ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਂ ਸ੍ਫਾਟਿਕਤੁਙ੍ਗ ਗੋਪੁਰ ਦ੍ਵਾਰਾਂ ਬृਹਦ੍ ਹੇਮਕਪਾਟਤੋਰਣਾਮ੍ । ਤਾਮ੍ਰਾਰਕੋष੍ਠਾਂ ਪਰਿਖਾਦੁਰਾਸਦਾਂ ਉਦ੍ਯਾਨ ਰਮ੍ਯੋਪ ਵਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਵੱਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੋਰਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਤਾਮਬੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਗਹਿਰੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਛਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਸੌਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍‌ਗਾਟਕਹਰ੍ਮ੍ਯਨਿष੍ਕੁਟੈਃ ਸ਼੍ਰੇਣੀਸਭਾਭਿਃ ਭਵਨੈਰੁਪਸ੍ਕृਤਾਮ੍ । ਵੈਦੂਰ੍ਯਵਜ੍ਰਾਮਲਨੀਲਵਿਦ੍ਰੁਮੈਃ ਮੁਕ੍ਤਾਹਰਿਦ੍‌ਭਿਰ੍ਵਲਭੀषੁ ਵੇਦਿषੁ

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਮਹਲਾਂ, ਬਾਲਕਨੀਆਂ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭਾ ਘਰਾਂ ਤੇ ਕੋਠੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬੇਰਿਲ, ਹੀਰੇ, ਨੀਲਮ, ਲਾਲ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਪੰਨਾ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਰੇਲੀਆਂ ਤੇ ਵੇਦੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਜੁष੍ਟੇषੁ ਜਾਲਾਮੁਖਰਨ੍ਧ੍ਰਕੁਟ੍ਟਿਮੇषੁ ਆਵਿष੍ਟਪਾਰਾਵਤਬਰ੍ਹਿਨਾਦਿਤਾਮ੍ । ਸਂਸਿਕ੍ਤਰਥ੍ਯਾਪਣਮਾਰ੍ਗਚਤ੍ਵਰਾਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਮਾਲ੍ਯਾਙ੍‌ਕੁਰਲਾਜਤਣ੍ਡੁਲਾਮ੍

ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਫਰਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰਸਤੇ, ਮੰਡੀਆਂ ਤੇ ਚੌਕ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ, ਚੰਦਨ, ਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਵਿਖੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਆਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭੈਰ੍ਦਧਿਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ ਪ੍ਰਸੂਨਦੀਪਾਵਲਿਭਿਃ ਸਪਲ੍ਲਵੈਃ । ਸਵृਨ੍ਦਰਮ੍ਭਾਕ੍ਰਮੁਕੈਃ ਸਕੇਤੁਭਿਃ ਸ੍ਵਲਙ੍‌ਕृਤਤ੍ ਦ੍ਵਾਰਗृਹਾਂ ਸਪਟ੍ਟਿਕੈਃ

ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਘਰ ਪੂਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਦੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੰਝੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।

ਤਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਵਸੁਦੇਵਨਨ੍ਦਨੌ ਵृਤੌ ਵਯਸ੍ਯੈਰ੍ਨਰਦੇਵਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮੀਯੁਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਹਰ੍ਮ੍ਯਾਣਿ ਚੈਵਾਰੁਰੁਹੁਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਸੁਕਾਃ

ਜਦੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰਦੀਆਂ ਤੇ ਮਹਲਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।

ਕਾਸ਼੍ਚਿਗ੍ ਵਿਪਰ੍ਯਗ੍ਧृਤਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਣਾ ਵਿਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਚੈਕਂ ਯੁਗਲੇष੍ਵਥਾਪਰਾਃ । ਕृਤੈਕਪਤ੍ਰਸ਼੍ਰਵਣੈਕਨੂਪੁਰਾ ਨਾਙ੍‌ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤ੍ਵਪਰਾਸ਼੍ਚ ਲੋਚਨਮ੍

ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ, ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਪਾ ਲਈ, ਕੁਝ ਦੂਜੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋਣਾ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਕੰਡਾ ਜਾਂ ਪੈਜਬ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅੱਖ 'ਤੇ ਹੀ ਕਾਜਲ ਲਾਇਆ।

ਅਸ਼੍ਨਨ੍ਤ੍ਯ ਏਕਾਸ੍ਤਦਪਾਸ੍ਯ ਸੋਤ੍ਸਵਾ ਅਭ੍ਯਜ੍ਯਮਾਨਾ ਅਕृਤੋਪਮਜ੍ਜਨਾਃ । ਸ੍ਵਪਨ੍ਤ੍ਯ ਉਤ੍ਥਾਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਨਿਃਸ੍ਵਨਂ ਪ੍ਰਪਾਯਯਨ੍ਤ੍ਯੋऽਰ੍ਭਮਪੋਹ੍ਯ ਮਾਤਰਃ

ਕੁਝ, ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਨਾ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆ ਗਈਆਂ; ਕੁਝ ਹੋਰ, ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌਣ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਤੁਰ ਪਈਆਂ।

ਮਨਾਂਸਿ ਤਾਸਾਮਰਵਿਨ੍ਦਲੋਚਨਃ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਲੀਲਾਹਸਿਤਾਵਲੋਕਨੈਃ । ਜਹਾਰ ਮਤ੍ਤਦ੍ਵਿਰਦੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮੋ ਦृਸ਼ਾਂ ਦਦਚ੍ਛ੍ਰੀਰਮਣਾਤ੍ਮਨੋਤ੍ਸਵਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਨਿਰਭਉ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲੈ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਹੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮਨੁਦ੍ਰੁਤਚੇਤਸਸ੍ਤਂ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋਤ੍ਸ੍ਮਿਤਸੁਧੋਕ੍ਸ਼ਣਲਬ੍ਧਮਾਨਾਃ । ਆਨਨ੍ਦਮੂਰ੍ਤਿਮੁਪਗੁਹ੍ਯ ਦृਸ਼ਾਤ੍ਮਲਬ੍ਧਂ । ਹृष੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਚੋ ਜਹੁਰਨਨ੍ਤਮਰਿਨ੍ਦਮਾਧਿਮ੍

ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੇਖਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੁਣ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਾਣ ਜਾਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਾਰੂਢਾਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੁਤ੍ਫੁਲ੍ਲਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਾਃ । ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ ਸੌਮਨਸ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਮਦਾ ਬਲਕੇਸ਼ਵੌ

ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਸੁਭਚਿੰਤਨ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ।

ਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ਸੋਦਪਾਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧੈਰਭ੍ਯੁਪਾਯਨੈਃ । ਤਾਵਾਨਰ੍ਚੁਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ

ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਊਚੁਃ ਪੌਰਾ ਅਹੋ ਗੋਪ੍ਯਃ ਤਪਃ ਕਿਮਚਰਨ੍ ਮਹਤ੍ । ਯਾ ਹ੍ਯੇਤਾਵਨੁਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਲੋਕਮਹੋਤ੍ਸਵੌ

ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਨ, ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ?

ਰਜਕਂ ਕਞ੍ਚਿਦਾਯਾਨ੍ਤਂ ਰਙ੍‌ਗਕਾਰਂ ਗਦਾਗ੍ਰਜਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਯਾਚਤ ਵਾਸਾਂਸਿ ਧੌਤਾਨ੍ਯਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਨਿ ਚ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਨੇ ਇੱਕ ਰੰਗ-ਰੋਗਣ ਵਾਲਾ ਧੋਬੀ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵਧੀਆ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਮੰਗੇ।

ਦੇਹ੍ਯਾਵਯੋਃ ਸਮੁਚਿਤਾਨਿ ਅਙ੍‌ਗ ਵਾਸਾਂਸਿ ਚਾਰ੍ਹਤੋਃ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਦਾਤੁਸ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਜੋੜੇ ਦੇ ਯੋਗ ਕਪੜੇ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਹਕਦਾਰ ਹਾਂ; ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਮਿਲੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'

ਸ ਯਾਚਿਤੋ ਭਗਵਤਾ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੇਨ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਰੁषਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭृਤ੍ਯੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮਦਃ

ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰਵ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਗੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਨੌਕਰ ਨੇ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਈਦृਸ਼ਾਨ੍ਯੇਵ ਵਾਸਾਂਸੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗਿਰਿਵਨੇਚਰਾਃ । ਪਰਿਧਤ੍ਤ ਕਿਮੁਦ੍‌ਵृਤ੍ਤਾ ਰਾਜਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣ੍ਯਭੀਪ੍ਸਥ

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਵਧੇਰੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?'

ਯਾਤਾਸ਼ੁ ਬਾਲਿਸ਼ਾ ਮੈਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਂ ਯਦਿ ਜਿਜੀਵੀषਾ । ਬਧ੍ਨਨ੍ਤਿ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਦृਪ੍ਤਂ ਰਾਜਕੁਲਾਨਿ ਵੈ

ਤੁਸੀਂ ਚਲਦੇ ਜਾਓ, ਬੱਚਿਆਂ, ਜੇ ਜਿੰਦਗੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਨਾ ਕਰੋ। ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਬੰਨਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।

ਏਵਂ ਵਿਕਤ੍ਥਮਾਨਸ੍ਯ ਕੁਪਿਤੋ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ । ਰਜਕਸ੍ਯ ਕਰਾਗ੍ਰੇਣ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਦਪਾਤਯਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਯਾਨੁਜੀਵਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਸਃਕੋਸ਼ਾਨ੍ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵੈ । ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਮਾਰ੍ਗਂ ਵਾਸਾਂਸਿ ਜਗृਹੇऽਚ੍ਯੁਤਃ

ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਗੱਠੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ; ਅਚੁਤ ਨੇ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲਏ।

ਵਸਿਤ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਪ੍ਰਿਯੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਕृष੍ਣਃ ਸਙ੍‌ਕਰ੍षਣਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ੇषਾਣ੍ਯਾਦਤ੍ਤ ਗੋਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਭੁਵਿ ਕਾਨਿਚਿਤ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਬਾਕੀ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਏ ਰਹਿ ਗਏ।

ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਾਯਕਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਤਯੋਰ੍ਵੇषਮਕਲ੍ਪਯਤ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚੈਲੇਯੈਃ ਆਕਲ੍ਪੈਰਨੁਰੂਪਤਃ

ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਪਹਿਨਾਏ।

ਨਾਨਾਲਕ੍ਸ਼ਣਵੇषਾਭ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਰਾਮੌ ਵਿਰੇਜਤੁਃ । ਸ੍ਵਲਙ੍‌ਕृਤੌ ਬਾਲਗਜੌ ਪਰ੍ਵਣੀਵ ਸਿਤੇਤਰੌ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਲੋਕੇ ਬਲੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਮृਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ-ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਹਾਥੀ—ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ, ਇੱਕ ਕਾਲਾ—ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਲ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਕਦੀਰ, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਯਾਦ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਹਕ ਦਿਤਾ।

ਤਤਃ ਸੁਦਾਮ੍ਨੋ ਭਵਨਂ ਮਾਲਾਕਾਰਸ੍ਯ ਜਗ੍ਮਤੁਃ । ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭੁਵਿ

ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੁਦਾਮਾ, ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਦੇ ਘਰ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੁਦਾਮਾ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਮਾਇਆ।

ਤਯੋਰਾਸਨਮਾਨੀਯ ਪਾਦ੍ਯਂ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਾਰ੍ਹਣਾਦਿਭਿਃ । ਪੂਜਾਂ ਸਾਨੁਗਯੋਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਰਕ੍‌ਤਾਮ੍ਬੂਲਾਨੁਲੇਪਨੈਃ

ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਸਨ ਲਿਆ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਮਾਲਾ, ਪਾਨ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰਾਹ ਨਃ ਸਾਰ੍ਥਕਂ ਜਨ੍ਮ ਪਾਵਿਤਂ ਚ ਕੁਲਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਪਿਤृਦੇਵਰ੍षਯੋ ਮਹ੍ਯਂ ਤੁष੍ਟਾ ਹ੍ਯਾਗਮਨੇਨ ਵਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਘਰਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।'

ਭਵਨ੍ਤੌ ਕਿਲ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਕਾਰਣਂ ਪਰਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਣਾਵਿਹਾਂਸ਼ੇਨ ਕ੍ਸ਼ੇਮਾਯ ਚ ਭਵਾਯ ਚ

ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਚਮੁਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਸੁਖ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹੋ।

ਨ ਹਿ ਵਾਂ ਵਿषਮਾ ਦृष੍ਟਿਃ ਸੁਹृਦੋਰ੍ਜਗਦਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਸਮਯੋਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਭਜਨ੍ਤਂ ਭਜਤੋਰਪਿ

ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੋਸਤ ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇਕਸਾਰ ਹੋ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ।

ਤਾਵਜ੍ਞਾਪਯਤਂ ਭृਤ੍ਯਂ ਕਿਮਹਂ ਕਰਵਾਣਿ ਵਾਮ੍ । ਪੁਂਸੋऽਤ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹੋ ਹ੍ਯੇष ਭਵਦ੍‌ਭਿਃ ਯਨ੍ਨਿਯੁਜ੍ਯਤੇ

ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਦਾਮਾ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ । ਸ਼ਸ੍ਤੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧੈਃ ਕੁਸੁਮੈਂ ਮਾਲਾ ਵਿਰਚਿਤਾ ਦਦੌ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।