ਸਮਰ੍ਹਣਂ ਯਤ੍ਰ ਨਿਧਾਯ ਕੌਸ਼ਿਕਃ ਤਥਾ ਬਲਿਸ਼੍ਚਾਪ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇਨ੍ਦ੍ਰਤਾਮ੍ । ਯਦ੍ਵਾ ਵਿਹਾਰੇ ਵ੍ਰਜਯੋषਿਤਾਂ ਸ਼੍ਰਮਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇਨ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਗਨ੍ਧ੍ਯਪਾਨੁਦਤ੍
ਉਸ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਤੇ ਬਲੀ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਪਾਈ; ਜਾਂ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਮਯ੍ਯੁਪੈष੍ਯਤ੍ਯਰਿਬੁਦ੍ਧਿਮਚ੍ਯੁਤਃ ਕਂਸਸ੍ਯ ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਹਿਤੋऽਪਿ ਵਿਸ਼੍ਵਦृਕ੍ । ਯੋऽਨ੍ਤਰ੍ਬਹਿਸ਼੍ਚੇਤਸ ਏਤਦੀਹਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞ ਈਕ੍ਸ਼ਤ੍ਯਮਲੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕਾਂਸ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੇਤਰ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਯਙ੍ਘ੍ਰਿਮੂਲੇऽਵਹਿਤਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਂ ਮਾਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸਸ੍ਮਿਤਮਾਰ੍ਦ੍ਰਯਾ ਦृਸ਼ਾ । ਸਪਦ੍ਯਪਧ੍ਵਸ੍ਤਸਮਸ੍ਤਕਿਲ੍ਬਿषੋ ਵੋਢਾ ਮੁਦਂ ਵੀਤਵਿਸ਼ਙ੍ਕ ਊਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਹਸਦੇ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੇ; ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੱਡੀ, ਨਿਡਰ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।
ਸੁਹृਤ੍ਤਮਂ ਜ੍ਞਾਤਿਮਨਨ੍ਯਦੈਵਤਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਬृਹਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਰਪ੍ਸ੍ਯਤੇऽਥ ਮਾਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥੀਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤਦੈਵ ਮੇ ਬਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਾਤ੍ਮਕ ਉਚ੍ਛ੍ਵਸਿਤ੍ਯਤਃ
ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਸਬੰਧੀ, ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾਏਗਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਕਰਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਬੰਧਨ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗੀ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਙ੍ਗਸਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਣਤਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਂ ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇऽਕ੍ਰੂਰ ਤਤੇਤ੍ਯੁਰੁਸ਼੍ਰਵਾਃ । ਤਦਾ ਵਯਂ ਜਨ੍ਮਭृਤੋ ਮਹੀਯਸਾ ਨੈਵਾਦृਤੋ ਯੋ ਧਿਗਮੁष੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਤਤ੍
ਜਦ ਮੈਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਛੂਹਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲ ਪਏਗਾ; ਫਿਰ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਏ ਹਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਜਨਮ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦਯਿਤਃ ਸੁਹृਤ੍ਤਮੋ ਨ ਚਾਪ੍ਰਿਯੋ ਦ੍ਵੇष੍ਯ ਉਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਏਵ ਵਾ । ਤਥਾਪਿ ਭਕ੍ਤਾਨ੍ ਭਜਤੇ ਯਥਾ ਤਥਾ ਸੁਰਦ੍ਰੁਮੋ ਯਦ੍ਵਦੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤੋऽਰ੍ਥਦਃ
ਉਸਦੇ ਲਈ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਣਪਿਆਰਾ, ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦਿਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਚਾਗ੍ਰਜੋ ਮਾਵਨਤਂ ਯਦੂਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਮਯਨ੍ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਗृਹੀਤਮਞ੍ਜਲੌ । ਗृਹਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਯਾਪ੍ਤਸਮਸ੍ਤਸਤ੍ਕृਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਕਂਸਕृਤਂ ਸ੍ਵਬਨ੍ਧੁषੁ
ਉਪਰੰਤ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਉੱਤਮ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸਨਮਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸਾ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਕृष੍ਣਂ ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਤਨਯੋऽਧ੍ਵਨਿ । ਰਥੇਨ ਗੋਕੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤਗਿਰਿਂ ਨृਪ
ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਫਲਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਥ 'ਤੇ ਸਫਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਪਦਾਨਿ ਤਸ੍ਯਾਖਿਲਲੋਕਪਾਲ ਕਿਰੀਟਜੁष੍ਟਾਮਲਪਾਦਰੇਣੋਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗੋष੍ਠੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਕੌਤੁਕਾਨਿ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਯਬ੍ਜਯਵਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾਦ੍ਯੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੋਆਂ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਵਜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਮਲ, ਜਵ, ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਪਹਚਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਹ੍ਲਾਦਵਿਵृਦ੍ਧਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣੋਰ੍ਧ੍ਵਰੋਮਾਸ਼੍ਰੁਕਲਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਰਥਾਦਵਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਸ ਤੇष੍ਵਚੇष੍ਟਤ ਪ੍ਰਭੋਰਮੂਨ੍ਯਙ੍ਘ੍ਰਿਰਜਾਂਸ੍ਯਹੋ ਇਤਿ
ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਵਿਚ ਚਲਿਆ, ਕਹਿੰਦਾ, 'ਵਾਹ! ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੈ!'
( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਦੇਹਂਭृਤਾਮਿਯਾਨਰ੍ਥੋ ਹਿਤ੍ਵਾ ਦਮ੍ਭਂ ਭਿਯਂ ਸ਼ੁਚਮ੍ । ਸਨ੍ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਯੋ ਹਰੇਰ੍ਲਿਙ੍ਗ ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ਼੍ਰਵਣਾਦਿਭਿਃ
ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਪਰਕ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृष੍ਣਂ ਰਾਮਂ ਚ ਵ੍ਰਜੇ ਗੋਦੋਹਨਂ ਗਤੌ । ਪੀਤਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਸ਼ਰਦਮ੍ਬੁਰਹੇਕ੍ਸ਼ਣੌ
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੁਹਣ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ।
ਕਿਸ਼ੋਰੌ ਸ਼੍ਯਾਮਲਸ਼੍ਵੇਤੌ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤੌ ਬृਹਦ੍ਭੁਜੌ । ਸੁਮੁਖੌ ਸੁਨ੍ਦਰਵਰੌ ਬਲਦ੍ਵਿਰਦਵਿਕ੍ਰਮੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸਨ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਆਮ ਅਤੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ, ਸੋਭਾ ਦੇ ਘਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਅਤੇ ਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਾਲ ਵਾਲੇ।
ਧ੍ਵਜਵਜ੍ਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾਮ੍ਭੋਜੈਃ ਚਿਹ੍ਨਿਤੈਰਙ੍ਘ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵ੍ਰਜਮ੍ । ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਸ੍ਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੌ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਝੰਡੇ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਉਦਾਰਰੁਚਿਰਕ੍ਰੀਡੌ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਣੌ ਵਨਮਾਲਿਨੌ । ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗੌ ਸ੍ਨਾਤੌ ਵਿਰਜਵਾਸਸੌ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਰੂਚਿਕਰ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਾਫ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਵਾਦ੍ਯੌ ਜਗਦ੍ਧੇਤੂ ਜਗਤ੍ਪਤੀ । ਅਵਤੀਰ੍ਣੌ ਜਗਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਬਲਕੇਸ਼ਵੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਮੁੱਖ ਪੁਰਖ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਮਾਲਕ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾ ਵਜੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਤਿਮਿਰਾ ਰਾਜਨ੍ ਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਪ੍ਰਭਯਾ ਸ੍ਵਯਾ । ਯਥਾ ਮਾਰਕਤਃ ਸ਼ੈਲੋ ਰੌਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਨਕਾਚਿਤੌ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਨ੍ਹਾ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਰਥਾਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਂ ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸੋऽਕ੍ਰੂਰਃ ਸ੍ਨੇਹਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਪਪਾਤ ਚਰਣੋਪਾਨ੍ਤੇ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਃ
ਅਕਰੂਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੀਆ ਅਤੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਡੰਡੋਤ ਪੈ ਗਿਆ।
ਭਗਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਹ੍ਲਾਦ ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਪੁਲਕਚਿਤਾਙ੍ਗ ਔਤ੍ਕਣ੍ਠ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਾਖ੍ਯਾਨੇ ਨਾਸ਼ਕਨ੍ ਨृਪ
ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਰਥਾਙ੍ਗਾਙ੍ਕਿਤਪਾਣਿਨਾ । ਪਰਿਰੇਭੇऽਭ੍ਯੁਪਾਕृष੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਣਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਰਥ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਨੇੜੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਤਂ ਉਪਗੁਹ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣੀ ਅਨਯਤ੍ ਸਾਨੁਜੋ ਗृਹਮ੍
ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਵਾਲਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ ਵਰਾਸਨਮ੍ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪਾਦੌ ਮਧੁਪਰ੍ਕਾਰ੍ਹਣਮਾਹਰਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਖੇਰ-ਮੰਗੀ ਪੁੱਛ ਕੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਧੋਏ ਅਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਦੀ ਭੇਟ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਗਾਂ ਚਾਤਿਥਯੇ ਸਂਵਾਹ੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਦृਤਃ । ਅਨ੍ਨਂ ਬਹੁਗੁਣਂ ਮੇਧ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯੋਪਾਹਰਦ੍ ਵਿਭੁਃ
ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਭੁਕ੍ਤਵਤੇ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਰਾਮਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਮਖਵਾਸੈਰ੍ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਃ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਵ੍ਯਧਾਤ੍ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਚੁਕਾ, ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਤ੍ਕृਤਂ ਨਨ੍ਦਃ ਕਥਂ ਸ੍ਥ ਨਿਰਨੁਗ੍ਰਹੇ । ਕਂਸੇ ਜੀਵਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਸੌਨਪਾਲਾ ਇਵਾਵਯਃ
ਨੰਦ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦਇਆ ਦੇ ਜੀ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੰਸ ਹਾਲੇ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਸ਼ਾਰਹੋ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਕਠੋਰ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹਥਾਂ ਓਲ੍ਹੇ ਆ ਗਏ ਹੋਣ।"
ਯੋऽਵਧੀਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਵਸੁਸ੍ਤੋਕਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾ ਅਸੁਤृਪ੍ ਖਲਃ । ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਿਮृਸ਼ਾਮਹੇ
ਉਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸੂਨृਤਯਾ ਵਾਚਾ ਨਨ੍ਦੇਨ ਸੁਸਭਾਜਿਤਃ । ਅਕ੍ਰੂਰਃ ਪਰਿਪृष੍ਟੇਨ ਜਹਾਵਧ੍ਵਪਰਿਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ ਨੇ ਸੱਚੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਬਲਰਾਮਯੋਰ੍ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਰਹਕਾਤਰ ਗੋਪੀਨਾਂ ਕਰੁਣੋਦ੍ਗਾਰਃ ਕਾਲਿਂਦ੍ਯਾਂ ਅਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਤृਕਂ ਭਗਵਦ੍ਧਾਮ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟਃ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਰਮਕृष੍ਣੋਰੁਮਾਨਿਤਃ । ਲੇਭੇ ਮਨੋਰਥਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪਨ੍ਪਥਿ ਯਾਨ੍ ਸ ਚਕਾਰ ਹ
ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਅਕਰੂਰ ਸੋਫੇ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨ-ਇੱਛਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕਿਮਲਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤਨੇ । ਤਥਾਪਿ ਤਤ੍ਪਰਾ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਹਿ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਕੁਝ ਮਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ? ਪਰ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਸਾਯਂਤਨਾਸ਼ਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ । ਸੁਹृਤ੍ਸੁ ਵृਤ੍ਤਂ ਕਂਸਸ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਨ੍ਯਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਕੰਸ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਵੀਂ ਯੋਜਨਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।