ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ ਵਰਾਸਨਮ੍ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪਾਦੌ ਮਧੁਪਰ੍ਕਾਰ੍ਹਣਮਾਹਰਤ੍

ਉਸ ਦੀ ਖੇਰ-ਮੰਗੀ ਪੁੱਛ ਕੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਧੋਏ ਅਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਦੀ ਭੇਟ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ।

ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਗਾਂ ਚਾਤਿਥਯੇ ਸਂਵਾਹ੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਦृਤਃ । ਅਨ੍ਨਂ ਬਹੁਗੁਣਂ ਮੇਧ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯੋਪਾਹਰਦ੍ ਵਿਭੁਃ

ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਮੈ ਭੁਕ੍ਤਵਤੇ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਰਾਮਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਮਖਵਾਸੈਰ੍ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਃ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਵ੍ਯਧਾਤ੍ ਪੁਨਃ

ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਚੁਕਾ, ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।

ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਤ੍ਕृਤਂ ਨਨ੍ਦਃ ਕਥਂ ਸ੍ਥ ਨਿਰਨੁਗ੍ਰਹੇ । ਕਂਸੇ ਜੀਵਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਸੌਨਪਾਲਾ ਇਵਾਵਯਃ

ਨੰਦ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦਇਆ ਦੇ ਜੀ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੰਸ ਹਾਲੇ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਸ਼ਾਰਹੋ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਕਠੋਰ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹਥਾਂ ਓਲ੍ਹੇ ਆ ਗਏ ਹੋਣ।"

ਯੋऽਵਧੀਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਵਸੁਸ੍ਤੋਕਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾ ਅਸੁਤृਪ੍ ਖਲਃ । ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਿਮृਸ਼ਾਮਹੇ

ਉਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ।

ਇਤ੍ਥਂ ਸੂਨृਤਯਾ ਵਾਚਾ ਨਨ੍ਦੇਨ ਸੁਸਭਾਜਿਤਃ । ਅਕ੍ਰੂਰਃ ਪਰਿਪृष੍ਟੇਨ ਜਹਾਵਧ੍ਵਪਰਿਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ ਨੇ ਸੱਚੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ।

ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਬਲਰਾਮਯੋਰ੍ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਰਹਕਾਤਰ ਗੋਪੀਨਾਂ ਕਰੁਣੋਦ੍‌ਗਾਰਃ ਕਾਲਿਂਦ੍ਯਾਂ ਅਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਤृਕਂ ਭਗਵਦ੍‌ਧਾਮ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟਃ ਪਰ੍ਯਙ੍‌ਕੇ ਰਮਕृष੍ਣੋਰੁਮਾਨਿਤਃ । ਲੇਭੇ ਮਨੋਰਥਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪਨ੍ਪਥਿ ਯਾਨ੍ ਸ ਚਕਾਰ ਹ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਅਕਰੂਰ ਸੋਫੇ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨ-ਇੱਛਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਕਿਮਲਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤਨੇ । ਤਥਾਪਿ ਤਤ੍ਪਰਾ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਹਿ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕਿਞ੍ਚਨ

ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਕੁਝ ਮਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ? ਪਰ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।

ਸਾਯਂਤਨਾਸ਼ਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ । ਸੁਹृਤ੍ਸੁ ਵृਤ੍ਤਂ ਕਂਸਸ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਨ੍ਯਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍

ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਕੰਸ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਵੀਂ ਯੋਜਨਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ਤਾਤ ਸੌਮ੍ਯਾਗਤਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਵਃ । ਅਪਿ ਸ੍ਵਜ੍ਞਾਤਿਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਅਨਮੀਵਮਨਾਮਯਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਪਿਆਰੇ, ਸੁਭਾਵਕ ਅਕਰੂਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ?"

ਕਿਂ ਨੁ ਨਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪृਚ੍ਛੇ ਏਧਮਾਨੇ ਕੁਲਾਮਯੇ । ਕਂਸੇ ਮਾਤੁਲਨਾਮ੍ਨ੍ਯਙ੍‌ਗ ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਨਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਜਾਸੁ ਚ

"ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੁਖੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੰਸ, ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ, ਸਾਡੇ ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਪੁੱਛ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?"

ਅਹੋ ਅਸ੍ਮਦਭੂਦ੍ ਭੂਰਿ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਵृਜਿਨਮਾਰ੍ਯਯੋਃ । ਯਦ੍ਧੇਤੋਃ ਪੁਤ੍ਰਮਰਣਂ ਯਦ੍ਧੇਤੋਰ੍ਬਨ੍ਧਨਂ ਤਯੋਃ

"ਹਾਏ, ਸਾਡੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁਖ ਹੋਇਆ—ਸਾਡੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਕੈਦ ਹੋ ਗਏ।"

ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਵਃ ਸੌਮ੍ਯ ਕਾਙ੍‌ਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਸਞ੍ਜਾਤਂ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤਾਂ ਤਾਤ ਤਵਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍

"ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਿਆਰੇ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?"

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਪृष੍ਟੋ ਭਗਵਤਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਃ । ਵੈਰਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਯਦੁषੁ ਵਸੁਦੇਵਵਧੋਦ੍ਯਮਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ—ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰ ਅਤੇ ਕੰਸ ਵਲੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ।

ਯਤ੍ਸਨ੍ਦੇਸ਼ੋ ਯਦਰ੍ਥਂ ਵਾ ਦੂਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਨਾਰਦੇਨਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਜਨ੍ਮਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ

ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਿਆ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਕ੍ਰੂਰਵਚਃ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਸ਼੍ਚ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਂ ਪਿਤਰਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦਿष੍ਟਂ ਵਿਜਜ੍ਞਤੁਃ

ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੱਸੇ ਅਤੇ ਨੰਦ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।

ਗੋਪਾਨ੍ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ ਸੋऽਪਿ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਗੋਰਸਃ । ਉਪਾਯਨਾਨਿ ਗृਹ੍ਣੀਧ੍ਵਂ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਸ਼ਕਟਾਨਿ ਚ

ਉਸ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਸਾਰਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਤੋਹਫੇ ਲਿਆਓ, ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੋ।"

ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਸ਼੍ਵੋ ਮਧੁਪੁਰੀਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮੋ ਨृਪਤੇ ਰਸਾਨ੍ । ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸੁਮਹਤ੍ਪਰ੍ਵ ਯਾਨ੍ਤਿ ਜਾਨਪਦਾਃ ਕਿਲ । ਏਵਮਾਘੋषਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਨਨ੍ਦਗੋਪਃ ਸ੍ਵਗੋਕੁਲੇ

"ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਦਿਆਂਗੇ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕ ਵੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਨੰਦ ਗਵਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।

ਗੋਪ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤਦ੍ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਬਭੂਵੁਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਪੁਰੀਂ ਨੇਤੁਂ ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਵ੍ਰਜਮਾਗਤਮ੍

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਕਰੂਰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਵ੍ਰਜ ਆਇਆ ਸੀ।

ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਕृਤਹृਤ੍ਤਾਪ ਸ਼੍ਵਾਸਮ੍ਲਾਨਮੁਖਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਸ੍ਰਂਸਦ੍‌ਦੁਦ੍ਦੁਕੂਲਵਲਯ ਕੇਸ਼ਗ੍ਰਂਥ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਾਸ਼੍ਚਨ

ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ, ਇਸ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਠੰਢੇ ਹੋ ਗਏ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਨਾਲ ਪੀਲੇ ਪੈ ਗਏ; ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ, ਚੂੜੀਆਂ ਅਤੇ ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਗੁੰਡੀ ਵੀ ਢੀਲੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।

ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਦਨੁਧ੍ਯਾਨ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ਼ੇषਵृਤ੍ਤਯਃ । ਨਾਭ੍ਯਜਾਨਨ੍ ਇਮਂ ਲੋਕਂ ਆਤ੍ਮਲੋਕਂ ਗਤਾ ਇਵ

ਦੂਜੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਖਬਰ ਹੀ ਨਾ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ ਹੋਣ।

ਸ੍ਮਰਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਰਾਃ ਸ਼ੌਰੇਃ ਅਨੁਰਾਗਸ੍ਮਿਤੇਰਿਤਾਃ । ਹृਦਿਸ੍ਪृਸ਼ਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਪਦਾ ਗਿਰਃ ਸਂਮੁਮੁਹੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ

ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈਆਂ।

ਗਤਿਂ ਸੁਲਲਿਤਾਂ ਚੇष੍ਟਾਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਹਾਸਾਵਲੋਕਨਮ੍ । ਸ਼ੋਕਾਪਹਾਨਿ ਨਰ੍ਮਾਣਿ ਪ੍ਰੋਦ੍ਦਾਮਚਰਿਤਾਨਿ ਚ

ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੁਹਣੀ ਚਾਲ, ਨਜ਼ਾਕਤ ਭਰੀਆਂ ਹਿਲਚਲਾਂ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚੁਟਕਲੇ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ।

ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਕੁਨ੍ਦਸ੍ਯ ਭੀਤਾ ਵਿਰਹਕਾਤਰਾਃ । ਸਮੇਤਾਃ ਸਙ੍‌ਘਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਅਸ਼੍ਰੁਮੁਖ੍ਯੋऽਚ੍ਯੁਤਾਸ਼ਯਾਃ

ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਅਚ੍ਯੁਤ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ।

ਸ਼੍ਰੀਗੋਪ੍ਯ ਊਚੁਃ - ( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਅਹੋ ਵਿਧਾਤਸ੍ਤਵ ਨ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਦਯਾ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਮੈਤ੍ਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਯੇਨ ਦੇਹਿਨਃ । ਤਾਂਸ਼੍ਚਾਕृਤਾਰ੍ਥਾਨ੍ ਵਿਯੁਨਙ੍‌ਕ੍ਸ਼੍ਯਪਾਰ੍ਥਕਂ ਵਿਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਤੇऽਰ੍ਭਕਚੇष੍ਟਿਤਂ ਯਥਾ

ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਛੀਨ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼੍ਯਾਸਿਤਕੁਨ੍ਤਲਾਵृਤਂ ਮੁਕੁਨ੍ਦਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਕਪੋਲਮੁਨ੍ਨਸਮ੍ । ਸ਼ੋਕਾਪਨੋਦਸ੍ਮਿਤਲੇਸ਼ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਕਰੋषਿ ਪਾਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯਮਸਾਧੁ ਤੇ ਕृਤਮ੍

ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਕਾਲੀਆਂ ਜਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਗਲਾਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਨੱਕ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਵਿਖਾਇਆ—ਤੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਠੀਕ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।

ਕ੍ਰੂਰਸ੍ਤ੍ਵਮਕ੍ਰੂਰਸਮਾਖ੍ਯਯਾ ਸ੍ਮ ਨਃ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹਿ ਦਤ੍ਤਂ ਹਰਸੇ ਬਤਾਜ੍ਞਵਤ੍ । ਯੇਨੈਕਦੇਸ਼ੇऽਖਿਲਸਰ੍ਗਸੌष੍ਠਵਂ ਤ੍ਵਦੀਯਮਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼੍ਮ ਵਯਂ ਮਧੁਦ੍ਵਿषਃ

ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਿਰਦਈ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ 'ਅਕਰੂਰ' ਨਾਂ ਵੀ ਠੀਕ ਹੀ ਪਿਆ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਛੀਨ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਮਧੁ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਇਕ ਥਾਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।

ਨ ਨਨ੍ਦਸੂਨੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਭਙ੍‌ਗਸੌਹृਦਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਨਃ ਸ੍ਵਕृਤਾਤੁਰਾ ਬਤ । ਵਿਹਾਯ ਗੇਹਾਨ੍ ਸ੍ਵਜਨਾਨ੍ ਤਾਨ੍ ਪਤੀਨ੍ ਤਦ੍ਦਾਸ੍ਯਮਦ੍ਧੋਪਗਤਾ ਨਵਪ੍ਰਿਯਃ

ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਪਲਕ ਵਿੱਚ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ, ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦਾ, ਜਦ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਘਰ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਪਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਈਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਨਵੇਂ ਪਿਆਰੇ ਲੱਭ ਲਏ ਹਨ।

ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਭਾਤਾ ਰਜਨੀਯਮਾਸ਼ਿषਃ ਸਤ੍ਯਾ ਬਭੂਵੁਃ ਪੁਰਯੋषਿਤਾਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਯਾਃ ਸਂਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਪਤੇਃ ਪਾਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਪਾਙ੍‌ਗੋਤ੍ ਕਲਿਤਸ੍ਮਿਤਾਸਵਮ੍

ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਰਾਤ ਸੁਖ ਨਾਲ ਲੰਘੀ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿਰਛੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਦਾ ਰਸ ਪੀਣਗੀਆਂ।