ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮੇਵਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀਨਾਂ ਉਦਿਤੇ ਸਵਿਤਰ੍ਯਥ । ਅਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਕृਤਮੈਤ੍ਰਾਦਿਕੋ ਰਥਮ੍

ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਅਕਰੂਰ, ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗਾ।

ਗੋਪਾਸ੍ਤਮਨ੍ਵਸਜ੍ਜਨ੍ਤ ਨਨ੍ਦਾਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ਕਟੈਸ੍ਤਤਃ । ਆਦਾਯੋਪਾਯਨਂ ਭੂਰਿ ਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ ਗੋਰਸਸਮ੍ਭृਤਾਨ੍

ਨੰਦ ਆਦਿਕ ਗੋਪ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੋਆਂ ਦੇ ਦੁੱਧ-ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਵੀ ਨਾਲ ਲਏ।

ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਯਿਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਅਨੁਵ੍ਰਜ੍ਯਾਨੁਰਞ੍ਜਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦੇਸ਼ਂ ਭਗਵਤਃ ਕਾਙ੍‌ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ

ਗੋਪੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ; ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਥੇ ਖੜੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।

ਤਾਸ੍ਤਥਾ ਤਪ੍ਯਤੀਰ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਪ੍ਰਸ੍ਥਾਣੇ ਯਦੂਤ੍ਤਮਃ । ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਸ ਸਪ੍ਰੇਮੈਃ ਆਯਾਸ੍ਯ ਇਤਿ ਦੌਤ੍ਯਕੈਃ

ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਕਿ 'ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ।'

ਯਾਵਦਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਕੇਤੁਃ ਯਾਵਦ੍ਰੇਣੂ ਰਥਸ੍ਯ ਚ । ਅਨੁਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਲੇਖ੍ਯਾਨੀਵੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ

ਜਦ ਤਕ ਝੰਡਾ ਦਿਸਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਧੂੜ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਲੱਗੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿਚ ਖਿੱਚੀਆਂ ਹੋਣ।

ਤਾ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਿਵਵृਤੁਃ ਗੋਵਿਨ੍ਦਵਿਨਿਵਰ੍ਤਨੇ । ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਅਹਨੀ ਨਿਨ੍ਯੁਃ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਚੇष੍ਟਿਤਮ੍

ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਉਹ ਮੁੜ ਗਈਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਗਾ ਕੇ ਦਿਨ ਬਿਤਾਏ।

ਭਗਵਾਨਪਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਮਾਕ੍ਰੂਰਯੁਤੋ ਨृਪ । ਰਥੇਨ ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਂ ਅਘਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ।

ਤਤ੍ਰੋਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਪਾਨੀਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮृष੍ਟਂ ਮਣਿਪ੍ਰਭਮ੍ । ਵृਕ੍ਸ਼षਣ੍ਡਮੁਪਵ੍ਰਜ੍ਯ ਸਰਾਮੋ ਰਥਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਅਕ੍ਰੂਰਸ੍ਤਾਵੁਪਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ ਰਥੋਪਰਿ । ਕਾਲਿਨ੍ਦ੍ਯਾ ਹ੍ਰਦਮਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਧਿਵਦਾਚਰਤ੍

ਉਥੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ ਤੇ ਮਣੀ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਲ ਗਏ ਤੇ ਰਥ ਵਿਚ ਆ ਬੈਠੇ; ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।

ਨਿਮਜ੍ਜ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਲਿਲੇ ਜਪਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਤਾਵੇਵ ਦਦृਸ਼ੇऽਕ੍ਰੂਰੋ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਸਮਨ੍ਵਿਤੌ

ਉਹ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਸਦੀਵੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਿਆ।

ਤੌ ਰਥਸ੍ਥੌ ਕਥਮਿਹ ਸੁਤੌ ਆਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ । ਤਰ੍ਹਿ ਸ੍ਵਿਤ੍ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਨ ਸ੍ਤ ਇਤ੍ਯੁਨ੍ਮਜ੍ਜ੍ਯ ਵ੍ਯਚष੍ਟ ਸਃ

ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ?' ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।

ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਆਸੀਨੌ ਪੁਨਰੇਵ ਸਃ । ਨ੍ਯਮਜ੍ਜਦ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਨ੍ਮੇ ਮृषਾ ਕਿਂ ਸਲਿਲੇ ਤਯੋਃ

ਉਥੇ ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਝੂਠਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।

ਭੂਯਸ੍ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸੋऽਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਮਹੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਅਸੁਰੈਰ੍ਨਤਕਨ੍ਧਰੈਃ

ਉਹ ਉਥੇ ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਦਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਸੁਰ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਕੇ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸਂ ਦੇਵਂ ਸਹਸ੍ਰਫਣਮੌਲਿਨਮ੍ । ਨੀਲਾਮ੍ਬਰਂ ਵਿਸਸ਼੍ਵੇਤਂ ਸ਼ृਙ੍‌ਗੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਤੇ ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵੇਖਿਆ।

ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਸਙ੍‌ਗੇ ਘਨਸ਼੍ਯਾਮਂ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਸਮ੍ । ਪੁਰੁषਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਰੁਣੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਘਣੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤੇ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰਸ਼ ਸੀ।

ਚਾਰੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਂ ਚਾਰੁਹਾਸਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸੁਭ੍ਰੂਨ੍ਨਸਂ ਚਰੁਕਰ੍ਣਂ ਸੁਕਪੋਲਾਰੁਣਾਧਰਮ੍

ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਪਿਆਰਾ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੰਵਾਂ, ਨੱਕ, ਕੰਨ, ਗਲ, ਤੇ ਲਾਲ ਹੋਠ ਸਭ ਸੋਹਣੇ ਸਨ।

ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਪੀਵਰਭੁਜਂ ਤੁਙ੍‌ਗਾਂਸੋਰਃਸ੍ਥਲਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਕਮ੍ਬੁਕਣ੍ਠਂ ਨਿਮ੍ਨਨਾਭਿਂ ਵਲਿਮਤ੍ਪਲ੍ਲਵੋਦਰਮ੍

ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਮੋਟੀਆਂ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਗਲ ਘੜੇ ਵਾਂਗ, ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ, ਤੇ ਪੇਟ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਕੀਰਾਂ ਸਨ।

ਬृਹਤ੍ਕਤਿਤਤਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕਰਭੋਰੁਦ੍ਵਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਚਾਰੁਜਾਨੁਯੁਗਂ ਚਾਰੁ ਜਙ੍‌ਘਾਯੁਗਲਸਂਯੁਤਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਪਿੱਠ ਵੱਡੀ, ਹੱਥ ਤੇ ਗੋਡੇ ਸੋਹਣੇ, ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

ਤੁਙ੍‌ਗਗੁਲ੍ਫਾਰੁਣਨਖ ਵ੍ਰਾਤਦੀਧਿਤਿਭਿਰ੍ਵृਤਮ੍ । ਨਵਾਙ੍‌ਗੁਲ੍ਯਙ੍‌ਗੁष੍ਠਦਲੈਃ ਵਿਲਸਤ੍ ਪਾਦਪਙ੍‌ਕਜਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਟ ਉੱਚੇ, ਨਖ ਲਾਲ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ; ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਨੌਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।

ਸੁਮਹਾਰ੍ਹਮਣਿਵ੍ਰਾਤ ਕਿਰੀਟਕਟਕਾਙ੍‌ਗਦੈਃ । ਕਟਿਸੂਤ੍ਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਤ੍ਰ ਹਾਰਨੂਪੁਰਕੁਣ੍ਡਲੈਃ

ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਮਣਿਆਂ, ਮਕੁਟ, ਕੜੇ, ਬਾਂਹਬੰਦ, ਜਨੇਊ, ਕਮਰਬੰਦ, ਹਾਰ, ਪੈਜਾਬ, ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਪਦ੍ਮਕਰਂ ਸ਼ਙ੍‌ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਭ੍ਰਾਜਤ੍ ਕੌਸ੍ਤੁਭਂ ਵਨਮਾਲਿਨਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਮਕਦਾ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ।

ਸੁਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਪ੍ਰਮੁਖੈਃ ਪਰ੍षਦੈਃ ਸਨਕਾਦਿਭਿਃ । ਸੁਰੇਸ਼ੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਨਵਭਿਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ

ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ, ਸਨਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਅਤੇ ਨੌਂ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ,

ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਨਾਰਦਵਸੁ ਪ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ਭਾਗਵਤੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਪृਥਗ੍ਭਾਵੈਃ ਵਚੋਭਿਰਮਲਾਤ੍ਮਭਿਃ

ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਨਾਰਦ, ਵਾਸੁ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ,

ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪੁष੍ਟ੍ਯਾ ਗਿਰਾ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟ੍ਯੇਲਯੋਰ੍ਜਯਾ । ਵਿਦ੍ਯਯਾਵਿਦ੍ਯਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਯਯਾ ਚ ਨਿषੇਵਿਤਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਪੋਸ਼ਣ, ਬੋਲੀ, ਚਮਕ, ਨਾਮ, ਖੁਸ਼ੀ, ਵਿਘਨ, ਜਿੱਤ, ਗਿਆਨ, ਅਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ,

ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ । ਹृष੍ਯਤ੍ਤਨੂਰੁਹੋ ਭਾਵ ਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾਤ੍ਮਲੋਚਨਃ

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਿਲ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ,

ਗਿਰਾ ਗਦ੍‍ਗਦਯਾਸ੍ਤੌषੀਤ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸਾਤ੍ਵਤਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾਵਹਿਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਸ਼ਨੈਃ

ਕੰਨ ਵਿਚ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਭਗਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਮੱਥਾ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ.

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਧੇ ਅਕ੍ਰੂਰਪ੍ਰਤਿਯਾਨੇ ਏਕੋਨ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਵਾਲਾ ਉਨਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।

ਅਕ੍ਰੂਰਕृਤਾ ਭਗਵਤ੍ ਸ੍ਤੁਤਿ - ਸ਼੍ਰੀਅਕ੍ਰੂਰ ਉਵਾਚ - ( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਨਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਾਖਿਲਹੇਤੁਹੇਤੁਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪੂਰੁषਮਾਦ੍ਯਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਯਨ੍ਨਾਭਿਜਾਤਾਦਰਵਿਨ੍ਦਕੋषਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾऽऽਵਿਰਾਸੀਦ੍ ਯਤ ਏष ਲੋਕਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਨਾਰਾਇਣ, ਆਦਿ ਤੇ ਅਟੱਲ ਪੁਰਖ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਜਗਤ ਬਣਿਆ।

ਭੂਸ੍ਤੋਯਮਗ੍ਨਿਃ ਪਵਨਂ ਖਮਾਦਿਃ ਮਹਾਨਜਾਦਿਰ੍ਮਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ । ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਾ ਵਿਬੁਧਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਹੇਤਵਸ੍ਤੇ ਜਗਤੋऽਙ੍‌ਗਭੂਤਾਃ

ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਵੱਡੇ ਤੱਤ, ਅਵਿਅਕਤ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਮਨ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ — ਇਹ ਸਭ ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ।

ਨੈਤੇ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਿਦੁਰਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਜਾਦਯੋऽਨਾਤ੍ਮਤਯਾ ਗृਹੀਤਾਃ । ਅਜੋऽਨੁਬਦ੍ਧਃ ਸ ਗੁਣੈਰਜਾਯਾ ਗੁਣਾਤ੍ ਪਰਂ ਵੇਦ ਨ ਤੇ ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍

ਪਰ ਇਹ, ਅਵਿਅਕਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ 'ਆਪ' ਨਹੀਂ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ; ਜਨਮ ਰਹਿਤ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲ ਹਸਤੀ ਨਹੀਂ।