ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਾ ਨਾਥ ਪ੍ਰਿਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਕਰੁਣਾਨਾਥਵਤ੍ਸਲ । ਤ੍ਵਯਾ ਹਤੇਨ ਨਿਹਤਾ ਵਯਂ ਤੇ ਸਗृਹਪ੍ਰਜਾਃ

'ਹਾਏ, ਸਾਥੀ, ਪਿਆਰੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ! ਤੇਰੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਘਰ-ਪ੍ਰਜਾ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।'

ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਰਹਿਤਾ ਪਤ੍ਯਾ ਪੁਰੀਯਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ ਵਯਮਿਵ ਨਿਵृਤ੍ਤੋਤ੍ਸਵਮਙ੍‌ਗਲਾ

'ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਪਤੀ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਤੇਹ-ਉਤਸਵ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਮੁੱਕ ਗਈ।'

ਅਨਾਗਸਾਂ ਤ੍ਵਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਦ੍ਰੋਹਮੁਲ੍ਬਣਮ੍ । ਤੇਨੇਮਾਂ ਭੋ ਦਸ਼ਾਂ ਨੀਤੋ ਭੂਤਧ੍ਰੁਕ੍ ਕੋ ਲਭੇਤ ਸ਼ਮ੍

'ਤੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਕੌਣ ਚੈਨ ਪਾ ਸਕਦਾ?'

ਸਰ੍ਵੇषਾਮਿਹ ਭੂਤਾਨਾਂ ਏष ਹਿ ਪ੍ਰਭਵਾਪ੍ਯਯਃ । ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਤਦਵਧ੍ਯਾਯੀ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸੁਖਮੇਧਤੇ

ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਰਾਜਯੋषਿਤ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਲੋਕਭਾਵਨਃ । ਯਾਮਾਹੁਰ੍ਲੌਕਿਕੀਂ ਸਂਸ੍ਥਾਂ ਹਤਾਨਾਂ ਸਮਕਾਰਯਤ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਨੇ ਰਾਜਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਚੈਵ ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾਥ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ । ਕृष੍ਣਰਾਮੌ ਵਵਨ੍ਦਾਤੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ

ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਲਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਦੇਵਕੀ ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰੌ । ਕृਤਸਂਵਨ੍ਦਨੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਸਸ੍ਵਜਾਤੇ ਨ ਸ਼ਙ੍‌ਕਿਤੌ

ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਮਸਕਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।

ਵਸੁਦੇਵਦੇਵਕੀ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਨਮ੍; ਉਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਾਭਿषੇਕਃ; ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਰੁਪਨਯਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧ੍ਯਯਨਂ, ਗੁਰੁਰ੍ਮृਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਨਯਨਂ ਚ - ਅਥ ਪਞ੍ਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ। ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਪਿਤਰਾਵੁਪਲਬ੍ਧਾਰ੍ਥੌ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਮਾ ਭੂਦਿਤਿ ਨਿਜਾਂ ਮਾਯਾਂ ਤਤਾਨ ਜਨਮੋਹਿਨੀਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ' ਆਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ।

ਉਵਾਚ ਪਿਤਰਾਵੇਤ੍ਯ ਸਾਗ੍ਰਜਃ ਸਾਤ੍ਵਰ੍षਭਃ। ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤਃ ਪ੍ਰੀਣਨ੍ਨਮ੍ਬ ਤਾਤੇਤਿ ਸਾਦਰਮ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਮਾਪਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ 'ਮਾਂ' ਤੇ 'ਪਿਤਾ' ਆਖਿਆ।

ਨਾਸ੍ਮਤ੍ਤੋ ਯੁਵਯੋਸ੍ਤਾਤ ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤਯੋਰਪਿ। ਬਾਲ੍ਯਪੌਗਣ੍ਡਕੈਸ਼ੋਰਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਭਵਨ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਮਾਂ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਿਤਾ ਸਕੇ।

ਨ ਲਬ੍ਧੋ ਦੈਵਹਤਯੋਰ੍ਵਾਸੋ ਨੌ ਭਵਦਨ੍ਤਿਕੇ। ਯਾਂ ਬਾਲਾਃ ਪਿਤृਗੇਹਸ੍ਥਾ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤੇ ਲਾਲਿਤਾ ਮੁਦਮ੍

ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਮਿਲਦਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕੇ।

ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਮ੍ਭਵੋ ਦੇਹੋ ਜਨਿਤਃ ਪੋषਿਤੋ ਯਤਃ। ਨ ਤਯੋਰ੍ਯਾਤਿ ਨਿਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ਤਾਯੁषਾ

ਇਨਸਾਨ ਚਾਹੇ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਉਤਾਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ।

ਯਸ੍ਤਯੋਰਾਤ੍ਮਜਃ ਕਲ੍ਪ ਆਤ੍ਮਨਾ ਚ ਧਨੇਨ ਚ। ਵृਤ੍ਤਿਂ ਨ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ੍ਵਮਾਂਸਂ ਖਾਦਯਨ੍ਤਿ ਹਿ

ਜੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਸੁਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍। ਗੁਰੁਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਚ ਕਲ੍ਪੋऽਬਿਭ੍ਰਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍ਮृਤਃ

ਜੋ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ, ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ, ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਹੈ।

ਤਨ੍ਨਾਵਕਲ੍ਪਯੋਃ ਕਂਸਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਚੇਤਸੋਃ। ਮੋਘਮੇਤੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦਿਵਸਾ ਵਾਮਨਰ੍ਚਤੋਃ

ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਚਿੰਤਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦਿਨ ਵਿਅਰਥ ਗਏ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।

ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥਸ੍ਤਾਤ ਮਾਤਰ੍ਨੌ ਪਰਤਨ੍ਤ੍ਰਯੋਃ। ਅਕੁਰ੍ਵਤੋਰ੍ਵਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕ੍ਲਿष੍ਟਯੋਰ੍ਦੁਰ੍ਹृਦਾ ਭृਸ਼ਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਤੇ ਮਾਂ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਪਰਾਧੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਮਾਯਾਮਨੁष੍ਯਸ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਗਿਰਾ। ਮੋਹਿਤਾਵਙ੍ਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਪਤੁਰ੍ਮੁਦਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਹਰੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤਾਵਸ਼੍ਰੁਧਾਰਾਭਿਃ ਸ੍ਨੇਹਪਾਸ਼ੇਨ ਚਾਵृਤੌ। ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦੂਚਤੂ ਰਾਜਨ੍ਬਾष੍ਪਕਣ੍ਠੌ ਵਿਮੋਹਿਤੌ

ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖ ਸਕੇ; ਰਾਜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਏ ਤੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ।

ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪਿਤਰੌ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ। ਮਾਤਾਮਹਂ ਤੂਗ੍ਰਸੇਨਂ ਯਦੂਨਾਮਕਰੋਨ੍ਨृਪਮ੍

ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਮਹਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।

ਆਹ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚਾਜ੍ਞਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਯਯਾਤਿਸ਼ਾਪਾਦ੍ਯਦੁਭਿਰ੍ਨਾਸਿਤਵ੍ਯਂ ਨृਪਾਸਨੇ

ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ; ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਯਾਦਵ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠ ਸਕਦੇ।'

ਮਯਿ ਭृਤ੍ਯ ਉਪਾਸੀਨੇ ਭਵਤੋ ਵਿਬੁਧਾਦਯਃ। ਬਲਿਂ ਹਰਨ੍ਤ੍ਯਵਨਤਾਃ ਕਿਮੁਤਾਨ੍ਯੇ ਨਰਾਧਿਪਾਃ

ਜਦ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ, ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ — ਫਿਰ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ?

ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਜ੍ਞਾਤਿਸਮ੍ਬਨ੍ਧਾਨ੍ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਕਂਸਭਯਾਕੁਲਾਨ੍। ਯਦੁਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਮਧੁ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਕੁਕੁਰਾਦਿਕਾਨ੍

ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ — ਯਾਦਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅੰਧਕ, ਮਧੂ, ਦਾਸ਼ਾਰਹ, ਕੁਕੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ — ਨੂੰ,

ਸਭਾਜਿਤਾਨ੍ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਿਦੇਸ਼ਾਵਾਸਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਨ੍ਯਵਾਸਯਤ੍ਸ੍ਵਗੇਹੇषੁ ਵਿਤ੍ਤੈਃ ਸਨ੍ਤਰ੍ਪ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤ੍

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।

ਕृष੍ਣਸਙ੍ਕਰ੍षਣਭੁਜੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾ ਲਬ੍ਧਮਨੋਰਥਾਃ। ਗृਹੇषੁ ਰੇਮਿਰੇ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਕृष੍ਣਰਾਮਗਤਜ੍ਵਰਾਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਆਸ਼ਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰਹੇ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ।

ਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋऽਹਰਹਃ ਪ੍ਰੀਤਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦਵਦਨਾਮ੍ਬੁਜਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਸਦਯਸ੍ਮਿਤਵੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕੰਵਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਰੌਣਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।

ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਯਸੋऽਪ੍ਯਾਸਨ੍ਯੁਵਾਨੋऽਤਿਬਲੌਜਸਃ। ਪਿਬਨ੍ਤੋऽਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਮੁਕੁਨ੍ਦਸ੍ਯ ਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਸੁਧਾਂ ਮੁਹੁਃ

ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦਿਸਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕੰਵਲੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀਦੇ ਰਹੇ।

ਅਥ ਨਨ੍ਦਂ ਸਮਸਾਦ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ। ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯੇਦਮੂਚਤੁਃ

ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੰਦ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ:

ਪਿਤਰ੍ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਭ੍ਯਾਂ ਪੋषਿਤੌ ਲਾਲਿਤੌ ਭृਸ਼ਮ੍। ਪਿਤ੍ਰੋਰਭ੍ਯਧਿਕਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰਾਤ੍ਮਜੇष੍ਵਾਤ੍ਮਨੋऽਪਿ ਹਿ

ਤੁਸੀਂ, ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ; ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਮੋਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਸ ਪਿਤਾ ਸਾ ਚ ਜਨਨੀ ਯੌ ਪੁष੍ਣੀਤਾਂ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਵਤ੍। ਸ਼ਿਸ਼ੂਨ੍ਬਨ੍ਧੁਭਿਰੁਤ੍ਸृष੍ਟਾਨਕਲ੍ਪੈਃ ਪੋषਰਕ੍ਸ਼ਣੇ

ਉਹ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੂਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਸਤੇ ਪੂਰੇ ਮਨੋਂ ਪਿਆਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।