘਦ੍ਭਿਰ੍ਗੋਵਤ੍ਸੈਰ੍ਮਣ੍ਡਿਤਂ ਸਿਤੈਃ। ਗੋਦੋਹਸ਼ਬ੍ਦਾਭਿਰਵਂ ਵੇਣੂਨਾਂ ਨਿਃਸ੍ਵਨੇਨ ਚ

ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਚਿੱਟੇ ਵੱਛੇ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਥਾਂ-ਥਾਂ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਦੁੱਧ ਦੁਹਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਵੈਣੂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਗਾਯਨ੍ਤੀਭਿਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਬਲਕृष੍ਣਯੋਃ। ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਭਿਰ੍ਗੋਪੀਭਿਰ੍ਗੋਪੈਸ਼੍ਚ ਸੁਵਿਰਾਜਿਤਮ੍

ਸੁੰਦਰ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।

ਅਗ੍ਨ੍ਯਰ੍ਕਾਤਿਥਿਗੋਵਿਪ੍ਰ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨਾਨ੍ਵਿਤੈਃ। ਧੂਪਦੀਪੈਸ਼੍ਚ ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਗੋਪਾਵਾਸੈਰ੍ਮਨੋਰਮਮ੍

ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਮਹਿਮਾਨ, ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ ਸੁਹਣਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਸਰ੍ਵਤਃ ਪੁष੍ਪਿਤਵਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਲਿਕੁਲਨਾਦਿਤਮ੍। ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਾਕੀਰ੍ਣੈਃ ਪਦ੍ਮषਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਮਣ੍ਡਿਤਮ੍

ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਹੰਸ, ਕਾਂਡਾ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਪੋਖਰ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ।

ਤਮਾਗਤਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਨੁਚਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਨਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਧਿਯਾਰ੍ਚਯਤ੍

ਉਧਵ ਜੀ ਆਏ, ਤਾਂ ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਭੋਜਿਤਂ ਪਰਮਾਨ੍ਨੇਨ ਸਂਵਿष੍ਟਂ ਕਸ਼ਿਪੌ ਸੁਖਮ੍। ਗਤਸ਼੍ਰਮਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਪਾਦਸਂਵਾਹਨਾਦਿਭਿਃ

ਉਧਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਨਰਮ ਵਿਛੋਣੀ ਤੇ ਬਠਾ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਥਕਾਵਟ ਮੁਕਾ ਚੁੱਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੈਰ ਮਲਣ ਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।

ਕਚ੍ਚਿਦਙ੍ਗ ਮਹਾਭਾਗ ਸਖਾ ਨਃ ਸ਼ੂਰਨਨ੍ਦਨਃ। ਆਸ੍ਤੇ ਕੁਸ਼ਲ੍ਯਪਤ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਹृਦ੍ਵ੍ਰਤਃ

ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ, ਸ਼ੂਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਠੀਕ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?

ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕਂਸੋ ਹਤਃ ਪਾਪਃ ਸਾਨੁਗਃ ਸ੍ਵੇਨ ਪਾਪ੍ਮਨਾ। ਸਾਧੂਨਾਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾਨਾਂ ਯਦੂਨਾਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਃ ਸਦਾ

ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਕਾਂਸਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਯਦਵਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।

ਅਪਿ ਸ੍ਮਰਤਿ ਨਃ ਕृष੍ਣੋ ਮਾਤਰਂ ਸੁਹृਦਃ ਸਖੀਨ੍। ਗੋਪਾਨ੍ਵ੍ਰਜਂ ਚਾਤ੍ਮਨਾਥਂ ਗਾਵੋ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਗਿਰਿਮ੍

ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਗੋਪਾਂ, ਪਿੰਡ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਗਾਂਵਾਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ?

ਅਪ੍ਯਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸ੍ਵਜਨਾਨ੍ਸਕृਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍। ਤਰ੍ਹਿ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਨਸਂ ਸੁਸ੍ਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਕੀ ਗੋਵਿੰਦਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵੇਗਾ? ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।

ਦਾਵਾਗ੍ਨੇਰ੍ਵਾਤਵਰ੍षਾਚ੍ਚ ਵृषਸਰ੍ਪਾਚ੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਦੁਰਤ੍ਯਯੇਭ੍ਯੋ ਮृਤ੍ਯੁਭ੍ਯਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ, ਤੂਫਾਨ, ਮੀਂਹ, ਜੰਗਲੀ ਸਾਂਡ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਤੋਂ—ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ—ਬਚਾਇਆ ਸੀ।

ਸ੍ਮਰਤਾਂ ਕृष੍ਣਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਲੀਲਾਪਾਙ੍ਗਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਹਸਿਤਂ ਭਾषਿਤਂ ਚਾਙ੍ਗ ਸਰ੍ਵਾ ਨਃ ਸ਼ਿਥਿਲਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮ, ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ-ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਹਾਸਾ ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਤਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤਾਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਪੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸਰਿਚ੍ਛੈਲਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਮੁਕੁਨ੍ਦਪਦਭੂषਿਤਾਨ੍। ਆਕ੍ਰੀਡਾਨੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਨਾਂ ਮਨੋ ਯਾਤਿ ਤਦਾਤ੍ਮਤਾਮ੍

ਜਿੱਥੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਪੈਰ ਪਏ ਹਨ—ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ—ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਥੇ ਹੀ ਸਾਡਾ ਮਨ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਨ੍ਯੇ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਰਾਮਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਵਿਹ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੌ। ਸੁਰਾਣਾਂ ਮਹਦਰ੍ਥਾਯ ਗਰ੍ਗਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਯਥਾ

ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਆਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਗ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।

ਕਂਸਂ ਨਾਗਾਯੁਤਪ੍ਰਾਣਂ ਮਲ੍ਲੌ ਗਜਪਤਿਂ ਯਥਾ। ਅਵਧਿष੍ਟਾਂ ਲੀਲਯੈਵ ਪਸ਼ੂਨਿਵ ਮृਗਾਧਿਪਃ

ਕੰਸ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਮੱਲਾ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।

ਤਾਲਤ੍ਰਯਂ ਮਹਾਸਾਰਂ ਧਨੁਰ੍ਯष੍ਟਿਮਿਵੇਭਰਾਟ੍। ਬਭਞ੍ਜੈਕੇਨ ਹਸ੍ਤੇਨ ਸਪ੍ਤਾਹਮਦਧਾਦ੍ਗਿਰਿਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ।

ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋ ਧੇਨੁਕੋऽਰਿष੍ਟਸ੍ਤृਣਾਵਰ੍ਤੋ ਬਕਾਦਯਃ। ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸੁਰਾਸੁਰਜਿਤੋ ਹਤਾ ਯੇਨੇਹ ਲੀਲਯਾ

ਪ੍ਰਲੰਬ, ਧੇਨੁਕ, ਅਰਿਸ਼ਟ, ਤ੍ਰਿਣਾਵਰਤ, ਬਕ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਇਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇੱਥੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਨਨ੍ਦਃ ਕृष੍ਣਾਨੁਰਕ੍ਤਧੀਃ। ਅਤ੍ਯੁਤ੍ਕਣ੍ਠੋऽਭਵਤ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਪ੍ਰੇਮਪ੍ਰਸਰਵਿਹ੍ਵਲਃ

ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਨੰਦ ਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।

ਯਸ਼ੋਦਾ ਵਰ੍ਣ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਰਿਤਾਨਿ ਚ। ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਾਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਸ੍ਨੇਹਸ੍ਨੁਤਪਯੋਧਰਾ

ਯਸ਼ੋਦਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਗੀਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।

ਤਯੋਰਿਤ੍ਥਂ ਭਗਵਤਿ ਕृष੍ਣੇ ਨਨ੍ਦਯਸ਼ੋਦਯੋਃ। ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨੁਰਾਗਂ ਪਰਮਂ ਨਨ੍ਦਮਾਹੋਦ੍ਧਵੋ ਮੁਦਾ

ਨੰਦ ਅਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਧਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ। ਯੁਵਾਂ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਤਮੌ ਨੂਨਂ ਦੇਹਿਨਾਮਿਹ ਮਾਨਦ। ਨਾਰਾਯਣੇऽਖਿਲਗੁਰੌ ਯਤ੍ਕृਤਾ ਮਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ

ਉਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਉੱਤੇ ਇੰਨਾ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਏਤੌ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਬੀਜਯੋਨੀ ਰਾਮੋ ਮੁਕੁਨ੍ਦਃ ਪੁਰੁषਃ ਪ੍ਰਧਾਨਮ੍। ਅਨ੍ਵੀਯ ਭੂਤੇषੁ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਚੇਸ਼ਾਤ ਇਮੌ ਪੁਰਾਣੌ

ਰਾਮ ਅਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਜਣਨੀ ਹਨ: ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ।

ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਜਨਃ ਪ੍ਰਾਣਵਿਯੋਗਕਾਲੇ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਮਨੋऽਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮ੍। ਨਿਰ੍ਹृਤ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਸ਼ਯਮਾਸ਼ੁ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯੋऽਰ੍ਕਵਰ੍ਣਃ

ਜਿਸ ਵਿਚ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕੋਈ ਮਨ—even ਜੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ—ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉੱਚੀ ਰਹਿ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵਨ੍ਤਾਵਖਿਲਾਤ੍ਮਹੇਤੌ ਨਾਰਾਯਣੇ ਕਾਰਣਮਰ੍ਤ੍ਯਮੂਰ੍ਤੌ। ਭਾਵਂ ਵਿਧਤ੍ਤਾਂ ਨਿਤਰਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍ਕਿਂ ਵਾਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਯੁਵਯੋਃ ਸੁਕृਤ੍ਯਮ੍

ਜਿਸ ਨਾਰਾਇਣ ਵਿਚ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਦਿਲ ਲਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਜੀਵੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਵੱਡਾ ਸੁਕਰਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਆਗਮਿष੍ਯਤ੍ਯਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਵ੍ਰਜਮਚ੍ਯੁਤਃ। ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤੇ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਪਤਿਃ

ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਅਚੁਤ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵ੍ਰਜ ਆਵੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇਗਾ।

ਹਤ੍ਵਾ ਕਂਸਂ ਰਙ੍ਗਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤੀਪਂ ਸਰ੍ਵਸਾਤ੍ਵਤਾਮ੍। ਯਦਾਹ ਵਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਕृष੍ਣਃ ਸਤ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਤਤ੍

ਕੰਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ।

ਮਾ ਖਿਦ੍ਯਤਂ ਮਹਾਭਾਗੌ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥਃ ਕृष੍ਣਮਨ੍ਤਿਕੇ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹृਦਿ ਸ ਭੂਤਾਨਾਮਾਸ੍ਤੇ ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਵੈਧਸਿ

ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ। ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਵੇਖੋਗੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਹੋਵੇ।

ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਪ੍ਰਿਯੋ ਵਾਸ੍ਤ੍ਯਮਾਨਿਨਃ। ਨੋਤ੍ਤਮੋ ਨਾਧਮੋ ਵਾਪਿ ਸਮਾਨਸ੍ਯਾਸਮੋऽਪਿ ਵਾ

ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਪਰਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਕੋਈ ਵਧੀਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਘੱਟ, ਨਾ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਣ-ਬਰਾਬਰ। ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।

ਨ ਮਾਤਾ ਨ ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਨ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨ ਸੁਤਾਦਯਃ। ਨਾਤ੍ਮੀਯੋ ਨ ਪਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਦੇਹੋ ਜਨ੍ਮ ਏਵ ਚ

ਉਸ ਦੀ ਨਾ ਮਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਪਤਨੀ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ। ਨਾ ਕੋਈ ਆਪਣਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਪਰਾਇਆ, ਨਾ ਸਰੀਰ, ਨਾ ਜਨਮ।