ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤਾਮਗ੍ਰੇ ਸਹਯਾਨਃ ਪੁਰੀਂ ਗृਹਮ੍ । ਵਯਂ ਤ੍ਵਿਹਾਵਮੁਚ੍ਯਾਥ ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਪੁਰੀਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਓ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਵਾਂਗੇ।

ਸ਼੍ਰੀਅਕ੍ਰੂਰ ਉਵਾਚ - ਨਾਹਂ ਭਵਦ੍‍ਭ੍ਯਾਂ ਰਹਿਤਃ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਮਾਂ ਨਾਥ ਭਕ੍ਤਂ ਤੇ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ

ਸ਼੍ਰੀ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਨਾਥ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।'

ਆਗਚ੍ਛ ਯਾਮ ਗੇਹਾਨ੍ ਨਃ ਸਨਾਥਾਨ੍ ਕੁਰ੍ਵਧੋਕ੍ਸ਼ਜ । ਸਹਾਗ੍ਰਜਃ ਸਗੋਪਾਲੈਃ ਸੁਹृਦ੍‌ਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਤ੍ਤਮ

ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੀਆਂ, ਤੇ ਅਚੂਤ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰੋ।

ਪੁਨੀਹਿ ਪਾਦਰਜਸਾ ਗृਹਾਨ੍ਨੋ ਗृਹਮੇਧਿਨਾਮ੍ । ਯਚ੍ਛੌਚੇਨਾਨੁਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰਃ ਸਾਗ੍ਨਯਃ ਸੁਰਾਃ

ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰ, ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।

ਅਵਨਿਜ੍ਯਾਙ੍‌ਘ੍ਰਿਯੁਗਲਂ ਆਸੀਤ੍ ਸ਼੍ਲੋਕ੍ਯੋ ਬਲਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਅਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਗਤਿਂ ਚੈਕਾਨ੍ਤਿਨਾਂ ਤੁ ਯਾ

ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੁੱਲ ਦੌਲਤ ਪਾਈ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਮਿਲੀ।

ਆਪਸ੍ਤੇऽਙ੍‌ਘ੍ਰ੍ਯਵਨੇਜਨ੍ਯਃ ਤ੍ਰੀਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਸ਼ੁਚਯੋऽਪੁਨਨ੍ । ਸ਼ਿਰਸਾਧਤ੍ਤ ਯਾਃ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਤਾਃ ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਃ

ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।

ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਰਵਣਕੀਰ੍ਤਨ । ਯਦੂਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਃਸ਼੍ਲੋਕ ਨਾਰਾਯਣ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਵਣ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਨੁਵਾਚ । ਆਯਾਸ੍ਯੇ ਭਵਤੋ ਗੇਹਂ ਅਹਮਾਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਦੁਚਕ੍ਰਦ੍ਰੁਹਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਿਤਰਿष੍ਯੇ ਸੁਹृਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ noble ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆਵਾਂਗਾ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਤਾ ਸੋऽਕ੍ਰੂਰੋ ਵਿਮਨਾ ਇਵ । ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਕਂਸਾਯ ਕਰ੍ਮਾਵੇਦ੍ਯ ਗृਹਂ ਯਯੌ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਅਥਾਪਰਾਹ੍ਨੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਕृष੍ਣਃ ਸਙ੍‌ਕਰ੍षਣਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਗੋਪੈਃ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ

ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਂ ਸ੍ਫਾਟਿਕਤੁਙ੍ਗ ਗੋਪੁਰ ਦ੍ਵਾਰਾਂ ਬृਹਦ੍ ਹੇਮਕਪਾਟਤੋਰਣਾਮ੍ । ਤਾਮ੍ਰਾਰਕੋष੍ਠਾਂ ਪਰਿਖਾਦੁਰਾਸਦਾਂ ਉਦ੍ਯਾਨ ਰਮ੍ਯੋਪ ਵਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਵੱਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੋਰਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਤਾਮਬੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਗਹਿਰੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਛਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਸੌਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍‌ਗਾਟਕਹਰ੍ਮ੍ਯਨਿष੍ਕੁਟੈਃ ਸ਼੍ਰੇਣੀਸਭਾਭਿਃ ਭਵਨੈਰੁਪਸ੍ਕृਤਾਮ੍ । ਵੈਦੂਰ੍ਯਵਜ੍ਰਾਮਲਨੀਲਵਿਦ੍ਰੁਮੈਃ ਮੁਕ੍ਤਾਹਰਿਦ੍‌ਭਿਰ੍ਵਲਭੀषੁ ਵੇਦਿषੁ

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਮਹਲਾਂ, ਬਾਲਕਨੀਆਂ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭਾ ਘਰਾਂ ਤੇ ਕੋਠੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬੇਰਿਲ, ਹੀਰੇ, ਨੀਲਮ, ਲਾਲ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਪੰਨਾ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਰੇਲੀਆਂ ਤੇ ਵੇਦੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਜੁष੍ਟੇषੁ ਜਾਲਾਮੁਖਰਨ੍ਧ੍ਰਕੁਟ੍ਟਿਮੇषੁ ਆਵਿष੍ਟਪਾਰਾਵਤਬਰ੍ਹਿਨਾਦਿਤਾਮ੍ । ਸਂਸਿਕ੍ਤਰਥ੍ਯਾਪਣਮਾਰ੍ਗਚਤ੍ਵਰਾਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਮਾਲ੍ਯਾਙ੍‌ਕੁਰਲਾਜਤਣ੍ਡੁਲਾਮ੍

ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਫਰਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰਸਤੇ, ਮੰਡੀਆਂ ਤੇ ਚੌਕ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ, ਚੰਦਨ, ਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਵਿਖੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਆਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭੈਰ੍ਦਧਿਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ ਪ੍ਰਸੂਨਦੀਪਾਵਲਿਭਿਃ ਸਪਲ੍ਲਵੈਃ । ਸਵृਨ੍ਦਰਮ੍ਭਾਕ੍ਰਮੁਕੈਃ ਸਕੇਤੁਭਿਃ ਸ੍ਵਲਙ੍‌ਕृਤਤ੍ ਦ੍ਵਾਰਗृਹਾਂ ਸਪਟ੍ਟਿਕੈਃ

ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਘਰ ਪੂਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਦੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੰਝੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।

ਤਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਵਸੁਦੇਵਨਨ੍ਦਨੌ ਵृਤੌ ਵਯਸ੍ਯੈਰ੍ਨਰਦੇਵਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮੀਯੁਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਹਰ੍ਮ੍ਯਾਣਿ ਚੈਵਾਰੁਰੁਹੁਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਸੁਕਾਃ

ਜਦੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰਦੀਆਂ ਤੇ ਮਹਲਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।

ਕਾਸ਼੍ਚਿਗ੍ ਵਿਪਰ੍ਯਗ੍ਧृਤਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਣਾ ਵਿਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਚੈਕਂ ਯੁਗਲੇष੍ਵਥਾਪਰਾਃ । ਕृਤੈਕਪਤ੍ਰਸ਼੍ਰਵਣੈਕਨੂਪੁਰਾ ਨਾਙ੍‌ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤ੍ਵਪਰਾਸ਼੍ਚ ਲੋਚਨਮ੍

ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ, ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਪਾ ਲਈ, ਕੁਝ ਦੂਜੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋਣਾ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਕੰਡਾ ਜਾਂ ਪੈਜਬ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅੱਖ 'ਤੇ ਹੀ ਕਾਜਲ ਲਾਇਆ।

ਅਸ਼੍ਨਨ੍ਤ੍ਯ ਏਕਾਸ੍ਤਦਪਾਸ੍ਯ ਸੋਤ੍ਸਵਾ ਅਭ੍ਯਜ੍ਯਮਾਨਾ ਅਕृਤੋਪਮਜ੍ਜਨਾਃ । ਸ੍ਵਪਨ੍ਤ੍ਯ ਉਤ੍ਥਾਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਨਿਃਸ੍ਵਨਂ ਪ੍ਰਪਾਯਯਨ੍ਤ੍ਯੋऽਰ੍ਭਮਪੋਹ੍ਯ ਮਾਤਰਃ

ਕੁਝ, ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਨਾ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆ ਗਈਆਂ; ਕੁਝ ਹੋਰ, ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌਣ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਤੁਰ ਪਈਆਂ।

ਮਨਾਂਸਿ ਤਾਸਾਮਰਵਿਨ੍ਦਲੋਚਨਃ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਲੀਲਾਹਸਿਤਾਵਲੋਕਨੈਃ । ਜਹਾਰ ਮਤ੍ਤਦ੍ਵਿਰਦੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮੋ ਦृਸ਼ਾਂ ਦਦਚ੍ਛ੍ਰੀਰਮਣਾਤ੍ਮਨੋਤ੍ਸਵਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਨਿਰਭਉ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲੈ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਹੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮਨੁਦ੍ਰੁਤਚੇਤਸਸ੍ਤਂ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋਤ੍ਸ੍ਮਿਤਸੁਧੋਕ੍ਸ਼ਣਲਬ੍ਧਮਾਨਾਃ । ਆਨਨ੍ਦਮੂਰ੍ਤਿਮੁਪਗੁਹ੍ਯ ਦृਸ਼ਾਤ੍ਮਲਬ੍ਧਂ । ਹृष੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਚੋ ਜਹੁਰਨਨ੍ਤਮਰਿਨ੍ਦਮਾਧਿਮ੍

ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੇਖਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੁਣ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਾਣ ਜਾਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਾਰੂਢਾਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੁਤ੍ਫੁਲ੍ਲਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਾਃ । ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ ਸੌਮਨਸ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਮਦਾ ਬਲਕੇਸ਼ਵੌ

ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਸੁਭਚਿੰਤਨ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ।

ਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ਸੋਦਪਾਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧੈਰਭ੍ਯੁਪਾਯਨੈਃ । ਤਾਵਾਨਰ੍ਚੁਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ

ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਊਚੁਃ ਪੌਰਾ ਅਹੋ ਗੋਪ੍ਯਃ ਤਪਃ ਕਿਮਚਰਨ੍ ਮਹਤ੍ । ਯਾ ਹ੍ਯੇਤਾਵਨੁਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਲੋਕਮਹੋਤ੍ਸਵੌ

ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਨ, ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ?

ਰਜਕਂ ਕਞ੍ਚਿਦਾਯਾਨ੍ਤਂ ਰਙ੍‌ਗਕਾਰਂ ਗਦਾਗ੍ਰਜਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਯਾਚਤ ਵਾਸਾਂਸਿ ਧੌਤਾਨ੍ਯਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਨਿ ਚ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਨੇ ਇੱਕ ਰੰਗ-ਰੋਗਣ ਵਾਲਾ ਧੋਬੀ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵਧੀਆ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਮੰਗੇ।

ਦੇਹ੍ਯਾਵਯੋਃ ਸਮੁਚਿਤਾਨਿ ਅਙ੍‌ਗ ਵਾਸਾਂਸਿ ਚਾਰ੍ਹਤੋਃ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਦਾਤੁਸ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਜੋੜੇ ਦੇ ਯੋਗ ਕਪੜੇ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਹਕਦਾਰ ਹਾਂ; ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਮਿਲੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'

ਸ ਯਾਚਿਤੋ ਭਗਵਤਾ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੇਨ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਰੁषਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭृਤ੍ਯੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮਦਃ

ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰਵ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਗੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਨੌਕਰ ਨੇ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਈਦृਸ਼ਾਨ੍ਯੇਵ ਵਾਸਾਂਸੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗਿਰਿਵਨੇਚਰਾਃ । ਪਰਿਧਤ੍ਤ ਕਿਮੁਦ੍‌ਵृਤ੍ਤਾ ਰਾਜਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣ੍ਯਭੀਪ੍ਸਥ

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਵਧੇਰੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?'

ਯਾਤਾਸ਼ੁ ਬਾਲਿਸ਼ਾ ਮੈਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਂ ਯਦਿ ਜਿਜੀਵੀषਾ । ਬਧ੍ਨਨ੍ਤਿ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਦृਪ੍ਤਂ ਰਾਜਕੁਲਾਨਿ ਵੈ

ਤੁਸੀਂ ਚਲਦੇ ਜਾਓ, ਬੱਚਿਆਂ, ਜੇ ਜਿੰਦਗੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਨਾ ਕਰੋ। ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਬੰਨਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।

ਏਵਂ ਵਿਕਤ੍ਥਮਾਨਸ੍ਯ ਕੁਪਿਤੋ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ । ਰਜਕਸ੍ਯ ਕਰਾਗ੍ਰੇਣ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਦਪਾਤਯਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਯਾਨੁਜੀਵਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਸਃਕੋਸ਼ਾਨ੍ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵੈ । ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਮਾਰ੍ਗਂ ਵਾਸਾਂਸਿ ਜਗृਹੇऽਚ੍ਯੁਤਃ

ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਗੱਠੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ; ਅਚੁਤ ਨੇ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲਏ।