ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਅਵਨਿਕ੍ਤਾਙ੍‌ਘ੍ਰਿਯੁਗਲੌ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਪਸੇਚਨਮ੍ । ਊषਤੁਸ੍ਤਾਂ ਸੁਖਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਂਸਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੰਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਦਾ ਪਤਾ ਸੀ।

ਕਂਸਸ੍ਤੁ ਧਨੁषੋ ਭਙ੍‌ਗਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਸ੍ਵਬਲਸ੍ਯ ਚ । ਵਧਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਰਾਮਵਿਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਪਰਮ੍

ਕੰਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਟੁੱਟਣ, ਆਪਣੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਲੀਲਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾ ਗਿਆ।

ਦੀਰ੍ਘਪ੍ਰਜਾਗਰੋ ਭੀਤੋ ਦੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਬਹੂਨ੍ਯਚष੍ਟੋਭਯਥਾ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਦੌਤ੍ਯਕਰਾਣਿ ਚ

ਉਹ ਲੰਬੀ ਜਾਗਣ ਵਾਲਾ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਮੌਤ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।

ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਸਃ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪੇ ਚ ਸਤ੍ਯਪਿ । ਅਸਤ੍ਯਪਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਚ ਦ੍ਵੈਰੂਪ੍ਯਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਤਥਾ

ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਪਰਛਾਈ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਵੇਖਦਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੋਹਰਾਂ ਵੇਖਦਾ ਸੀ। ਤਾਰੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਹਰੇ ਤੇ ਠੱਗੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।

ਛਿਦ੍ਰਪ੍ਰਤੀਤਿਸ਼੍ਛਾਯਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਣਘੋषਾਨੁਪਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਪ੍ਰਤੀਤਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸ੍ਵਪਦਾਨਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍

ਉਹ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵੇਖਦਾ, ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਵੇਖਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।

ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪ੍ਰੇਤਪਰਿष੍ਵਙ੍‌ਗਃ ਖਰਯਾਨਂ ਵਿषਾਦਨਮ੍ । ਯਾਯਾਨ੍ਨਲਦਮਾਲ੍ਯੇਕਃ ਤੈਲਾਭ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦਿਗਮ੍ਬਰਃ

ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ, ਗਧੇ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਨਲਦਾ ਦੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨਦਾ, ਤੇਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਨੰਗਾ ਫਿਰਦਾ।

ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚੇਤ੍ਥਂ ਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨਜਾਗਰਿਤਾਨਿ ਚ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਮਰਣਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਲੇਭੇ ਨ ਚਿਨ੍ਤਯਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਅਤੇ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਉਹ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਯਾਂ ਨਿਸ਼ਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯੇ ਚਾਦ੍‍ਭ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤੇ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈ ਕਂਸੋ ਮਲ੍ਲਕ੍ਰੀਡਾਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍

ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਕੰਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਮੱਲ-ਯੁੱਧ ਦਾ ਮੇਲਾ ਕਰਵਾਇਆ।

ਆਨਰ੍ਚੁਃ ਪੁਰੁषਾ ਰਙ੍‌ਗਂ ਤੂਰ੍ਯਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜਘ੍ਨਿਰੇ । ਮਞ੍ਚਾਸ਼੍ਚਾਲਙ੍‌ਕृਤਾਃ ਸ੍ਰਗ੍ਭਿਃ ਪਤਾਕਾਚੈਲਤੋਰਣੈਃ

ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਖਾੜਾ ਸਜਾਇਆ, ਡੰਗਰ ਅਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ, ਮੰਚਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਝੰਡਿਆਂ, ਚਾਦਰਾਂ ਤੇ ਗੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।

ਤੇषੁ ਪੌਰਾ ਜਾਨਪਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਯਥੋਪਜੋषਂ ਵਿਵਿਸ਼ੂ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਸਨਾਃ

ਉਥੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੁਤਬੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਦਰ ਆਏ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।

ਕਂਸਃ ਪਰਿਵृਤੋऽਮਾਤ੍ਯੈ ਰਾਜਮਞ੍ਚ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਮਣ੍ਡਲੇਸ਼੍ਵਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ

ਕੰਸ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜ ਮੰਚ ਤੇ, ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਵਾਦ੍ਯਮਾਨੇਸੁ ਤੂਰ੍ਯੇषੁ ਮਲ੍ਲਤਾਲੋਤ੍ਤਰੇषੁ ਚ । ਮਲ੍ਲਾਃ ਸ੍ਵਲਙ੍‌ਕृਤਾਃ ਦृਪ੍ਤਾਃ ਸੋਪਾਧ੍ਯਾਯਾਃ ਸਮਾਵਿਸ਼ਨ੍

ਜਦੋਂ ਤੁਰਹੀਆਂ ਤੇ ਡੰਗਰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੱਲਾ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੋਹਣੇ ਸਜ ਕੇ, ਗਰਵ ਨਾਲ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਆਏ।

ਚਾਣੂਰੋ ਮੁष੍ਟਿਕਃ ਕੂਤਃ ਸ਼ਲਸ੍ਤੋਸ਼ਲ ਏਵ ਚ । ਤ ਆਸੇਦੁਰੁਪਸ੍ਥਾਨਂ ਵਲ੍ਗੁਵਾਦ੍ਯਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ

ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਕੂਤ, ਸ਼ਲ ਅਤੇ ਤੋਸ਼ਲ ਮੰਚ ਵੱਲ ਆਏ, ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਨਨ੍ਦਗੋਪਾਦਯੋ ਗੋਪਾ ਭੋਜਰਾਜਸਮਾਹੁਤਾਃ । ਨਿਵੇਦਿਤੋਪਾਯਨਾਸ੍ਤੇ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਞ੍ਚ ਆਵਿਸ਼ਨ੍

ਨੰਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਗੋਪ ਅਤੇ ਹੋਜਰਾਜ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੋਹਫੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਕ ਹੀ ਮੰਚ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਧੇ ਮਲ੍ਲਰਙੋਪਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ 'ਮੱਲਾ ਰੰਗ ਦੀ ਵਰਣਨਾ' ਨਾਮਕ ਬਿਆਲੀ ਚੈਪਟਰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ।

ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਵਧਃ; ਭਗਵਤੋ ਮਲ੍ਲਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਃ; ਚਾਣੂਰੇਣਸਹ ਸਂਵਾਦਸ਼੍ਚ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਅਥ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਕृਤਸ਼ੌਚੌ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਮਲ੍ਲਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੁਪੇਯਤੁਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਦਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੱਲਾ ਰੰਗ ਦੇ ਡੰਬੂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਲਈ ਆ ਗਏ।

ਰਙ੍‌ਗਦ੍ਵਾਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਾਗਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਂ ਕृष੍ਣੋऽਮ੍ਬष੍ਠਪ੍ਰਚੋਦਿਤਮ੍

ਰੰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਹਾਥੀ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਰਿਕਰਂ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸਮੁਹ੍ਯ ਕੁਟਿਲਾਲਕਾਨ੍ । ਉਵਾਚ ਹਸ੍ਤਿਪਂ ਵਾਚਾ ਮੇਘਨਾਦਗਭੀਰਯਾ

ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਟਕਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੰਕੜ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ।

ਅਮ੍ਬष੍ਠਾਮ੍ਬष੍ਠ ਮਾਰ੍ਗਂ ਨੌ ਦੇਹ੍ਯਪਕ੍ਰਮ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ । ਨੋ ਚੇਤ੍ਸਕੁਞ੍ਜਰਂ ਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍

ਹਾਥੀ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਹ ਦੇ ਦੇ ਅਤੇ ਵਕਤ ਨਾ ਗਵਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿਆਂਗਾ।

ਏਵਂ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤੋऽਮ੍ਬष੍ਠਃ ਕੁਪਿਤਃ ਕੋਪਿਤਂ ਗਜਮ੍ । ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣਾਯ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕ ਯਮੋਪਮਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਾਂਟਿਆ ਗਿਆ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ।

ਕਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਕਰੇਣ ਤਰਸਾਗ੍ਰਹੀਤ੍ । ਕਰਾਦ੍ ਵਿਗਲਿਤਃ ਸੋऽਮੁਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਙ੍‌ਘ੍ਰਿष੍ਵਲੀਯਤ

ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ; ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਸ ਦੀ ਫੜ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਆ ਗਿਆ।

ਸਙ੍‌ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਮਚਕ੍ਸ਼ਾਣੋ ਘ੍ਰਾਣਦृष੍ਟਿਃ ਸ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍ ਪੁष੍ਕਰੇਣ ਸ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ

ਹਾਥੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਘੁੰਘਣੀ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਸ ਦੀ ਫੜ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ।

ਪੁਚ੍ਛੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਤਿਬਲਂ ਧਨੁषਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍ । ਵਿਚਕਰ੍ष ਯਥਾ ਨਾਗਂ ਸੁਪਰ੍ਣ ਇਵ ਲੀਲਯਾ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪੂੰਛ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾਈ ਤੱਕ ਘਸੀਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਘਸੀਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸ ਪਰ੍ਯਾਵਰ੍ਤਮਾਨੇਨ ਸਵ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋऽਚ੍ਯੁਤਃ । ਬਭ੍ਰਾਮ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣੇਨ ਗੋਵਤ੍ਸੇਨੇਵ ਬਾਲਕਃ

ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਖੱਬੇ, ਕਦੇ ਸੱਜੇ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਘੁੰਮਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਗੋਵਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋऽਭਿਮਖਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾऽऽਹਤ੍ਯ ਵਾਰਣਮ੍ । ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਮਾਨਃ ਪਦੇ ਪਦੇ

ਫਿਰ, ਸਿੱਧਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਰ ਪੈਰ 'ਤੇ ਛੂਹਦਾ ਹੋਇਆ।

ਸ ਧਾਵਨ੍ ਕ੍ਰੀਡਯਾ ਭੂਮੌ ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤਃ । ਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਨ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸੋऽਹਨਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮ੍

ਹਾਥੀ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਫ਼ੌਰਨ ਉੱਠ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।

ਸ੍ਵਵਿਕ੍ਰਮੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਕੁਂਜਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षਿਤਃ । ਚੋਦ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰੈਃ ਕृष੍ਣਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ ਰੁषਾ

ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੜਕਾਇਆ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।

ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਨਿਗृਹ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ ਹਸ੍ਤਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ

ਜਦ ਹਾਥੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੂੰਡ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।

ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਪਦਾऽऽਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਲੀਲਯਾ । ਦਨ੍ਤਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਤੇਨੇਭਂ ਹਸ੍ਤਿਪਾਂਸ਼੍ਚਾਹਨਦ੍ਧਰਿਃ

ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਦੰਦ ਉਖਾੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।