ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृष੍ਣਂ ਰਾਮਂ ਚ ਵ੍ਰਜੇ ਗੋਦੋਹਨਂ ਗਤੌ । ਪੀਤਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਸ਼ਰਦਮ੍ਬੁਰਹੇਕ੍ਸ਼ਣੌ

ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੁਹਣ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ।

ਕਿਸ਼ੋਰੌ ਸ਼੍ਯਾਮਲਸ਼੍ਵੇਤੌ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤੌ ਬृਹਦ੍‍ਭੁਜੌ । ਸੁਮੁਖੌ ਸੁਨ੍ਦਰਵਰੌ ਬਲਦ੍ਵਿਰਦਵਿਕ੍ਰਮੌ

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸਨ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਆਮ ਅਤੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ, ਸੋਭਾ ਦੇ ਘਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਅਤੇ ਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਾਲ ਵਾਲੇ।

ਧ੍ਵਜਵਜ੍ਰਾਙ੍‌ਕੁਸ਼ਾਮ੍ਭੋਜੈਃ ਚਿਹ੍ਨਿਤੈਰਙ੍‌ਘ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵ੍ਰਜਮ੍ । ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਸ੍ਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੌ

ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਝੰਡੇ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।

ਉਦਾਰਰੁਚਿਰਕ੍ਰੀਡੌ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਣੌ ਵਨਮਾਲਿਨੌ । ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍‌ਗੌ ਸ੍ਨਾਤੌ ਵਿਰਜਵਾਸਸੌ

ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਰੂਚਿਕਰ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਾਫ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।

ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਵਾਦ੍ਯੌ ਜਗਦ੍ਧੇਤੂ ਜਗਤ੍ਪਤੀ । ਅਵਤੀਰ੍ਣੌ ਜਗਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਬਲਕੇਸ਼ਵੌ

ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਮੁੱਖ ਪੁਰਖ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਮਾਲਕ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾ ਵਜੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ।

ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਤਿਮਿਰਾ ਰਾਜਨ੍ ਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਪ੍ਰਭਯਾ ਸ੍ਵਯਾ । ਯਥਾ ਮਾਰਕਤਃ ਸ਼ੈਲੋ ਰੌਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਨਕਾਚਿਤੌ

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਨ੍ਹਾ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।

ਰਥਾਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਂ ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸੋऽਕ੍ਰੂਰਃ ਸ੍ਨੇਹਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਪਪਾਤ ਚਰਣੋਪਾਨ੍ਤੇ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਃ

ਅਕਰੂਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੀਆ ਅਤੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਡੰਡੋਤ ਪੈ ਗਿਆ।

ਭਗਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਹ੍ਲਾਦ ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਪੁਲਕਚਿਤਾਙ੍‌ਗ ਔਤ੍ਕਣ੍ਠ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਾਖ੍ਯਾਨੇ ਨਾਸ਼ਕਨ੍ ਨृਪ

ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।

ਭਗਵਾਨ੍ ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਰਥਾਙ੍‌ਗਾਙ੍‌ਕਿਤਪਾਣਿਨਾ । ਪਰਿਰੇਭੇऽਭ੍ਯੁਪਾਕृष੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਣਤਵਤ੍ਸਲਃ

ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਰਥ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਨੇੜੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਙ੍‌ਕਰ੍षਣਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਤਂ ਉਪਗੁਹ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣੀ ਅਨਯਤ੍ ਸਾਨੁਜੋ ਗृਹਮ੍

ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਵਾਲਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ।

ਪृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ ਵਰਾਸਨਮ੍ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪਾਦੌ ਮਧੁਪਰ੍ਕਾਰ੍ਹਣਮਾਹਰਤ੍

ਉਸ ਦੀ ਖੇਰ-ਮੰਗੀ ਪੁੱਛ ਕੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਧੋਏ ਅਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਦੀ ਭੇਟ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ।

ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਗਾਂ ਚਾਤਿਥਯੇ ਸਂਵਾਹ੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਦृਤਃ । ਅਨ੍ਨਂ ਬਹੁਗੁਣਂ ਮੇਧ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯੋਪਾਹਰਦ੍ ਵਿਭੁਃ

ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਮੈ ਭੁਕ੍ਤਵਤੇ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਰਾਮਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਮਖਵਾਸੈਰ੍ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਃ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਵ੍ਯਧਾਤ੍ ਪੁਨਃ

ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਚੁਕਾ, ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।

ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਤ੍ਕृਤਂ ਨਨ੍ਦਃ ਕਥਂ ਸ੍ਥ ਨਿਰਨੁਗ੍ਰਹੇ । ਕਂਸੇ ਜੀਵਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਸੌਨਪਾਲਾ ਇਵਾਵਯਃ

ਨੰਦ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦਇਆ ਦੇ ਜੀ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੰਸ ਹਾਲੇ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਸ਼ਾਰਹੋ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਕਠੋਰ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹਥਾਂ ਓਲ੍ਹੇ ਆ ਗਏ ਹੋਣ।"

ਯੋऽਵਧੀਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਵਸੁਸ੍ਤੋਕਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾ ਅਸੁਤृਪ੍ ਖਲਃ । ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਿਮृਸ਼ਾਮਹੇ

ਉਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ।

ਇਤ੍ਥਂ ਸੂਨृਤਯਾ ਵਾਚਾ ਨਨ੍ਦੇਨ ਸੁਸਭਾਜਿਤਃ । ਅਕ੍ਰੂਰਃ ਪਰਿਪृष੍ਟੇਨ ਜਹਾਵਧ੍ਵਪਰਿਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ ਨੇ ਸੱਚੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ।

ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਬਲਰਾਮਯੋਰ੍ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਰਹਕਾਤਰ ਗੋਪੀਨਾਂ ਕਰੁਣੋਦ੍‌ਗਾਰਃ ਕਾਲਿਂਦ੍ਯਾਂ ਅਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਤृਕਂ ਭਗਵਦ੍‌ਧਾਮ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟਃ ਪਰ੍ਯਙ੍‌ਕੇ ਰਮਕृष੍ਣੋਰੁਮਾਨਿਤਃ । ਲੇਭੇ ਮਨੋਰਥਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪਨ੍ਪਥਿ ਯਾਨ੍ ਸ ਚਕਾਰ ਹ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਅਕਰੂਰ ਸੋਫੇ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨ-ਇੱਛਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਕਿਮਲਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤਨੇ । ਤਥਾਪਿ ਤਤ੍ਪਰਾ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਹਿ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕਿਞ੍ਚਨ

ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਕੁਝ ਮਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ? ਪਰ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।

ਸਾਯਂਤਨਾਸ਼ਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ । ਸੁਹृਤ੍ਸੁ ਵृਤ੍ਤਂ ਕਂਸਸ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਨ੍ਯਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍

ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਕੰਸ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਵੀਂ ਯੋਜਨਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ਤਾਤ ਸੌਮ੍ਯਾਗਤਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਵਃ । ਅਪਿ ਸ੍ਵਜ੍ਞਾਤਿਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਅਨਮੀਵਮਨਾਮਯਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਪਿਆਰੇ, ਸੁਭਾਵਕ ਅਕਰੂਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ?"

ਕਿਂ ਨੁ ਨਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪृਚ੍ਛੇ ਏਧਮਾਨੇ ਕੁਲਾਮਯੇ । ਕਂਸੇ ਮਾਤੁਲਨਾਮ੍ਨ੍ਯਙ੍‌ਗ ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਨਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਜਾਸੁ ਚ

"ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੁਖੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੰਸ, ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ, ਸਾਡੇ ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਪੁੱਛ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?"

ਅਹੋ ਅਸ੍ਮਦਭੂਦ੍ ਭੂਰਿ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਵृਜਿਨਮਾਰ੍ਯਯੋਃ । ਯਦ੍ਧੇਤੋਃ ਪੁਤ੍ਰਮਰਣਂ ਯਦ੍ਧੇਤੋਰ੍ਬਨ੍ਧਨਂ ਤਯੋਃ

"ਹਾਏ, ਸਾਡੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁਖ ਹੋਇਆ—ਸਾਡੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਕੈਦ ਹੋ ਗਏ।"

ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਵਃ ਸੌਮ੍ਯ ਕਾਙ੍‌ਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਸਞ੍ਜਾਤਂ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤਾਂ ਤਾਤ ਤਵਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍

"ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਿਆਰੇ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?"

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਪृष੍ਟੋ ਭਗਵਤਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਃ । ਵੈਰਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਯਦੁषੁ ਵਸੁਦੇਵਵਧੋਦ੍ਯਮਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ—ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰ ਅਤੇ ਕੰਸ ਵਲੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ।

ਯਤ੍ਸਨ੍ਦੇਸ਼ੋ ਯਦਰ੍ਥਂ ਵਾ ਦੂਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਨਾਰਦੇਨਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਜਨ੍ਮਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ

ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਿਆ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਕ੍ਰੂਰਵਚਃ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਸ਼੍ਚ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਂ ਪਿਤਰਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦਿष੍ਟਂ ਵਿਜਜ੍ਞਤੁਃ

ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੱਸੇ ਅਤੇ ਨੰਦ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।

ਗੋਪਾਨ੍ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ ਸੋऽਪਿ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਗੋਰਸਃ । ਉਪਾਯਨਾਨਿ ਗृਹ੍ਣੀਧ੍ਵਂ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਸ਼ਕਟਾਨਿ ਚ

ਉਸ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਸਾਰਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਤੋਹਫੇ ਲਿਆਓ, ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੋ।"

ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਸ਼੍ਵੋ ਮਧੁਪੁਰੀਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮੋ ਨृਪਤੇ ਰਸਾਨ੍ । ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸੁਮਹਤ੍ਪਰ੍ਵ ਯਾਨ੍ਤਿ ਜਾਨਪਦਾਃ ਕਿਲ । ਏਵਮਾਘੋषਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਨਨ੍ਦਗੋਪਃ ਸ੍ਵਗੋਕੁਲੇ

"ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਦਿਆਂਗੇ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕ ਵੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਨੰਦ ਗਵਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।

ਗੋਪ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤਦ੍ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਬਭੂਵੁਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਪੁਰੀਂ ਨੇਤੁਂ ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਵ੍ਰਜਮਾਗਤਮ੍

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਕਰੂਰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਵ੍ਰਜ ਆਇਆ ਸੀ।