ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਨਿਤ੍ਯਾਨਾਤ੍ਮਦੁਃਖੇषੁ ਵਿਪਰ੍ਯਯਮਤਿਰ੍ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਰਾਮਸ੍ਤਮੋਵਿष੍ਟੋ ਨ ਜਾਨੇ ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍

ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ, ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਕੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਥਾਈ, ਪਰਾਏ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।

ਯਥਾਬੁਧੋ ਜਲਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਤਦੁਦ੍‍ਭਵੈਃ । ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਮृਗਤृष੍ਣਾਂ ਵੈ ਤਦ੍ਵਤ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਪਰਾਙ੍‌ਮੁਖਃ

ਜਿਵੇਂ ਅਗਿਆਨੀ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾ ਛੱਡ ਕੇ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ, ਭਟਕਾਵਿਆਂ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹਾਂ।

ਨੋਤ੍ਸਹੇऽਹਂ ਕृਪਣਧੀਃ ਕਾਮਕਰ੍ਮਹਤਂ ਮਨਃ । ਰੋਦ੍ਧੁਂ ਪ੍ਰਮਾਥਿਭਿਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ੈਃ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਮਿਤਸ੍ਤਤਃ

ਮੈਂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਸੋऽਹਂ ਤਵਾਙ੍‌ਘ੍ਰ੍ਯੁਪਗਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਸਤਾਂ ਦੁਰਾਪਂ ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਹਂ ਭਵਦਨੁਗ੍ਰਹ ਈਸ਼ ਮਨ੍ਯੇ । ਪੁਂਸੋ ਭਵੇਦ੍ ਯਰ੍ਹਿ ਸਂਸਰਣਾਪਵਰ੍ਗਃ ਤ੍ਵਯ੍ਯਬ੍ਜਨਾਭ ਸਦੁਪਾਸਨਯਾ ਮਤਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍

ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣੇ ਔਖੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਤੇਰੇ ਸਹੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭਿ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਨਮੋ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਾਤ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਤ੍ਯਯਹੇਤਵੇ । ਪੁਰੁषੇਸ਼ਪ੍ਰਧਾਨਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇऽਨਨ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਯੇ

ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਰੂਪ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਚ । ਹृषੀਕੇਸ਼ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਪਾਹਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਭੋ

ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ—ਮੈਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਅਸ਼ਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਧੇ ਅਕ੍ਰੂਰਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ਨਾਮ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ 'ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ' ਨਾਮਕ ਚਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਰ੍ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਃ; ਰਜਕਵਧਃ ਵਾਯਕਮਾਲਾਕਾਰਯੋਰਨੁਗ੍ਰਹੇਣਂ ਚ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸ੍ਤੁਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਜਲੇ ਵਪੁਃ । ਭੂਯਃ ਸਮਾਹਰਤ੍ ਕृष੍ਣੋ ਨਟੋ ਨਾਟ੍ਯਮਿਵਾਤ੍ਮਨਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਨਾਟਕ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰ ਵਾਂਗ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਰੂਪ ਮੁੜ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।

ਸੋऽਪਿ ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਲਾਦ੍ ਉਨ੍ਮਜ੍ਜ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਵਸ਼੍ਯਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਰਥਮਾਗਮਤ੍

ਉਸ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੂਪ ਲੁਕ ਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਜਲ ਵਿੱਚੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਬੜਾ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।

ਤਂ ਅਪृਚ੍ਛਦ੍ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਕਿਂ ਤੇ ਦृष੍ਟਮਿਵਾਦ੍‍ਭੁਤਮ੍ । ਭੂਮੌ ਵਿਯਤਿ ਤੋਯੇ ਵਾ ਤਥਾ ਤ੍ਵਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮਹੇ

ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਹੈਰਾਨ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਧਰਤੀ ਤੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਕੀ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ?'

ਸ਼੍ਰੀਅਕ੍ਰੂਰ ਉਵਾਚ - ਅਦ੍‍ਭੁਤਾਨੀਹ ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਭੂਮੌ ਵਿਯਤਿ ਵਾ ਜਲੇ । ਤ੍ਵਯਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਕੇ ਤਾਨਿ ਕਿਂ ਮੇऽਦृष੍ਟਂ ਵਿਪਸ਼੍ਯਤਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਧਰਤੀ ਤੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਤਮਾ। ਮੈਂ ਕੀ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ?'

ਯਤ੍ਰਾਦ੍‍ਭੁਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਮੌ ਵਿਯਤਿ ਵਾ ਜਲੇ । ਤਂ ਤ੍ਵਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਿਂ ਮੇ ਦृष੍ਟਮਿਹਾਦ੍‍ਭੁਤਮ੍

ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਹਨ, ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਕੀ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਗਾਨ੍ਦਿਨੀਸੁਤਃ । ਮਥੁਰਾਂ ਅਨਯਦ੍ ਰਾਮਂ ਕृष੍ਣਂ ਚੈਵ ਦਿਨਾਤ੍ਯਯੇ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਥ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਲੈ ਗਿਆ।

ਮਾਰ੍ਗੇ ਗ੍ਰਾਮਜਨਾ ਰਾਜਨ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੋਪਸਙ੍‌ਗਤਾਃ । ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੌ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਾ ਦृष੍ਟਿਂ ਨ ਚਾਦਦੁਃ

ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।

ਤਾਵਦ੍ ਵ੍ਰਜੌਕਸਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਨ੍ਦਗੋਪਾਦਯੋऽਗ੍ਰਤਃ । ਪੁਰੋਪਵਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋऽਵਤਸ੍ਥਿਰੇ

ਉਦਰ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਹੇਠ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।

ਤਾਨ੍ ਸਮੇਤ੍ਯਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ।

ਭਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤਾਮਗ੍ਰੇ ਸਹਯਾਨਃ ਪੁਰੀਂ ਗृਹਮ੍ । ਵਯਂ ਤ੍ਵਿਹਾਵਮੁਚ੍ਯਾਥ ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਪੁਰੀਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਓ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਵਾਂਗੇ।

ਸ਼੍ਰੀਅਕ੍ਰੂਰ ਉਵਾਚ - ਨਾਹਂ ਭਵਦ੍‍ਭ੍ਯਾਂ ਰਹਿਤਃ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਮਾਂ ਨਾਥ ਭਕ੍ਤਂ ਤੇ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ

ਸ਼੍ਰੀ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਨਾਥ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।'

ਆਗਚ੍ਛ ਯਾਮ ਗੇਹਾਨ੍ ਨਃ ਸਨਾਥਾਨ੍ ਕੁਰ੍ਵਧੋਕ੍ਸ਼ਜ । ਸਹਾਗ੍ਰਜਃ ਸਗੋਪਾਲੈਃ ਸੁਹृਦ੍‌ਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਤ੍ਤਮ

ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੀਆਂ, ਤੇ ਅਚੂਤ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰੋ।

ਪੁਨੀਹਿ ਪਾਦਰਜਸਾ ਗृਹਾਨ੍ਨੋ ਗृਹਮੇਧਿਨਾਮ੍ । ਯਚ੍ਛੌਚੇਨਾਨੁਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰਃ ਸਾਗ੍ਨਯਃ ਸੁਰਾਃ

ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰ, ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।

ਅਵਨਿਜ੍ਯਾਙ੍‌ਘ੍ਰਿਯੁਗਲਂ ਆਸੀਤ੍ ਸ਼੍ਲੋਕ੍ਯੋ ਬਲਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਅਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਗਤਿਂ ਚੈਕਾਨ੍ਤਿਨਾਂ ਤੁ ਯਾ

ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੁੱਲ ਦੌਲਤ ਪਾਈ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਮਿਲੀ।

ਆਪਸ੍ਤੇऽਙ੍‌ਘ੍ਰ੍ਯਵਨੇਜਨ੍ਯਃ ਤ੍ਰੀਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਸ਼ੁਚਯੋऽਪੁਨਨ੍ । ਸ਼ਿਰਸਾਧਤ੍ਤ ਯਾਃ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਤਾਃ ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਃ

ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।

ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਰਵਣਕੀਰ੍ਤਨ । ਯਦੂਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਃਸ਼੍ਲੋਕ ਨਾਰਾਯਣ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਵਣ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਨੁਵਾਚ । ਆਯਾਸ੍ਯੇ ਭਵਤੋ ਗੇਹਂ ਅਹਮਾਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਦੁਚਕ੍ਰਦ੍ਰੁਹਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਿਤਰਿष੍ਯੇ ਸੁਹृਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ noble ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆਵਾਂਗਾ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਤਾ ਸੋऽਕ੍ਰੂਰੋ ਵਿਮਨਾ ਇਵ । ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਕਂਸਾਯ ਕਰ੍ਮਾਵੇਦ੍ਯ ਗृਹਂ ਯਯੌ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਅਥਾਪਰਾਹ੍ਨੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਕृष੍ਣਃ ਸਙ੍‌ਕਰ੍षਣਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਗੋਪੈਃ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ

ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਂ ਸ੍ਫਾਟਿਕਤੁਙ੍ਗ ਗੋਪੁਰ ਦ੍ਵਾਰਾਂ ਬृਹਦ੍ ਹੇਮਕਪਾਟਤੋਰਣਾਮ੍ । ਤਾਮ੍ਰਾਰਕੋष੍ਠਾਂ ਪਰਿਖਾਦੁਰਾਸਦਾਂ ਉਦ੍ਯਾਨ ਰਮ੍ਯੋਪ ਵਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਵੱਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੋਰਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਤਾਮਬੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਗਹਿਰੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਛਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਸੌਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍‌ਗਾਟਕਹਰ੍ਮ੍ਯਨਿष੍ਕੁਟੈਃ ਸ਼੍ਰੇਣੀਸਭਾਭਿਃ ਭਵਨੈਰੁਪਸ੍ਕृਤਾਮ੍ । ਵੈਦੂਰ੍ਯਵਜ੍ਰਾਮਲਨੀਲਵਿਦ੍ਰੁਮੈਃ ਮੁਕ੍ਤਾਹਰਿਦ੍‌ਭਿਰ੍ਵਲਭੀषੁ ਵੇਦਿषੁ

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਮਹਲਾਂ, ਬਾਲਕਨੀਆਂ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭਾ ਘਰਾਂ ਤੇ ਕੋਠੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬੇਰਿਲ, ਹੀਰੇ, ਨੀਲਮ, ਲਾਲ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਪੰਨਾ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਰੇਲੀਆਂ ਤੇ ਵੇਦੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਜੁष੍ਟੇषੁ ਜਾਲਾਮੁਖਰਨ੍ਧ੍ਰਕੁਟ੍ਟਿਮੇषੁ ਆਵਿष੍ਟਪਾਰਾਵਤਬਰ੍ਹਿਨਾਦਿਤਾਮ੍ । ਸਂਸਿਕ੍ਤਰਥ੍ਯਾਪਣਮਾਰ੍ਗਚਤ੍ਵਰਾਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਮਾਲ੍ਯਾਙ੍‌ਕੁਰਲਾਜਤਣ੍ਡੁਲਾਮ੍

ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਫਰਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰਸਤੇ, ਮੰਡੀਆਂ ਤੇ ਚੌਕ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ, ਚੰਦਨ, ਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਵਿਖੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।