ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਂ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਗੋਕੁਲਂ ਤਦ੍ਧੇषਿਤੈਰ੍ਵਾਲਵਿਘੂਰ੍ਣਿਤਾਮ੍ਬੁਦਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਜੌ ਮृਗਯਨ੍ਤਮਗ੍ਰਣੀਃ ਉਪਾਹ੍ਵਯਤ੍ ਸ ਵ੍ਯਨਦਨ੍ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵਤ੍

ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਡੱਕਣ ਤੇ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਅਗੂਆ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੇ ਲਲਕਾਰਿਆ।

ਸ ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯਾਭਿਮੁਖੋ ਮਖੇਨ ਖਂ ਪਿਬਨ੍ਨਿਵਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ । ਜਘਾਨ ਪਦ੍‍ਭ੍ਯਾਮਰਵਿਨ੍ਦਲੋਚਨਂ ਦੁਰਾਸਦਸ਼੍ਚਣ੍ਡਜਵੋ ਦੁਰਤ੍ਯਯਃ

ਉਹ, ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਸਮਾਨ ਨੂਂ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਜਿਹਾ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਤੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ — ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਔਖੀ ਸੀ।

ਤਦ੍ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤਮਧੋਕ੍ਸ਼ਜੋ ਰੁषਾ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਵਿਧ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ । ਸਾਵਜ੍ਞਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਧਨੁਃਸ਼ਤਾਨ੍ਤਰੇ ਯਥੋਰਗਂ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸੁਤੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ

ਪਰ ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਹਲਕਾ ਸਮਝ ਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਸੌ ਗਜ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸਃ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਃ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤੋ ਰੁषਾ ਵ੍ਯਾਦਾਯ ਕੇਸ਼ੀ ਤਰਸਾऽऽਪਤਦ੍ਧਰਿਮ੍ । ਸੋऽਪ੍ਯਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਭੁਜਮੁਤ੍ਤਰਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਯਥੋਰਗਂ ਬਿਲੇ

ਉਹ, ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਠਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਵੜਦਾ ਹੈ।

ਦਨ੍ਤਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭਗਵਦ੍‍ਭੁਜਸ੍ਪृਸ਼ਃ ਤੇ ਕੇਸ਼ਿਨਸ੍ਤਪ੍ਤਮਯਸ੍ਪृਸ਼ੋ ਯਥਾ । ਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਦੇਹਗਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋ ਯਥਾऽऽਮਯਃ ਸਂਵਵृਧੇ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ

ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਛੁਈ, ਉਹ ਦੰਦ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਕੇ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਸਲ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸਮੇਧਮਾਨੇਨ ਸ ਕृष੍ਣਬਾਹੁਨਾ ਨਿਰੁਦ੍ਧਵਾਯੁਸ਼੍ਚਰਣਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ । ਪ੍ਰਸ੍ਵਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਃ ਪਰਿਵृਤ੍ਤਲੋਚਨਃ ਪਪਾਤ ਲੇਣ੍ਡਂ ਵਿਸृਜਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਵ੍ਯਸੁਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬਾਂਹ ਅੰਦਰ ਫੈਲਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਂਸ ਰੁਕ ਗਈ, ਪੈਰ-ਹੱਥ ਝਟਕਣ ਲੱਗੇ; ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ ਖੂਨ ਉਲਟੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੁਰਦਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਤਦ੍ਦੇਹਤਃ ਕਰ੍ਕਟਿਕਾਫਲੋਪਮਾਦ੍ ਵ੍ਯਸੋਰਪਾਕृष੍ਯ ਭੁਜਂ ਮਹਾਭੁਜਃ । ਅਵਿਸ੍ਮਿਤੋऽਯਤ੍‍ਨਹਤਾਰਿਰੁਤ੍ਸ੍ਮਯੈਃ ਪ੍ਰਸੂਨਵਰ੍षੈਰ੍ਦਿਵਿषਦ੍‌ਭਿਰੀਡਿਤਃ

ਉਸ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਜੋ ਕੱਕੜੇ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਕੱਢ ਲਈ; ਉਹ ਨਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਨਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਦੇਵਰ੍षਿਰੁਪਸਙ੍‌ਗਮ੍ਯ ਭਾਗਵਤਪ੍ਰਵਰੋ ਨृਪ । ਕृष੍ਣਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਾਣਂ ਰਹਸ੍ਯੇਤਦਭਾषਤ

ਹੇ ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ, ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀ, ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ — ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ — ਇਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।

ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣਾਪ੍ਰਮੇਯਾਤ੍ਮਨ੍ ਯੋਗੇਸ਼ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰ । ਵਾਸੁਦੇਵਾਖਿਲਾਵਾਸ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਪ੍ਰਵਰ ਪ੍ਰਭੋ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!

ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਏਕੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਵੈਧਸਾਮ੍ । ਗੂਢੋ ਗੁਹਾਸ਼ਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਪੁਰੁष ਈਸ਼੍ਵਰਃ

ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ, ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਬਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਤੇ ਇਸ਼ਵਰ ਹੈਂ।

ਆਤ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਾਯਯਾ ਸਸृਜੇ ਗੁਣਾਨ੍ । ਤੈਰਿਦਂ ਸਤ੍ਯਸਙ੍‌ਕਲ੍ਪਃ ਸृਜਸ੍ਯਤ੍ਸ੍ਯਵਸੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਗੁਣ ਬਣਾਏ; ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੱਚੇ ਸੰਕਲਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।

ਸ ਤ੍ਵਂ ਭੂਧਰਭੂਤਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਮਥਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸਾਧੁਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਚ

ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ — ਦੈਤ, ਪੀੜਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ — ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ।

ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਨਿਹਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਲੀਲਯਾਯਂ ਹਯਾਕृਤਿਃ । ਯਸ੍ਯ ਹੇषਿਤਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤ੍ਯਨਿਮਿषਾ ਦਿਵਮ੍

ਭਾਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਘੋੜੇ-ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਅੱਖ ਨਾ ਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਚਾਣੂਰਂ ਮੁष੍ਟਿਕਂ ਚੈਵ ਮਲ੍ਲਾਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਹਸ੍ਤਿਨਮ੍ । ਕਂਸਂ ਚ ਨਿਹਤਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪਰਸ਼੍ਵੋऽਹਨਿ ਤੇ ਵਿਭੋ

ਕੱਲ੍ਹ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਹੋਰ ਮੱਲਾਂ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਵੇਖਾਂਗਾ।

ਤਸ੍ਯਾਨੁ ਸ਼ਙ੍‌ਖਯਵਨ ਮੁਰਾਣਾਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਚ । ਪਾਰਿਜਾਤਾਪਹਰਣਂ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਪਰਾਜਯਮ੍

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੰਖ, ਯਵਨ, ਮੁਰਾ, ਨਰਕਾ ਦੀ ਹਾਰ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਵੇਗੀ।

ਉਦ੍ਵਾਹਂ ਵੀਰਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੁਲ੍ਕਾਦਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਨृਗਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ

ਵੀਰ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਵਿਆਹ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ, ਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਰਿਗਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ — ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ!

ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਸ੍ਯ ਚ ਮਣੇਃ ਆਦਾਨਂ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਮृਤਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸ੍ਵਧਾਮਤਃ

ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ।

ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਸ੍ਯ ਵਧਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਕਾਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੀਪਨਮ੍ । ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਧਨਂ ਚੈਦ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ

ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਵਧ, ਕਾਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਸਾੜਨਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਦਾ ਨਾਸ, ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਮੌਤ।

ਯਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਵਸਨ੍ ਭਵਾਨ੍ । ਕਰ੍ਤਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਾਨਿ ਗੇਯਾਨਿ ਕਵਿਭਿਰ੍ਭੁਵਿ

ਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਤੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੇਖਾਂਗਾ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਵੀ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ।

ਅਥ ਤੇ ਕਾਲਰੂਪਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਪਯਿष੍ਣੋਰਮੁष੍ਯ ਵੈ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਨਾਂ ਨਿਧਨਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਰ੍ਜੁਨਸਾਰਥੇਃ

ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੇਖਾਂਗਾ ਕਿ ਕਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥੀ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇਗਾ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਵਿਜ੍ਞਾਨਘਨਂ ਸ੍ਵਸਂਸ੍ਥਯਾ ਸਮਾਪ੍ਤਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਮਮੋਘਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਨਿਤ੍ਯਨਿਵृਤ੍ਤਮਾਯਾ ਗੁਣਪ੍ਰਵਾਹਂ ਭਗਵਨ੍ਤਮੀਮਹਿ

ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਅਧੂਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ।

ਤ੍ਵਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਮਾਤ੍ਮਮਾਯਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਸ਼ੇषਵਿਸ਼ੇषਕਲ੍ਪਨਮ੍ । ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਮਦ੍ਯਾਤ੍ਤਮਨੁष੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਂ ਨਤੋऽਸ੍ਮਿ ਧੁਰ੍ਯਂ ਯਦੁਵृष੍ਣਿਸਾਤ੍ਵਤਾਮ੍

ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਜੋ ਖੇਡ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਏਵਂ ਯਦੁਪਤਿਂ ਕृष੍ਣਂ ਭਾਗਵਤਪ੍ਰਵਰੋ ਮੁਨਿਃ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਯਯੌ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਸਵਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਭਗਵਾਨਪਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਹਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਿਨਮਾਹਵੇ । ਪਸ਼ੂਨਪਾਲਯਤ੍ ਪਾਲੈਃ ਪ੍ਰੀਤੈਰ੍ਵ੍ਰਜਸੁਖਾਵਹਃ

ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਗਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।

ਏਕਦਾ ਤੇ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਪਾਲਾਃਨ੍ ਚਾਰਯਨ੍ਤੋऽਦ੍ਰਿਸਾਨੁषੁ । ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਲਾਯਨਕ੍ਰੀਡਾਃ ਚੋਰਪਾਲਾਪਦੇਸ਼ਤਃ

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗਵਾਲਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਚੋਰਾ-ਪਾਲਾ ਦੀ ਖੇਡ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ, ਕੁਝ ਚੋਰ ਬਣੇ, ਕੁਝ ਰਾਖੀਦਾਰ।

ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਕਤਿਚਿਚ੍ਚੋਰਾਃ ਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਕਤਿਚਿਨ੍ਨृਪ । ਮੇषਾਯਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੈਕੇ ਵਿਜਹ੍ਰੁਰਕੁਤੋਭਯਾਃ

ਉਥੇ, ਕੁਝ ਚੋਰ ਬਣੇ, ਕੁਝ ਗਵਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਭੇਡਾਂ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਤੇ ਡਰ ਰਹਿਤ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ।

ਮਯਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮਾਯੋ ਵ੍ਯੋਮੋ ਗੋਪਾਲਵੇषਧृਕ੍ । ਮੇषਾਯਿਤਾਨਪੋਵਾਹ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚੋਰਾਯਿਤੋ ਬਹੂਨ੍

ਮਾਇਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਯੋਮ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਮਾਇਆਵਾਦੀ ਸੀ, ਗਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਭੇਡਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣ ਕੇ, ਚੋਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।

ਗਿਰਿਦਰ੍ਯਾਂ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨੀਤਂ ਨੀਤਂ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਸ਼ਿਲਯਾ ਪਿਦਧੇ ਦ੍ਵਾਰਂ ਚਤੁਃਪਞ੍ਚਾਵਸ਼ੇषਿਤਾਃ

ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਬਚਾ ਕੇ, ਦਰਵਾਜਾ ਪਥਰ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਰਣਦਃ ਸਤਾਮ੍ । ਗੋਪਾਨ੍ ਨਯਨ੍ਤਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵृਕਂ ਹਰਿਰਿਵੌਜਸਾ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਗਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਵ੍ਰਿਕ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜ ਲਿਆ।