ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਵਂ ਵਿਕਤ੍ਥਮਾਨਸ੍ਯ ਕੁਪਿਤੋ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ । ਰਜਕਸ੍ਯ ਕਰਾਗ੍ਰੇਣ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਦਪਾਤਯਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਯਾਨੁਜੀਵਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਸਃਕੋਸ਼ਾਨ੍ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵੈ । ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਮਾਰ੍ਗਂ ਵਾਸਾਂਸਿ ਜਗृਹੇऽਚ੍ਯੁਤਃ

ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਗੱਠੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ; ਅਚੁਤ ਨੇ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲਏ।

ਵਸਿਤ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਪ੍ਰਿਯੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਕृष੍ਣਃ ਸਙ੍‌ਕਰ੍षਣਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ੇषਾਣ੍ਯਾਦਤ੍ਤ ਗੋਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਭੁਵਿ ਕਾਨਿਚਿਤ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਬਾਕੀ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਏ ਰਹਿ ਗਏ।

ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਾਯਕਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਤਯੋਰ੍ਵੇषਮਕਲ੍ਪਯਤ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚੈਲੇਯੈਃ ਆਕਲ੍ਪੈਰਨੁਰੂਪਤਃ

ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਪਹਿਨਾਏ।

ਨਾਨਾਲਕ੍ਸ਼ਣਵੇषਾਭ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਰਾਮੌ ਵਿਰੇਜਤੁਃ । ਸ੍ਵਲਙ੍‌ਕृਤੌ ਬਾਲਗਜੌ ਪਰ੍ਵਣੀਵ ਸਿਤੇਤਰੌ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਲੋਕੇ ਬਲੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਮृਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ-ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਹਾਥੀ—ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ, ਇੱਕ ਕਾਲਾ—ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਲ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਕਦੀਰ, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਯਾਦ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਹਕ ਦਿਤਾ।

ਤਤਃ ਸੁਦਾਮ੍ਨੋ ਭਵਨਂ ਮਾਲਾਕਾਰਸ੍ਯ ਜਗ੍ਮਤੁਃ । ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭੁਵਿ

ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੁਦਾਮਾ, ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਦੇ ਘਰ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੁਦਾਮਾ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਮਾਇਆ।

ਤਯੋਰਾਸਨਮਾਨੀਯ ਪਾਦ੍ਯਂ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਾਰ੍ਹਣਾਦਿਭਿਃ । ਪੂਜਾਂ ਸਾਨੁਗਯੋਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਰਕ੍‌ਤਾਮ੍ਬੂਲਾਨੁਲੇਪਨੈਃ

ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਸਨ ਲਿਆ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਮਾਲਾ, ਪਾਨ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰਾਹ ਨਃ ਸਾਰ੍ਥਕਂ ਜਨ੍ਮ ਪਾਵਿਤਂ ਚ ਕੁਲਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਪਿਤृਦੇਵਰ੍षਯੋ ਮਹ੍ਯਂ ਤੁष੍ਟਾ ਹ੍ਯਾਗਮਨੇਨ ਵਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਘਰਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।'

ਭਵਨ੍ਤੌ ਕਿਲ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਕਾਰਣਂ ਪਰਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਣਾਵਿਹਾਂਸ਼ੇਨ ਕ੍ਸ਼ੇਮਾਯ ਚ ਭਵਾਯ ਚ

ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਚਮੁਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਸੁਖ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹੋ।

ਨ ਹਿ ਵਾਂ ਵਿषਮਾ ਦृष੍ਟਿਃ ਸੁਹृਦੋਰ੍ਜਗਦਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਸਮਯੋਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਭਜਨ੍ਤਂ ਭਜਤੋਰਪਿ

ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੋਸਤ ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇਕਸਾਰ ਹੋ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ।

ਤਾਵਜ੍ਞਾਪਯਤਂ ਭृਤ੍ਯਂ ਕਿਮਹਂ ਕਰਵਾਣਿ ਵਾਮ੍ । ਪੁਂਸੋऽਤ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹੋ ਹ੍ਯੇष ਭਵਦ੍‌ਭਿਃ ਯਨ੍ਨਿਯੁਜ੍ਯਤੇ

ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਦਾਮਾ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ । ਸ਼ਸ੍ਤੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧੈਃ ਕੁਸੁਮੈਂ ਮਾਲਾ ਵਿਰਚਿਤਾ ਦਦੌ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਤਾਭਿਃ ਸ੍ਵਲਙ੍‌ਕृਤੌ ਪ੍ਰੀਤੌ ਕृष੍ਣਰਾਮੌ ਸਹਾਨੁਗੌ । ਪ੍ਰਣਤਾਯ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਯ ਦਦਤੁਰ੍ਵਰਦੌ ਵਰਾਨ੍

ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿਤਾ।

ਸੋऽਪਿ ਵਵ੍ਰੇऽਚਲਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਏਵਾਖਿਲਾਤ੍ਮਨਿ । ਤਦ੍‍ਭਕ੍ਤੇषੁ ਚ ਸੌਹਾਰ੍ਦਂ ਭੂਤੇषੁ ਚ ਦਯਾਂ ਪਰਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।

ਇਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚਾਨ੍ਵਯਵਰ੍ਧਿਨੀਮ੍ । ਬਲਮਾਯੁਰ੍ਯਸ਼ਃ ਕਾਨ੍ਤਿਂ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸਹਾਗ੍ਰਜਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਚਮਕ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਧੇ ਪੁਰਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਨਾਮ ਏਕਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ, ਪਾਰਮਹੰਸਾਂ ਦੀ ਸੰਹਿਤਾ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ 'ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ' ਨਾਮਕ ਇਕਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।

ਕੁਬ੍ਜਾਯਾਮਨੁਗ੍ਰਹਃ; ਧਨੁषੋ ਭਙ੍ਗਃ; ਮਲ੍ਲਸ਼ਾਲਾਸਜ੍ਜੀਕਰਣਂ ਚ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਅਥ ਵ੍ਰਜਨ੍ਰਾਜਪਥੇਨ ਮਾਧਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਗृਹੀਤਾਙ੍‌ਗਵਿਲੇਪਭਾਜਨਾਮ੍ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਕੁਬ੍ਜਾਂ ਯੁਵਤੀਂ ਵਰਾਨਨਾਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਯਾਨ੍ਤੀਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਰਸਪ੍ਰਦਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਕੁਬਜਾ 'ਤੇ ਕਿਰਪਾ, ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਟੁੱਟਣਾ ਤੇ ਮੱਲਾ ਸ਼ਾਲਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ— ਮਾਧਵ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਕੁਬਜਾ, ਜੋ ਲੇਪ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਖੀ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਹ 'ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਵਰੋਰ੍ਵੇਤਦੁ ਹਾਨੁਲੇਪਨਂ ਕਸ੍ਯਾਙ੍‌ਗਨੇ ਵਾ ਕਥਯਸ੍ਵ ਸਾਧੁ ਨਃ । ਦੇਹ੍ਯਾਵਯੋਰਙ੍‌ਗਵਿਲੇਪਮੁਤ੍ਤਮਂ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਤਤਸ੍ਤੇ ਨ ਚਿਰਾਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀਏ? ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਨੌਕਰ ਹੈਂ? ਸਾਨੂੰ ਸਾਫ ਦੱਸ। ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਲੇਪ ਲਾ ਦੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਭਰੇਗੀ।

ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਉਵਾਚ - ਦਾਸ੍ਯਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਸੁਨ੍ਦਰ ਕਂਸਸਮ੍ਮਤਾ ਤ੍ਰਿਵਕ੍ਰਨਾਮਾ ਹ੍ਯਨੁਲੇਪਕਰ੍ਮਣਿ । ਮਦ੍‍ਭਾਵਿਤਂ ਭੋਜਪਤੇਰਤਿਪ੍ਰਿਯਂ ਵਿਨਾ ਯੁਵਾਂ ਕੋऽਨ੍ਯਤਮਸ੍ਤਦਰ੍ਹਤਿ

ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਨੌਕਰਾਣੀ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਵਕਰਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਲੇਪ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਮੈਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਭੋਜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਇਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ?

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਰੂਪਪੇਸ਼ਲਮਾਧੁਰ੍ਯ ਹਸਿਤਾਲਾਪਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ । ਧਰ੍षਿਤਾਤ੍ਮਾ ਦਦੌ ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਂ ਉਭਯੋਰਨੁਲੇਪਨਮ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ, ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਵ, ਹਾਸਾ, ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਦੂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਗਾੜਾ ਲੇਪ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤਸ੍ਤਾਵਙ੍‌ਗਰਾਗੇਣ ਸ੍ਵਵਰ੍ਣੇਤਰਸ਼ੋਭਿਨਾ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਪਰਭਾਗੇਨ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇऽਨੁਰਞ੍ਜਿਤੌ

ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਰੰਗ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਚਮਕਦੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।

ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਕੁਬ੍ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਵਕ੍ਰਾਂ ਰੁਚਿਰਾਨਨਾਮ੍ । ऋਜ੍ਵੀਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਫਲਮ੍

ਭਗਵਾਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਵਕਰਾ — ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ — ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਵਿਖਾਇਆ।

ਪਦ੍‍ਭ੍ਯਾਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪ੍ਰਪਦੇ ਦ੍ਰ੍ਯਙ੍‌ਗੁਲ੍ਯੁਤ੍ਤਾਨ ਪਾਣਿਨਾ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚਿਬੁਕੇऽਧ੍ਯਾਤ੍ਮਂ ਉਦਨੀਨਮਦਚ੍ਯੁਤਃ

ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਦੀ ਉਲਟੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਠੋਡੀ ਉਠਾ ਕੇ, ਅਚੂਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਸਰੀਰ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸਾ ਤਦਰ੍ਜੁਸਮਾਨਾਙ੍‌ਗੀ ਬृਹਚ੍ਛ੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾ । ਮੁਕੁਨ੍ਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਸਦ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾ

ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਤਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਬਣ ਗਈ।

ਤਤੋ ਰੂਪਗੁਣੌਦਾਰ੍ਯ ਸਂਪਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਉਤ੍ਤਰੀਯਾਨ੍ ਤਮਕृष੍ਯ ਸ੍ਮਯਨ੍ਤੀ ਜਾਤਹृਚ੍ਛਯਾ

ਰੂਪ, ਗੁਣ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਚੋਲਾ ਖਿੱਚਿਆ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਏਹਿ ਵੀਰ ਗृਹਂ ਯਾਮੋ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ । ਤ੍ਵਯੋਨ੍ਮਥਿਤਚਿਤ੍ਤਾਯਾਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ

ਆਓ, ਵੀਰ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਚਲੋ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਉਥਲ ਪਥਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ — ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।

ਏਵਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਃ ਕृष੍ਣੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਮੁਖਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨੁਗਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਤਾਮੁਵਾਚ ਹ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਮੰਗੀ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਏष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਗृਹਂ ਸੁਭ੍ਰੁ ਪੁਂਸਾਮਾਧਿਵਿਕਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਸਾਧਿਤਾਰ੍ਥੋऽਗृਹਾਣਾਂ ਨਃ ਪਾਨ੍ਥਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਯਣਮ੍

ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇਂਗੀ।

ਵਿਸृਜ੍ਯ ਮਾਧ੍ਵ੍ਯਾ ਵਾਣ੍ਯਾ ਤਾਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ ਮਾਰ੍ਗੇ ਵਣਿਕ੍ਪਥੈਃ । ਨਾਨੋਪਾਯਨਤਾਮ੍ਬੂਲ ਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧੈਃ ਸਾਗ੍ਰਜੋऽਰ੍ਚਿਤਃ

ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ, ਪਾਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।