ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ - ਵਿਵੇਕੇਨ ਭਵੇਤ੍ਕਿਂ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਹਿ ਬਲਾਦਪਿ । ਨੋ ਚੇਤ੍ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਤ੍ਵਦਗ੍ਰੇ ਸ਼ੋਕਮੂਰ੍ਛਿਤਃ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਮਝ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ? ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਚਾਹੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।

ਪੁਤ੍ਰਾਦਿਸੁਖਹੀਨੋऽਯਂ ਸਂਨ੍ਯਾਸਃ ਸ਼ੁष੍ਕ ਏਵ ਹਿ । ਗृਹਸ੍ਥਃ ਸਰਸੋ ਲੋਕੇ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ

ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵਿਹੁਣ ਸੰਨਿਆਸ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁੱਕਾ ਹੈ। ਘਰਵਾਲਾ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਇਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸ ਤਪੋਧਨਃ । ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁਰ੍ਗਤਃ ਕष੍ਟਂ ਵਿਧਿਲੇਖਵਿਮਾਰ੍ਜਨਾਤ੍

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਲਕੀਰ ਮਿਟਾ ਕੇ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿ ਲਿਆ ਸੀ।

ਨ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਸੁਖਂ ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ ਯਥਾ ਦੈਵਹਤੋਦ੍ਯਮਃ । ਅਤੋ ਹਠੇਨ ਯੁਕ੍ਤੋऽਸਿ ਹ੍ਯਰ੍ਥਿਨਂ ਕਿਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍

ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀਤੀ ਮਿਹਨਤ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਤੂੰ ਜ਼ਿੱਦੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ?

ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਹਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਫਲਮੇਕਂ ਸ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ । ਇਦਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯ ਪਤ੍‍ਨ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਉਸ ਦੀ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਇੱਕ ਫਲ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾ ਲੈ; ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ।'

ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ੌਚਂ ਦਯਾ ਦਾਨਂ ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਤੁ ਭੋਜਨਮ੍ । ਵਰ੍षਾਵਧਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੇਨ ਪੁਤ੍ਰੋऽਤਿਨਿਰ੍ਮਲਃ

ਸਚਾਈ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਇਆ, ਦਾਨ ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਕ ਸਾਲ ਲਈ ਔਰਤ ਨੇ ਪਾਲਣੇ ਹਨ; ਇਸ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਵੇਗਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਯੋਗੀ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤੁ ਗृਹਮਾਗਤਃ । ਪਤ੍‍ਨ੍ਯਾਃ ਪਾਣੌ ਫਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਯਾਤਸ੍ਤੁ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਯੋਗੀ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਨੇ ਫਲ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਆਪ ਕਿਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਤਰੁਣੀ ਕੁਟਿਲਾ ਤਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਗ੍ਰੇ ਚ ਰੁਰੋਦ ਹ । ਅਹੋ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮਮੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਫਲਂ ਚਾਹਂ ਨ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਯੇ

ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਚਲਾਕ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਰੋਈ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਹਾਏ, ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਪੈ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗੀ।'

ਫਲਭਕ੍ਸ਼ੇਣ ਗਰ੍ਭਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਗਰ੍ਭੇਣ ਉਦਰਵृਦ੍ਧਿਤਾ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਭਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤੋऽਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਗृਹਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍

'ਫਲ ਖਾਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਆਵੇਗਾ; ਗਰਭ ਹੋਣ ਨਾਲ ਪੇਟ ਵਧੇਗਾ; ਘੱਟ ਖਾਣ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ—ਫਿਰ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂਗੀ?'

ਦੈਵਾਦ੍ ਧਾਟੀ ਵ੍ਰਜੇਦ੍‌ਗ੍ਰਾਮੇ ਪਲਾਯੇਦ੍‌ਗਰ੍ਭਿਣੀ ਕਥਮ੍ । ਸ਼ੁਕਵਤ੍ ਨਿਵਸੇਤ੍ ਗਰ੍ਭਃ ਤਂ ਕੁਕ੍ਸ਼ੇਃ ਕਥਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍

'ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਾਰ ਟੈਕਸ ਲੈਣ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਬੱਚਾ ਤੋਤਾ ਵਾਂਗ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੇਟ ਤੋਂ ਕੱਢ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?'

ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਚੇਦਾਗਤੋ ਗਰ੍ਭਃ ਤਦਾ ਮੇ ਮਰਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਪ੍ਰਸੂਤੌ ਦਾਰੁਣਂ ਦੁਃਖਂ ਸੁਕੁਮਾਰੀ ਕਥਂ ਸਹੇ

'ਜੇ ਬੱਚਾ ਤਿਰਛਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਜਣਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ, ਜੋ ਨਾਜੁਕ ਹਾਂ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਾਂਗੀ?'

ਮਨ੍ਦਾਯਾਂ ਮਯਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਨਨਾਨ੍ਦਾ ਸਂਹਰੇਤ੍ ਤਦਾ । ਸਤ੍ਯਸ਼ੌਚਾਦਿਨਿਯਮੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਃ ਸ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ

'ਜੇ ਮੈਂ ਆਲਸੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸੌਤ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਲੈ ਲਵੇਗੀ; ਸਚ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਆਦਿ ਨਿਯਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।'

ਲਾਲਨੇ ਪਾਲਨੇ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਸੂਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਵਾ ਵਿਧਵਾ ਨਾਰੀ ਸੁਖਿਨੀ ਚੇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ

'ਬੱਚੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਜਣਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਕਲੇਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਵੰਢੀ ਜਾਂ ਵਿਧਵਾ ਔਰਤ ਹੀ ਸੁਖੀ ਹੈ।'

ਏਵਂ ਕੁਤਰ੍ਕਯੋਗੇਨ ਤਤ੍ਫਲਂ ਨੈਵ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਪਤ੍ਯਾ ਪृष੍ਟਂ ਫਲਂ ਭੁਕ੍ਤਂ ਭੁਕ੍ਤਂ ਚੇਤਿ ਤਯੇਰਿਤਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲਤ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ; ਪਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਖਾ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਖਾ ਲਿਆ।'

ਏਕਦਾ ਭਗਿਨੀ ਤਸ੍ਯਾਃ ਤਦ੍‌ਗृਹਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾऽऽਗਤਾ । ਤਦਗ੍ਰੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਿਨ੍ਤੇਯਂ ਮਹਤੀ ਹਿ ਮੇ

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਈ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਨੇ ਸਾਰਾ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ।'

ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਤੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਹ੍ਯਨੁਜੇ ਕਰਵਾਣਿ ਕਿਮ੍ । ਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਮਮ ਗਰ੍ਭੋਸ੍ਤਿ ਤਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਸੂਤਿਤਃ

'ਇਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਭੈਣ?' ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਹੈ; ਜਣਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ।'

ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਸਗਰ੍ਭੇਵ ਗੁਪ੍ਤਾ ਤਿष੍ਠ ਗृਹੇ ਸੁਖਮ੍ । ਵਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਪਤੇਰ੍ਯਚ੍ਛ ਸ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਬਾਲਕਮ੍

'ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਰਭਵਤੀ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ; ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬੱਚਾ ਦੇਵੇਗਾ।'

षਣ੍ਮਾਸਿਕੋ ਮृਤੋ ਬਾਲ ਇਤਿ ਲੋਕੋ ਵਦਿष੍ਯਤਿ । ਤਂ ਬਾਲਂ ਪੋषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮਾਗਤ੍ਯ ਤੇ ਗृਹੇ

'ਲੋਕ ਕਹਿ ਦੇਣਗੇ ਕਿ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਾਲਾਂਗੀ।'

ਫਲਮਰ੍ਪਯ ਧੇਨ੍ਵੈ ਤ੍ਵਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਆਚਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵਤਃ

'ਹੁਣ, ਪਰਖ ਲਈ, ਫਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੋਇਆ ਹੈ।'

ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਸਾ ਨਾਰੀ ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਬਾਲਕਂ ਤਦਾ । ਆਨੀਯ ਜਨਕੋ ਬਾਲਂ ਰਹਸ੍ਯੇ ਧੁਨ੍ਧੁਲੀਂ ਦਦੌ

ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਔਰਤ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ; ਪਿਤਾ ਨੇ ਬੱਚਾ ਲਿਆ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਧੁੰਧੁਲੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।

ਤਯਾ ਚ ਕਥਿਤਂ ਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਸੂਤਃ ਸੁਖਮਰ੍ਭਕਃ । ਲੋਕਸ੍ਯ ਸੁਖਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਆਤ੍ਮਦੇਵ ਪ੍ਰਜੋਦਯਾਤ੍

ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਸਿਹਤਮੰਦ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ ਹੈ; ਆਤਮਦੇਵ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਹੈ।'

ਦਦੌ ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਜਾਤਕਰ੍ਮ ਵਿਧਾਯ ਚ । ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषੋऽਭੂਤ੍ ਤਦ੍‌ਦ੍ਵਾਰਂ ਮਂਗਲਂ ਬਹੁ

ਉਹ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਣਮ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ; ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਾ-ਗੀਤ ਹੋਏ।

ਭਰ੍ਤੁਰਗ੍ਰੇऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਤਨ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕੁਚੇ ਮਮ । ਅਨ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਦੁਗ੍ਧਾ ਕਥਂ ਪੁष੍ਣਾਮਿ ਬਾਲਕਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਸ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਪੀ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?'

ਮਤ੍ਸ੍ਵਸੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸੂਤਾਯਾ ਮृਤੋ ਬਾਲਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਤਾਮਾਕਾਰ੍ਯ ਗृਹੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਸਾ ਤੇऽਰ੍ਭਂ ਪੋषਯਿष੍ਯਤਿ

ਮੇਰੀ ਸਹੇਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੱਚਾ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਾਲ ਦੇਵੇਗੀ।

ਪਤਿਨਾ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਣਹੇਤਵੇ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੁਨ੍ਧੁਕਾਰੀਤਿ ਨਾਮ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਨ੍

ਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕੀਤਾ; ਮਾਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਨਾਮ ਧੁੰਦੁਕਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।

ਤ੍ਰਿਮਾਸੇ ਨਿਰ੍ਗਤੇ ਚਾਥ ਸਾ ਧੇਨੁਃ ਸੁषੁਵੇऽਰ੍ਭਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਂਗਸੁਨ੍ਦਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍

ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗਾਂ ਨੇ ਇਕ ਬੱਚਾ ਜੰਮਿਆ—ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮਾਦਧੇ । ਮਤ੍ਵਾ‌ऽऽਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਗਤਾਃ

ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਅਜੀਬ ਸਮਝ ਕੇ, ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।

ਭਾਗ੍ਯੋਦਯੋऽਧੁਨਾ ਜਾਤ ਆਤ੍ਮਦੇਵਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤ । ਧੇਨ੍ਵਾ ਬਾਲਃ ਪ੍ਰਸੂਤਸ੍ਤੁ ਦੇਵਰੂਪੀਤਿ ਕੌਤੁਕਮ੍

ਹੁਣ ਆਤਮਦੇਵ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਆਈ ਹੈ: ਗਾਂ ਤੋਂ ਬੱਚਾ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ।

ਨ ਜ੍ਞਾਤਂ ਤਦ੍‍ਰਹਸ੍ਯਂ ਤੁ ਕੇਨਾਪਿ ਵਿਧਿਯੋਗਤਃ । ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਤਂ ਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਨਾਮ ਚਾਕਰੋਤ੍

ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਰਾਜ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਚਲਿਆ; ਬੱਚੇ ਦੇ ਗਾਂ ਵਰਗੇ ਕੰਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਗੋਕਰਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।