ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਦੇਵਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਵਿਭੁਮ੍। ਆਨਰ੍ਚੁਰਰ੍ਹਣੈਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵੀਂ ਚ ਣृਪਤੇऽਮ੍ਬਿਕਾਮ੍

ਉਥੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਂਦੇਵ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਗਾਵੋ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਵਾਸਾਂਸਿ ਮਧੁ ਮਧ੍ਵਨ੍ਨਮਾਦृਤਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੋ ਨਃ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਕੱਪੜੇ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।'

ਊषੁਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀਤੀਰੇ ਜਲਂ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਯਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਰਜਨੀਂ ਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਨਨ੍ਦਸੁਨਨ੍ਦਕਾਦਯਃ

ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਲ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੰਦ, ਸੁਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇ।

ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਹਾਨਹਿਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਪਿਨੇऽਤਿਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਯਦृਚ੍ਛਯਾਗਤੋ ਨਨ੍ਦਂ ਸ਼ਯਾਨਮੁਰਗੋऽਗ੍ਰਸੀਤ੍

ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਜਗਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।

ਸ ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਹਿਨਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਨਯਮ੍। ਸਰ੍ਪੋ ਮਾਂ ਗ੍ਰਸਤੇ ਤਾਤ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਪਰਿਮੋਚਯ

ਸੱਪ ਦੇ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਨੰਦ ਚੀਖ ਉਠਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ! ਪਿਓ! ਮੈਨੂੰ ਸੱਪ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ!'

ਤਸ੍ਯ ਚਾਕ੍ਰਨ੍ਦਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੋਪਾਲਾਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤਾਃ। ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਪਂ ਵਿਵ੍ਯਧੁਰੁਲ੍ਮੁਕੈਃ

ਉਸ ਦੀ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਵਾਲੇ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਨੰਦ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।

ਅਲਾਤੈਰ੍ਦਹ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਨਾਮੁਞ੍ਚਤ੍ਤਮੁਰਙ੍ਗਮਃ। ਤਮਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ਪਦਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਪਤਿਃ

ਅੱਗੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸੱਪ ਨੰਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ।

ਸ ਵੈ ਭਗਵਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਪਾਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਹਤਾਸ਼ੁਭਃ। ਭੇਜੇ ਸਰ੍ਪਵਪੁਰ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਰ੍ਚਿਤਮ੍

ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਸੱਪ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।

ਤਮਪृਚ੍ਛਦ੍ਧृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਣਤਂ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇਨ ਵਪੁषਾ ਪੁਰੁषਂ ਹੇਮਮਾਲਿਨਮ੍

ਹਰਿ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ।

ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਪਰਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਰੋਚਤੇऽਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਕਥਂ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਾਮੇਤਾਂ ਗਤਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋऽਵਸ਼ਃ

ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਐਨੀ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਾਲਤ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੀ?

ਸਰ੍ਪ ਉਵਾਚ। ਅਹਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸ੍ਵਰੂਪਸਮ੍ਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਮਾਨੇਨਾਚਰਨ੍ਦਿਸ਼ਃ

ਸੱਪ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਧਰ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ।

ऋषੀਨ੍ਵਿਰੂਪਾਙ੍ਗਿਰਸਃ ਪ੍ਰਾਹਸਂ ਰੂਪਦਰ੍ਪਿਤਃ। ਤੈਰਿਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋ ਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਲਬ੍ਧੈਃ ਸ੍ਵੇਨ ਪਾਪ੍ਮਨਾ

ਵਿਰੂਪ ਤੇ ਅੰਗੀਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰਾ ਹਾਸਾ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਲਾਣਤ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਪਾਈ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਇਆ।

ਸ਼ਾਪੋ ਮੇऽਨੁਗ੍ਰਹਾਯੈਵ ਕृਤਸ੍ਤੈਃ ਕਰੁਣਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਯਦਹਂ ਲੋਕਗੁਰੁਣਾ ਪਦਾ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਹਤਾਸ਼ੁਭਃ

ਉਹ ਲਾਣਤ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਤਂ ਤ੍ਵਾਹਂ ਭਵਭੀਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਭਯਾਪਹਮ੍। ਆਪृਚ੍ਛੇ ਸ਼ਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਾਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦਮੀਵਹਨ੍

ਹੁਣ, ਲਾਣਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ—ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਥੋਂ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ।

ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਯੋਗਿਨ੍ਮਹਾਪੁਰੁष ਸਤ੍ਪਤੇ। ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰ

ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ, ਹੇ ਦੇਵ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਾਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤੇऽਚ੍ਯੁਤ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਯਨ੍ਨਾਮ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਨਖਿਲਾਨ੍ਸ਼੍ਰੋਤॄਨਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਚ। ਸਦ੍ਯਃ ਪੁਨਾਤਿ ਕਿਂ ਭੂਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਪृष੍ਟਃ ਪਦਾ ਹਿ ਤੇ

ਹੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਜੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ।

ਇਤ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯਾਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਚ। ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਦਿਵਂ ਯਾਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਨ੍ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਮੋਚਿਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਗਿਆ।

ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤਦਾਤ੍ਮਵੈਭਵਂ। ਵ੍ਰਜੌਕਸੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚੇਤਸਸ੍ਤਤਃ। ਸਮਾਪ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਯਮਂ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਰਜਂ। ਨृਪਾਯਯੁਸ੍ਤਤ੍ਕਥਯਨ੍ਤ ਆਦृਤਾਃ

ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦੇ ਗਏ।

ਕਦਾਚਿਦਥ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਰਾਮਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਵਿਜਹ੍ਰਤੁਰ੍ਵਨੇ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਮਧ੍ਯਗੌ ਵ੍ਰਜਯੋषਿਤਾਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਉਪਗੀਯਮਾਨੌ ਲਲਿਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨੈਰ੍ਬਦ੍ਧਸੌਹृਦੈਃ। ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗੌ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਨੌ ਵਿਰਜੋऽਮ੍ਬਰੌ

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੁਗੰਧੀ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਹਾਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਨਿਸ਼ਾਮੁਖਂ ਮਾਨਯਨ੍ਤਾਵੁਦਿਤੋਡੁਪਤਾਰਕਮ੍। ਮਲ੍ਲਿਕਾਗਨ੍ਧਮਤ੍ਤਾਲਿ ਜੁष੍ਟਂ ਕੁਮੁਦਵਾਯੁਨਾ

ਰਾਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਚੰਨ ਤੇ ਤਾਰੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚੰਬੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ।

ਜਗਤੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਨਃਸ਼੍ਰਵਣਮਙ੍ਗਲਮ੍। ਤੌ ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤੌ ਯੁਗਪਤ੍ਸ੍ਵਰਮਣ੍ਡਲਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਮ੍

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਕੰਨ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸੋਹਣੀ ਧੁਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ।

ਗੋਪ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਗੀਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਨਾਵਿਦਨ੍ਨृਪ। ਸ੍ਰਂਸਦ੍ਦੁਕੂਲਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਰਸ੍ਤਕੇਸ਼ਸ੍ਰਜਂ ਤਤਃ

ਉਹ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਢਿਲ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ, ਵਾਲ ਤੇ ਹਾਰ ਵੀ ਖੁਲ ਗਏ।

ਏਵਂ ਵਿਕ੍ਰੀਡਤੋਃ ਸ੍ਵੈਰਂ ਗਾਯਤੋਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਵਤ੍। ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਧਨਦਾਨੁਚਰੋऽਭ੍ਯਗਾਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਤੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸਤ ਸਨ, ਉਦੋਂ ਕੂਬੇਰਾ ਦਾ ਸਾਥੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।

ਤਯੋਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਨ੍ਨਾਥਂ ਪ੍ਰਮਦਾਜਨਮ੍। ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਂ ਕਾਲਯਾਮਾਸ ਦਿਸ਼੍ਯੁਦੀਚ੍ਯਾਮਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਿਰੋਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਂ ਕृष੍ਣ ਰਾਮੇਤਿ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ੍ਵਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਯਥਾ ਗਾ ਦਸ੍ਯੁਨਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਾਵਨ੍ਵਧਾਵਤਾਮ੍

ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਰਾਮਾ!' ਚੀਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਭਰਾ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚੋਰ ਕੋਲੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਏ।

ਮਾ ਭੈष੍ਟੇਤ੍ਯਭਯਾਰਾਵੌ ਸ਼ਾਲਹਸ੍ਤੌ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ। ਆਸੇਦਤੁਸ੍ਤਂ ਤਰਸਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਗੁਹ੍ਯਕਾਧਮਮ੍

ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗੱਦੇ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਡਰੋ ਨਾ!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਮਾੜੇ ਯਕਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਏ।

ਸ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਵਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੂ ਇਵੋਦ੍ਵਿਜਨ੍। ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਂ ਮੂਢਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਜ੍ਜੀਵਿਤੇਚ੍ਛਯਾ

ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂਰਖ ਯਕਸ਼, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਪਿਆ।

ਤਮਨ੍ਵਧਾਵਦ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸ ਧਾਵਤਿ। ਜਿਹੀਰ੍षੁਸ੍ਤਚ੍ਛਿਰੋਰਤ੍ਨਂ ਤਸ੍ਥੌ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਲਃ

ਗੋਵਿੰਦ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੌੜਦਾ ਗਿਆ, ਦੌੜਿਆ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਦਾ ਮੋਤੀ ਲੈ ਸਕੇ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।