ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਗੋਪ੍ਯਃ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਪੁਰਟਕੁਣ੍ਡਲਕੁਨ੍ਤਲਤ੍ਵਿਡ੍ ਗਣ੍ਡਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸੁਧਿਤਹਾਸਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇਨ । ਮਾਨਂ ਦਧਤ੍ਯ ऋषਭਸ੍ਯ ਜਗੁਃ ਕृਤਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਤਤ੍ਕਰਰੁਹਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਪ੍ਰਮੋਦਾਃ

ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ੍ਹ ਤੇ ਚੀਕਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਉੱਤਮ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਹੱਥ ਦੀ ਛੁਹਟ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ।

ਤਾਭਿਰ੍ਯੁਤਃ ਸ਼੍ਰਮਮਪੋਹਿਤੁਮਙ੍‌ਗਸਙ੍‌ਗ ਘृष੍ਟਸ੍ਰਜਃ ਸ ਕੁਚਕੁਙ੍‌ਕੁਮਰਞ੍ਜਿਤਾਯਾਃ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਾਲਿਭਿਰਨੁਦ੍ਰੁਤ ਆਵਿਸ਼ਦ੍ ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਗਜੀਭਿਰਿਭਰਾਡਿਵ ਭਿਨ੍ਨਸੇਤੁਃ

ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਕੁਚ-ਕੁੰਕਮ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਤੇ ਕੁਚਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ, ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਹਾਥਣੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜਦਾ ਹੈ।

ਸੋऽਮ੍ਭਸ੍ਯਲਂ ਯੁਵਤਿਭਿਃ ਪਰਿषਿਚ੍ਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਪ੍ਰਹਸਤੀਭਿਰਿਤਸ੍ਤਤੋऽਙ੍‌ਗ । ਵੈਮਾਨਿਕੈਃ ਕੁਸੁਮਵਰ੍षਿਭਿਰੀਡ੍ਯਮਾਨੋ ਰੇਮੇ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਰਤਿਰਤ੍ਰ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਲੀਲਃ

ਉਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਨ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੇ ਹਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲ ਵਰ੍ਹਾ ਰਹੇ, ਉਹ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਚ ਰੱਜ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਤਤਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣੋਪਵਨੇ ਜਲਸ੍ਥਲ ਪ੍ਰਸੂਨਗਨ੍ਧਾਨਿਲਜੁष੍ਟਦਿਕ੍ਤਟੇ । ਚਚਾਰ ਭृਙ੍‌ਗਪ੍ਰਮਦਾਗਣਾਵृਤੋ ਯਥਾ ਮਦਚ੍ਯੁਦ੍ ਦ੍ਵਿਰਦਃ ਕਰੇਣੁਭਿਃ

ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਲ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼-ਮਿਜਾਜ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਏਵਂ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍‌ਕਾਂਸ਼ੁਵਿਰਾਜਿਤਾ ਨਿਸ਼ਾਃ ਸ ਸਤ੍ਯਕਾਮੋऽਨੁਰਤਾਬਲਾਗਣਃ । ਸਿषੇਵ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯਵਰੁਦ੍ਧਸੌਰਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਵ੍ਯਕਥਾਰਸਾਸ਼੍ਰਯਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਰਾਤਾਂ 'ਚ, ਉਹ, ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ 'ਤੇ ਕਾਇਮ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ 'ਚ ਹੀ ਰਮ ਕੇ, ਸਰਤ ਰੁੱਤ ਦੀ ਕਵਿਤਾ-ਮਿੱਠਾਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਰਿਹਾ।

ਸ਼੍ਰੀਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਦੁਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸਂਸ੍ਥਾਪਨਾਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਮਾਯੇਤਰਸ੍ਯ ਚ । ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨਂਨ੍ ਅਂਸ਼ੇਨ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਪਰীক্ষਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਭਗਵਾਨ ਆਪ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਸ ਕਥਂ ਧਰ੍ਮਸੇਤੂਨਾਂ ਵਕ੍ਤਾ ਕਰ੍ਤਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਪ੍ਰਤੀਪਮਾਚਰਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍

ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਦਾ ਬੋਲਣ, ਕਰਣ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ?

ਆਪ੍ਤਕਾਮੋ ਯਦੁਪਤਿਃ ਕृਤਵਾਨ੍ ਵੈ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਕਿਮਭਿਪ੍ਰਾਯ ਏਤਨ੍ਨਃ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛਿਨ੍ਧਿ ਸੁਵ੍ਰਤ

ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਚ ਰੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨੇ ਇਕ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਸੀ? ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਸਾਡਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮੋ ਦृष੍ਟ ਈਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਚ ਸਾਹਸਮ੍ । ਤੇਜੀਯਸਾਂ ਨ ਦੋषਾਯ ਵਹ੍ਨੇਃ ਸਰ੍ਵਭੁਜੋ ਯਥਾ

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਨੈਤਤ੍ਸਮਾਚਰੇਜ੍ਜਾਤੁ ਮਨਸਾਪਿ ਹ੍ਯਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਿਨਸ਼੍ਯਤ੍ਯਾਚਰਨ੍ਮੌਢ੍ਯਾਦ੍ ਯਥਾਰੁਦ੍ਰੋऽਬ੍ਧਿਜਂ ਵਿषਮ੍

ਇਹ ਕੰਮ ਕੋਈ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ, ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨੀ ਹੋਈ।

ਈਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤਥੈਵਾਚਰਿਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਤੇषਾਂ ਯਤ੍ ਸ੍ਵਵਚੋਯੁਕ੍ਤਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ ਸਮਾਚਰੇਤ੍

ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ; ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਬਚਨ ਤੇ ਕੰਮ ਅਪਣਾਏ ਜੋ ਸਮਝ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਕੁਸ਼ਲਾਚਰਿਤੇਨੈषਾਂ ਇਹ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਵਿਪਰ੍ਯਯੇਣ ਵਾਨਰ੍ਥੋ ਨਿਰਹਙ੍‌ਕਾਰਿਣਾਂ ਪ੍ਰਭੋ

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਵਿਹਾਰ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਿੱਜੀ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਲਟ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ।

ਕਿਮੁਤਾਖਿਲਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਤਿਰ੍ਯਙ੍‌ ਮਰ੍ਤ੍ਯਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਈਸ਼ਿਤੁਸ਼੍ਚੇਸ਼ਿਤਵ੍ਯਾਨਾਂ ਕੁਸ਼ਲਾਕੁਸ਼ਲਾਨ੍ਵਯਃ

ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ — ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵ — ਜੋ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਹਨ ਜਾਂ ਆਗਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਜੋੜ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਯਤ੍ਪਾਦਪਙ੍‌ਕਜਪਰਾਗਨਿषੇਵਤृਪ੍ਤਾ ਯੋਗਪ੍ਰਭਾਵਵਿਧੁਤਾਖਿਲਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਾਃ । ਸ੍ਵੈਰਂ ਚਰਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋऽਪਿ ਨ ਨਹ੍ਯਮਾਨਾਃ ਤਸ੍ਯੇਚ੍ਛਯਾऽऽਤ੍ਤਵਪੁषਃ ਕੁਤ ਏਵ ਬਨ੍ਧਃ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਸਿਰ ਮੱਥੇ ਲਾ ਕੇ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਮਨੁੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦਾ ਬੰਧਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਗੋਪੀਨਾਂ ਤਤ੍ਪਤੀਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਯੋऽਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਸੋऽਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਰੀਡਨੇਨੇਹ ਦੇਹਭਾਕ੍

ਉਹ ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਗੋਪੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ—ਉਹ ਸਭ ਉੱਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਥੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਯ ਭੂਤਾਨਾਂ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਭਜਤੇ ਤਾਦृਸ਼ੀਃ ਕ੍ਰੀਡ ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਰੋ ਭਵੇਤ੍

ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਅਜਿਹੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਨਾਸੂਯਨ੍ ਖਲੁ ਕृष੍ਣਾਯ ਮੋਹਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਯਯਾ । ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਨ੍ ਦਾਰਾਨ੍ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ

ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਸਨੀਕ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਸੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਸਮਝਦੇ ਰਹੇ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਤ੍ਰ ਉਪਾਵृਤ੍ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਨੁਮੋਦਿਤਾਃ । ਅਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯੋ ਯਯੁਰ੍ਗੋਪ੍ਯਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ ਭਗਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਃ

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਵਿਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਵ੍ਰਜਵਧੂਭਿਰਿਦਂ ਚ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨ੍ਵਿਤੋऽਨੁਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਦਥ ਵਰ੍ਣਯੇਦ੍ਯਃ । ਭਕ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਭਗਵਤਿ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਕਾਮਂ ਹृਦ੍ਰੋਗਮਾਸ਼੍ਵਪਹਿਨੋਤ੍ਯਚਿਰੇਣ ਧੀਰਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਇਹ ਲੀਲਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਤੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚੋਂ ਕਾਮ ਰੂਪ ਰੋਗ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਜਗਰਮੁਖਾਤ੍ ਅਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਮੋਚਨਮ੍,ਅਜਗਰਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿ; ਸ਼ਂਖਚੂਡ ਵਧਃ । ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਏਕਦਾ ਦੇਵਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਗੋਪਾਲਾ ਜਾਤਕੌਤੁਕਾਃ। ਅਨੋਭਿਰਨਡੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤੇऽਮ੍ਬਿਕਾਵਨਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਗਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਦੇਵਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਵਿਭੁਮ੍। ਆਨਰ੍ਚੁਰਰ੍ਹਣੈਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵੀਂ ਚ ਣृਪਤੇऽਮ੍ਬਿਕਾਮ੍

ਉਥੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਂਦੇਵ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਗਾਵੋ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਵਾਸਾਂਸਿ ਮਧੁ ਮਧ੍ਵਨ੍ਨਮਾਦृਤਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੋ ਨਃ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਕੱਪੜੇ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।'

ਊषੁਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀਤੀਰੇ ਜਲਂ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਯਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਰਜਨੀਂ ਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਨਨ੍ਦਸੁਨਨ੍ਦਕਾਦਯਃ

ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਲ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੰਦ, ਸੁਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇ।

ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਹਾਨਹਿਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਪਿਨੇऽਤਿਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਯਦृਚ੍ਛਯਾਗਤੋ ਨਨ੍ਦਂ ਸ਼ਯਾਨਮੁਰਗੋऽਗ੍ਰਸੀਤ੍

ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਜਗਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।

ਸ ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਹਿਨਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਨਯਮ੍। ਸਰ੍ਪੋ ਮਾਂ ਗ੍ਰਸਤੇ ਤਾਤ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਪਰਿਮੋਚਯ

ਸੱਪ ਦੇ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਨੰਦ ਚੀਖ ਉਠਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ! ਪਿਓ! ਮੈਨੂੰ ਸੱਪ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ!'

ਤਸ੍ਯ ਚਾਕ੍ਰਨ੍ਦਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੋਪਾਲਾਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤਾਃ। ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਪਂ ਵਿਵ੍ਯਧੁਰੁਲ੍ਮੁਕੈਃ

ਉਸ ਦੀ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਵਾਲੇ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਨੰਦ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।

ਅਲਾਤੈਰ੍ਦਹ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਨਾਮੁਞ੍ਚਤ੍ਤਮੁਰਙ੍ਗਮਃ। ਤਮਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ਪਦਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਪਤਿਃ

ਅੱਗੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸੱਪ ਨੰਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ।

ਸ ਵੈ ਭਗਵਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਪਾਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਹਤਾਸ਼ੁਭਃ। ਭੇਜੇ ਸਰ੍ਪਵਪੁਰ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਰ੍ਚਿਤਮ੍

ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਸੱਪ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।

ਤਮਪृਚ੍ਛਦ੍ਧृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਣਤਂ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇਨ ਵਪੁषਾ ਪੁਰੁषਂ ਹੇਮਮਾਲਿਨਮ੍

ਹਰਿ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ।