ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸ਼ਕृਨ੍ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ ਮੂਤ੍ਰਯਨ੍ ਸ੍ਤਬ੍ਧਲੋਚਨਃ । ਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਿਤੇਨਾਙ੍‌ਗ ਨਿष੍ਠੁਰੇਣ ਗਵਾਂ ਨृਣਾਮ੍

ਕਦੇ ਕਦੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗੋਬਰ ਕਰਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਅੜੀ ਹੋਈਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਰੜੀ ਡੱਕ ਨਾਲ ਗਾਂਆਂ ਤੇ ਲੋਕ ਡਰ ਗਏ।

ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਕਾਲਤੋ ਗਰ੍ਭਾਃ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਭਯੇਨ ਵੈ । ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਘਨਾ ਯਸ੍ਯ ਕਕੁਦ੍ਯਚਲਸ਼ਙ੍‌ਕਯਾ

ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਅਕਾਲ ਹੀ ਪੈ ਗਏ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਉਸ ਦੀ ਕੁੰਭ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਸਮਝ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ।

ਤਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍‌ਗਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗੋਪ੍ਯੋ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਸੁਃ । ਪਸ਼ਵੋ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭੀਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗੋਕੁਲਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗਵਾਲੇ ਡਰ ਗਏ। ਗਾਂਆਂ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈਆਂ।

ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ । ਭਗਵਾਨਪਿ ਤਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗੋਕੁਲਂ ਭਯਵਿਦ੍ਰੁਤਮ੍

ਉਹ ਸਭ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਓਟ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੀ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।

ਮਾ ਭੈष੍ਟੇਤਿ ਗਿਰਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵृषਾਸੁਰਮੁਪਾਹ੍ਵਯਤ੍ । ਗੋਪਾਲੈਃ ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਮਨ੍ਦ ਤ੍ਰਾਸਿਤੈਃ ਕਿਮਸਤ੍ਤਮ

ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ,' ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੱਛ-ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, ਜਦ ਕਿ ਗਵਾਲੇ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ: 'ਹੇ ਮਾੜੇ ਜੰਤੂ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'

ਬਲਦਰ੍ਪਹਾਹਂ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯਾਸ੍ਫੋਟ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤੋऽਰਿष੍ਟਂ ਤਲਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਕੋਪਯਨ੍

ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਅਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਚੁਭਿਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।"

ਸਖ੍ਯੁਰਂਸੇ ਭੁਜਾਭੋਗਂ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯਾਵਸ੍ਥਿਤੋ ਹਰਿਃ । ਸੋऽਪ੍ਯੇਵਂ ਕੋਪਿਤੋऽਰਿष੍ਟਃ ਖੁਰੇਣਾਵਨਿਮੁਲ੍ਲਿਖਨ੍ । ਉਦ੍ਯਤ੍ਪੁਚ੍ਛਭ੍ਰਮਨ੍ਮੇਘਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕृष੍ਣਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍

ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਰਿਸ਼ਟ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਖੁਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਘਸੀਟਦਾ, ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।

ਅਗ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਵਿषਾਣਾਗ੍ਰਃ ਸ੍ਤਬ੍ਧਾਸृਗ੍ ਲੋਚਨੋऽਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਦ੍ਰਵਤ੍ ਤੂਰ੍ਣ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਕ੍ਤੋऽਸ਼ਨਿਰ੍ਯਥਾ

ਅਰਿਸ਼ਟ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦਾ, ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਵਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਚ੍ਯੁਤ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ।

ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਙ੍‌ਗਯੋਸ੍ਤਂ ਵਾ ਅष੍ਟਾਦਸ਼ ਪਦਾਨਿ ਸਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੋਵਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਗਜਃ ਪ੍ਰਤਿਗਜਂ ਯਥਾ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਅੱਠਾਰਾਂ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਉਂ ਘਸੀਟਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸੋऽਪਵਿਦ੍ਧੋ ਭਗਵਤਾ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਆਪਤਤ੍ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍‌ਗੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ

ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਅਰਿਸ਼ਟ ਫੇਰ ਜਲਦੀ ਉੱਠਿਆ, ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁੜ ਵਧਿਆ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਤਂ ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਸ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍‌ਗਯੋਃ ਪਦਾ ਸਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਭੂਤਲੇ । ਨਿष੍ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਯਥਾऽऽਰ੍ਦ੍ਰਮਮ੍ਬਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿषਾਣੇਨ ਜਘਾਨ ਸੋऽਪਤਤ੍

ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੌੜਦਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਜਿਵੇਂ ਭਿੱਜੇ ਕੱਪੜੇ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਿਆ ਤੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਘਾ ਲਾਇਆ। ਅਰਿਸ਼ਟ ਢਹਿ ਪਿਆ।

ਅਸृਗ੍ ਵਮਨ੍ ਮੂਤ੍ਰਸ਼ਕृਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪਂਸ਼੍ਚ ਪਾਦਾਨਨਵਸ੍ਥਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਜਗਾਮ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਨਿਰ੍‌ऋਤੇਰਥ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪੁष੍ਪੈਃ ਕਿਰਨ੍ਤੋ ਹਰਿਮੀਡਿਰੇ ਸੁਰਾਃ

ਉਹ ਖੂਨ ਉਗਲਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੋਬਰ ਛੱਡਦਾ, ਲੱਤਾਂ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਏਵਂ ਕੁਕੁਦ੍ਮਿਨਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਵਿਵੇਸ਼ ਗੋष੍ਠਂ ਸਬਲੋ ਗੋਪੀਨਾਂ ਨਯਨੋਤ੍ਸਵਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਕੁਦਮਿਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੁਇਜਾਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ ਗੋ਷ਟ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮੌਕਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਅਰਿष੍ਟੇ ਨਿਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਕृष੍ਣੇਨਾਦ੍‍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਂਸਾਯਾਥਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਨਾਰਦੋ ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਃ

ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਨਾਰਦ ਜੀ ਕਂਸ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲੱਗੇ।

ਯਸ਼ੋਦਾਯਾਃ ਸੁਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦੇਵਕ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣਮੇਵ ਚ । ਰਾਮਂ ਚ ਰੋਹਿਣੀਪੁਤ੍ਰਂ ਵਸੁਦੇਵੇਨ ਬਿਭ੍ਯਤਾ

ਉਸ ਨੇ ਕਂਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਮ, ਇਹ ਸਭ ਡਰਦੇ ਵਸੁਦੇਵ ਵਲੋਂ ਸੌਂਪੇ ਗਏ ਹਨ।

ਨ੍ਯਸ੍ਤੌ ਸ੍ਵਮਿਤ੍ਰੇ ਨਨ੍ਦੇ ਵੈ ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਤੇ ਪੁਰੁषਾ ਹਤਾਃ । ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍‍ਭੋਜਪਤਿਃ ਕੋਪਾਤ੍ ਪ੍ਰਚਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ

ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨੰਦ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਨਿਸ਼ਾਤਮਸਿਮਾਦਤ੍ਤ ਵਸੁਦੇਵਜਿਘਾਂਸਯਾ ਨਿਵਾਰਿਤੋ ਨਾਰਦੇਨ ਤਤ੍ਸੁਤੌ ਮृਤ੍ਯੁਮਾਤ੍ਮਨਃ

ਉਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਹਨ।

ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਲੋਹਮਯੈਃ ਪਾਸ਼ੈਃ ਬਬਨ੍ਧ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੇ ਤੁ ਦੇਵਰ੍षੌ ਕਂਸ ਆਭਾष੍ਯ ਕੇਸ਼ਿਨਮ੍

ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਂਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਕਂਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਿਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।

ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਹਨ੍ਯੇਤਾਂ ਭਵਤਾ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ । ਤਤੋ ਮੁष੍ਟਿਕਚਾਣੂਰ ਸ਼ਲਤੋਸ਼ਲਕਾਦਿਕਾਨ੍

ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਫਿਰ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਚਾਣੂਰ, ਸ਼ਲ, ਤੋਸ਼ਲ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਜ।"

ਅਮਾਤ੍ਯਾਨ੍ ਹਸ੍ਤਿਪਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਾਹੂਯਾਹ ਭੋਜਰਾਟ੍ । ਭੋ ਭੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮੇਤਦ੍ ਵੀਰਚਾਣੂਰਮੁष੍ਟਿਕੌ

ਭੋਜ ਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਇਹ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਵੱਡੇ ਮੱਲ੍ਹਾ ਹਨ।"

ਨਨ੍ਦਵ੍ਰਜੇ ਕਿਲਾਸਾਤੇ ਸੁਤਾਵਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ । ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਤਤੋ ਮਹ੍ਯਂ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਿਲ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ

"ਨੰਦ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਹੋਣੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।"

ਭਵਦ੍‍ਭ੍ਯਾਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਹਨ੍ਯੇਤਾਂ ਮਲ੍ਲਲੀਲਯਾ । ਮਞ੍ਚਾਃ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤਾਂ ਵਿਵਿਧਾ ਮਲ੍ਲਰਙ੍‌ਗਪਰਿਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਪੌਰਾ ਜਾਨਪਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਸ੍ਵੈਰਸਂਯੁਗਮ੍

"ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਥੇ ਮੱਲ੍ਹਾ-ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ। ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚ ਬਣਾਏ ਜਾਣ। ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਤੇ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਸਕਣ।"

ਮਹਾਮਾਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰ ਰਙ੍‌ਗਦ੍ਵਾਰ੍ਯੁਪਨੀਯਤਾਮ੍ । ਦ੍ਵਿਪਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡੋ ਜਹਿ ਤੇਨ ਮਮਾਹਿਤੌ

"ਮਹਾਮੰਤਰੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਖਣ ਉੱਤੇ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ। ਉਹ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।"

ਆਰਭ੍ਯਤਾਂ ਧਨੁਰ੍ਯਾਗਃ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਵਿਸ਼ਸਨ੍ਤੁ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਮੇਧ੍ਯਾਨ੍ ਭੂਤਰਾਜਾਯ ਮੀਢੁषੇ

ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਯਗ ਆਰੰਭਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਦਾਤਾਰ ਦੇ ਅਰਪਣ ਲਈ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਣ।

ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯਾਰ੍ਥਤਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞ ਆਹੂਯ ਯਦੁਪੁਙ੍‌ਗਵਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਤਤੋऽਕ੍ਰੂਰਮੁਵਾਚ ਹ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਮ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।

ਭੋ ਭੋ ਦਾਨਪਤੇ ਮਹ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮੈਤ੍ਰਮਾਦृਤਃ । ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਹਿਤਤਮੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭੋਜਵृष੍ਣਿषੁ

ਹੇ ਦਾਨੀ ਸਰਦਾਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਓ। ਭੋਜ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਤੋਡੋਂ ਵਧ ਕੇ ਮੇਰਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।

ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਸੌਮ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਸਾਧਨਮ੍ । ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮਧ੍ਯਗਮਦ੍ ਵਿਭੁਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਜੋਗਾ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਕੀਤਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਤੂੰ ਵੀ ਸਮਰੱਥ ਹੈਂ।

ਗਚ੍ਛ ਨਨ੍ਦਵ੍ਰਜਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਤੌ ਆਵਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ । ਆਸਾਤੇ ਤੌ ਇਹਾਨੇਨ ਰਥੇਨਾਨਯ ਮਾ ਚਿਰਮ੍

ਤੂੰ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।

ਨਿਸृष੍ਟਃ ਕਿਲ ਮੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਦੇਵੈਰ੍ਵੈਕੁਣ੍ਠਸਂਸ਼੍ਰਯੈਃ । ਤਾਵਾਨਯ ਸਮਂ ਗੋਪੈਃ ਨਨ੍ਦਾਦ੍ਯੈਃ ਸਾਭ੍ਯੁਪਾਯਨੈਃ

ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਭੇਜੀ ਗਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੰਦ ਆਦਿਕ ਗੋਪਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।