ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਾਵਜ੍ਞਾਪਯਤਂ ਭृਤ੍ਯਂ ਕਿਮਹਂ ਕਰਵਾਣਿ ਵਾਮ੍ । ਪੁਂਸੋऽਤ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹੋ ਹ੍ਯੇष ਭਵਦ੍‌ਭਿਃ ਯਨ੍ਨਿਯੁਜ੍ਯਤੇ

ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਦਾਮਾ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ । ਸ਼ਸ੍ਤੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧੈਃ ਕੁਸੁਮੈਂ ਮਾਲਾ ਵਿਰਚਿਤਾ ਦਦੌ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਤਾਭਿਃ ਸ੍ਵਲਙ੍‌ਕृਤੌ ਪ੍ਰੀਤੌ ਕृष੍ਣਰਾਮੌ ਸਹਾਨੁਗੌ । ਪ੍ਰਣਤਾਯ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਯ ਦਦਤੁਰ੍ਵਰਦੌ ਵਰਾਨ੍

ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿਤਾ।

ਸੋऽਪਿ ਵਵ੍ਰੇऽਚਲਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਏਵਾਖਿਲਾਤ੍ਮਨਿ । ਤਦ੍‍ਭਕ੍ਤੇषੁ ਚ ਸੌਹਾਰ੍ਦਂ ਭੂਤੇषੁ ਚ ਦਯਾਂ ਪਰਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।

ਇਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚਾਨ੍ਵਯਵਰ੍ਧਿਨੀਮ੍ । ਬਲਮਾਯੁਰ੍ਯਸ਼ਃ ਕਾਨ੍ਤਿਂ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸਹਾਗ੍ਰਜਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਚਮਕ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਧੇ ਪੁਰਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਨਾਮ ਏਕਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ, ਪਾਰਮਹੰਸਾਂ ਦੀ ਸੰਹਿਤਾ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ 'ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ' ਨਾਮਕ ਇਕਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।

ਕੁਬ੍ਜਾਯਾਮਨੁਗ੍ਰਹਃ; ਧਨੁषੋ ਭਙ੍ਗਃ; ਮਲ੍ਲਸ਼ਾਲਾਸਜ੍ਜੀਕਰਣਂ ਚ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਅਥ ਵ੍ਰਜਨ੍ਰਾਜਪਥੇਨ ਮਾਧਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਗृਹੀਤਾਙ੍‌ਗਵਿਲੇਪਭਾਜਨਾਮ੍ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਕੁਬ੍ਜਾਂ ਯੁਵਤੀਂ ਵਰਾਨਨਾਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਯਾਨ੍ਤੀਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਰਸਪ੍ਰਦਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਕੁਬਜਾ 'ਤੇ ਕਿਰਪਾ, ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਟੁੱਟਣਾ ਤੇ ਮੱਲਾ ਸ਼ਾਲਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ— ਮਾਧਵ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਕੁਬਜਾ, ਜੋ ਲੇਪ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਖੀ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਹ 'ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਵਰੋਰ੍ਵੇਤਦੁ ਹਾਨੁਲੇਪਨਂ ਕਸ੍ਯਾਙ੍‌ਗਨੇ ਵਾ ਕਥਯਸ੍ਵ ਸਾਧੁ ਨਃ । ਦੇਹ੍ਯਾਵਯੋਰਙ੍‌ਗਵਿਲੇਪਮੁਤ੍ਤਮਂ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਤਤਸ੍ਤੇ ਨ ਚਿਰਾਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀਏ? ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਨੌਕਰ ਹੈਂ? ਸਾਨੂੰ ਸਾਫ ਦੱਸ। ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਲੇਪ ਲਾ ਦੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਭਰੇਗੀ।

ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਉਵਾਚ - ਦਾਸ੍ਯਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਸੁਨ੍ਦਰ ਕਂਸਸਮ੍ਮਤਾ ਤ੍ਰਿਵਕ੍ਰਨਾਮਾ ਹ੍ਯਨੁਲੇਪਕਰ੍ਮਣਿ । ਮਦ੍‍ਭਾਵਿਤਂ ਭੋਜਪਤੇਰਤਿਪ੍ਰਿਯਂ ਵਿਨਾ ਯੁਵਾਂ ਕੋऽਨ੍ਯਤਮਸ੍ਤਦਰ੍ਹਤਿ

ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਨੌਕਰਾਣੀ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਵਕਰਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਲੇਪ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਮੈਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਭੋਜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਇਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ?

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਰੂਪਪੇਸ਼ਲਮਾਧੁਰ੍ਯ ਹਸਿਤਾਲਾਪਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ । ਧਰ੍षਿਤਾਤ੍ਮਾ ਦਦੌ ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਂ ਉਭਯੋਰਨੁਲੇਪਨਮ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ, ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਵ, ਹਾਸਾ, ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਦੂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਗਾੜਾ ਲੇਪ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤਸ੍ਤਾਵਙ੍‌ਗਰਾਗੇਣ ਸ੍ਵਵਰ੍ਣੇਤਰਸ਼ੋਭਿਨਾ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਪਰਭਾਗੇਨ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇऽਨੁਰਞ੍ਜਿਤੌ

ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਰੰਗ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਚਮਕਦੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।

ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਕੁਬ੍ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਵਕ੍ਰਾਂ ਰੁਚਿਰਾਨਨਾਮ੍ । ऋਜ੍ਵੀਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਫਲਮ੍

ਭਗਵਾਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਵਕਰਾ — ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ — ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਵਿਖਾਇਆ।

ਪਦ੍‍ਭ੍ਯਾਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪ੍ਰਪਦੇ ਦ੍ਰ੍ਯਙ੍‌ਗੁਲ੍ਯੁਤ੍ਤਾਨ ਪਾਣਿਨਾ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚਿਬੁਕੇऽਧ੍ਯਾਤ੍ਮਂ ਉਦਨੀਨਮਦਚ੍ਯੁਤਃ

ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਦੀ ਉਲਟੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਠੋਡੀ ਉਠਾ ਕੇ, ਅਚੂਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਸਰੀਰ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸਾ ਤਦਰ੍ਜੁਸਮਾਨਾਙ੍‌ਗੀ ਬृਹਚ੍ਛ੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾ । ਮੁਕੁਨ੍ਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਸਦ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾ

ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਤਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਬਣ ਗਈ।

ਤਤੋ ਰੂਪਗੁਣੌਦਾਰ੍ਯ ਸਂਪਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਉਤ੍ਤਰੀਯਾਨ੍ ਤਮਕृष੍ਯ ਸ੍ਮਯਨ੍ਤੀ ਜਾਤਹृਚ੍ਛਯਾ

ਰੂਪ, ਗੁਣ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਚੋਲਾ ਖਿੱਚਿਆ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਏਹਿ ਵੀਰ ਗृਹਂ ਯਾਮੋ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ । ਤ੍ਵਯੋਨ੍ਮਥਿਤਚਿਤ੍ਤਾਯਾਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ

ਆਓ, ਵੀਰ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਚਲੋ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਉਥਲ ਪਥਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ — ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।

ਏਵਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਃ ਕृष੍ਣੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਮੁਖਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨੁਗਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਤਾਮੁਵਾਚ ਹ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਮੰਗੀ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਏष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਗृਹਂ ਸੁਭ੍ਰੁ ਪੁਂਸਾਮਾਧਿਵਿਕਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਸਾਧਿਤਾਰ੍ਥੋऽਗृਹਾਣਾਂ ਨਃ ਪਾਨ੍ਥਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਯਣਮ੍

ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇਂਗੀ।

ਵਿਸृਜ੍ਯ ਮਾਧ੍ਵ੍ਯਾ ਵਾਣ੍ਯਾ ਤਾਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ ਮਾਰ੍ਗੇ ਵਣਿਕ੍ਪਥੈਃ । ਨਾਨੋਪਾਯਨਤਾਮ੍ਬੂਲ ਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧੈਃ ਸਾਗ੍ਰਜੋऽਰ੍ਚਿਤਃ

ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ, ਪਾਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।

ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ੋਭਾਦ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਵਿਦਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਵਾਸਃਕਬਰ ਵਲਯਾ ਲੇਖ੍ਯਮੂਰ੍ਤਯਃ

ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਯਾਦ ਵਿਚ ਉਲਝ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਵਾਲ ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਢੀਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਿੱਤਰ ਵਿਚ ਬਣੀਆਂ ਹੋਣ।

ਤਤਃ ਪੌਰਾਨ੍ ਪृਚ੍ਛਮਾਨੋ ਧਨੁषਃ ਸ੍ਥਾਨਮਚ੍ਯੁਤਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਧਨੁਰੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਇਵਾਦ੍‍ਭੁਤਮ੍

ਫਿਰ, ਅਚੂਤ ਨੇ ਸ਼ਹਰੀਆਂ ਤੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਥਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਜੋਬਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੇਖਿਆ।

ਪੁਰੁषੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਗੁਪ੍ਤਂ ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਪਰਮਰ੍ਦ੍ਧਿਮਤ੍ । ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਨृਭਿਃ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਧਨੁਰਾਦਦੇ

ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਜਬਰਦਸਤੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।

( ਵਂਸ਼ਸ੍ਥਾ ) ਕਰੇਣ ਵਾਮੇਨ ਸਲੀਲਮੁਦ੍‌ਧृਤਂ ਸਜ੍ਯਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਮਿषੇਣ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ । ਨृਣਾਂ ਵਿਕृष੍ਯ ਪ੍ਰਬਭਞ੍ਜ ਮਧ੍ਯਤੋ ਯਥੇਕ੍ਸ਼ੁਦਣ੍ਡਂ ਮਦਕਰ੍ਯੁਰੁਕ੍ਰਮਃ

ਉਸ ਨੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਤੰਦ ਚੜਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਮੱਧ ਵਿਚੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਗੰਨੇ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋੜਦਾ ਹੈ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਧਨੁषੋ ਭਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਖਂ ਰੋਦਸੀ ਦਿਸ਼ਃ । ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਂਸਸ੍ਤ੍ਰਾਸਮੁਪਾਗਮਤ੍

ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਂਸ ਡਰ ਗਿਆ।

ਤਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਾਨੁਚਰਂ ਕੁਪਿਤਾ ਆਤਤਾਯਿਨਃ । ਗृਹੀਤੁਕਾਮਾ ਆਵਵ੍ਰੁਃ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਵਧ੍ਯਤਾਮਿਤਿ

ਫਿਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਹਮਲਾਵਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਤੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਦੌੜੇ, 'ਫੜੋ! ਮਾਰੋ!' ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ।

ਅਥ ਤਾਨ੍ ਦੁਰਭਿਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਬਲਕੇਸ਼ਵੌ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਧਨ੍ਵਨ ਆਦਾਯ ਸ਼ਕਲੇ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਜਘ੍ਨਤੁਃ

ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੈਰ ਭਰੀ ਨੀਅਤ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਬਲਂ ਚ ਕਂਸਪ੍ਰਹਿਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਲਾਮੁਖਾਤ੍ਤਤਃ । ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚੇਰਤੁਰ੍ਹृष੍ਟੌ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਰਸਮ੍ਪਦਃ

ਕੰਸ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸ਼ਾਲਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।

ਤਯੋਸ੍ਤਦਦ੍‍ਭੁਤਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ । ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਾਗਲ੍ਭ੍ਯਂ ਰੂਪਂ ਚ ਮੇਨਿਰੇ ਵਿਬੁਧੋਤ੍ਤਮੌ

ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਚਮਕ, ਨਿਸ਼ਚਾ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ।

ਤਯੋਰ੍ਵਿਚਰਤੋਃ ਸ੍ਵੈਰਂ ਆਦਿਤ੍ਯੋऽਸ੍ਤਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍ । ਕृष੍ਣਰਾਮੌ ਵृਤੌ ਗੋਪੈਃ ਪੁਰਾਚ੍ਛਕਟਮੀਯਤੁਃ

ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨਮੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਪਣੀ ਗੱਡੀ ਵਲ ਆ ਗਏ।