ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਯੋਗੇਨ ਵਿਵਿਧਾਙ੍ਗੇਨ ਭਕ੍ਤਿਯੋਗੇਨ ਚੈਵ ਹਿ । ਧਰ੍ਮੇਣੋਭਯਚਿਹ੍ਨੇਨ ਯਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਨਿਵृਤ੍ਤਿਮਾਨ੍

ਯੋਗ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਭਕਤੀਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਅਤੇ ਧਰਮ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਕਰਮ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ—

ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਾਵਬੋਧੇਨ ਵੈਰਾਗ੍ਯੇਣ ਦृਢੇਨ ਚ । ਈਯਤੇ ਭਗਵਾਨੇਭਿਃ ਸਗੁਣੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਸ੍ਵਦृਕ੍

ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਚਾਈ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਅਤੇ ਪੱਕੀ ਵਿਛੋੜੀ ਰਾਹੀਂ, ਭਗਵਾਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਸਤੇ ਨਾਲ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਨਿਰਗੁਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਵੋਚਂ ਭਕ੍ਤਿਯੋਗਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍ । ਕਾਲਸ੍ਯ ਚਾਵ੍ਯਕ੍ਤਗਤੇਃ ਯੋऽਨ੍ਤਰ੍ਧਾਵਤਿ ਜਨ੍ਤੁषੁ

ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਕਤੀਯੋਗ ਦੇ ਚਾਰ ਰੂਪ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜੋ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜੀਵਸ੍ਯ ਸਂਸृਤੀਰ੍ਬਹ੍ਵੀਃ ਅਵਿਦ੍ਯਾਕਰ੍ਮ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ । ਯਾਸ੍ਵਙ੍ਗ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਨ ਵੇਦ ਗਤਿਮਾਤ੍ਮਨਃ

ਜੀਵ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਵੜਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।

ਨੈਤਤ੍ਖਲਾਯੋਪਦਿਸ਼ੇਨ੍ ਨਾਵਿਨੀਤਾਯ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਨ ਸ੍ਤਬ੍ਧਾਯ ਨ ਭਿਨ੍ਨਾਯ ਨੈਵ ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜਾਯ ਚ

ਇਹ ਗਿਆਨ ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਅਣਸ਼ੀਕਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਨੂੰ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਧਰਮ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਨ ਲੋਲੁਪਾਯੋਪਦਿਸ਼ੇਤ੍ ਨ ਗृਹਾਰੂਢਚੇਤਸੇ । ਨਾਭਕ੍ਤਾਯ ਚ ਮੇ ਜਾਤੁ ਨ ਮਦ੍‍ਭਕ੍ਤਦ੍ਵਿषਾਮਪਿ

ਇਹ ਲਾਲਚੀ ਨੂੰ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਰਹਿਤ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ।

ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾਯ ਭਕ੍ਤਾਯ ਵਿਨੀਤਾਯ ਅਨਸੂਯਵੇ । ਭੂਤੇषੁ ਕृਤਮੈਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਭਿਰਤਾਯ ਚ

ਪਰ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਭਕਤੀ, ਸ਼ੀਲ, ਈਰਖਾ ਰਹਿਤਤਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਦੀ ਲਗਨ ਹੋਵੇ—

ਬਹਿਰ੍ਜਾਤਵਿਰਾਗਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾਯ ਦੀਯਤਾਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਤ੍ਸਰਾਯ ਸ਼ੁਚਯੇ ਯਸ੍ਯਾਹਂ ਪ੍ਰੇਯਸਾਂ ਪ੍ਰਿਯਃ

ਇਹ ਉਹਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਜੋ ਬਾਹਰੋਂ ਵਿਲਕੁਲ ਲਗਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ।

ਯ ਇਦਂ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਦ੍ ਅਮ੍ਬ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪੁਰੁषਃ ਸਕृਤ੍ । ਯੋ ਵਾਭਿਧਤ੍ਤੇ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਃ ਸ ਹ੍ਯੇਤਿ ਪਦਵੀਂ ਚ ਮੇ

ਮਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਮਹਾਰਾਸਵਰ੍ਣਨਂ; ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਕृਤ ਸ਼ਂਕਾਯਾਃ ਸ਼ੁਕਦ੍ਵਾਰਾ ਸਮਾਧਾਨਂ ਚ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਇਤ੍ਥਂ ਭਗਵਤੋ ਗੋਪ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਚਃ ਸੁਪੇਸ਼ਲਾਃ । ਜਹੁਰ੍ਵਿਰਹਜਂ ਤਾਪਂ ਤਦਙ੍‌ਗੋਪਚਿਤਾਸ਼ਿषਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਤਤ੍ਰਾਰਭਤ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਰਾਸਕ੍ਰੀਡਾਮਨੁਵ੍ਰਤੈਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍‍ਨੈਰਨ੍ਵਿਤਃ ਪ੍ਰੀਤੈਃ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾਬਦ੍ਧਬਾਹੁਭਿਃ

ਉਥੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਗਤਣਾਂ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਨ, ਨਾਲ ਰਾਸ ਦੀ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਂਹਾਂ ਪਾ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ।

ਰਾਸੋਤ੍ਸਵਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਗੋਪੀਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਃ । ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਕृष੍ਣੇਨ ਤਾਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ

ਰਾਸ ਦਾ ਮੇਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਨੇ ਸੋਭਾ ਪਾਈ, ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਰ ਜੋੜੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਹੋਏ।

ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇਨ ਗृਹੀਤਾਨਾਂ ਕਣ੍ਠੇ ਸ੍ਵਨਿਕਟਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਯਂ ਮਨ੍ਯੇਰਨ੍ ਨਭਸ੍ਤਾਵਦ੍ ਵਿਮਾਨਸ਼ਤਸਙ੍‌ਕੁਲਮ੍

ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝੇ ਕਿ ਅਸਮਾਨ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹਵਾਈ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ਦਿਵੌਕਸਾਂ ਸਦਾਰਾਣਾਂ ਔਤ੍ਸੁਕ੍ਯਾਪਹृਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਤਤੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਨਿਪੇਤੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਯਃ । ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਤਯਃ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕਾਸ੍ਤਦ੍ ਯਸ਼ੋऽਮਲਮ੍

ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋਏ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਨਗਾੜੇ ਵੱਜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਵਲਯਾਨਾਂ ਨੂਪੁਰਾਣਾਂ ਕਿਙ੍‌ਕਿਣੀਨਾਂ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਸਪ੍ਰਿਯਾਣਾਮਭੂਤ੍ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਤੁਮੁਲੋ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ

ਰਾਸ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਚੂੜਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਜਬੰਦੀਆਂ ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜੀਆਂ।

ਤਤ੍ਰਾਤਿਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਾਭਿਃ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ । ਮਧ੍ਯੇ ਮਣੀਨਾਂ ਹੈਮਾਨਾਂ ਮਹਾਮਰਕਤੋ ਯਥਾ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਪੰਨਾ ਰਤਨ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।

( ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵਿਕ੍ਰੀਡਿਤ ) ਪਾਦਨ੍ਯਾਸੈਰ੍ਭੁਜਵਿਧੁਤਿਭਿਃ ਸਸ੍ਮਿਤੈਰ੍ਭ੍ਰੂਵਿਲਾਸੈਃ । ਭਜ੍ਯਨ੍ਮਧ੍ਯੈਸ਼੍ਚਲਕੁਚਪਟੈਃ ਕੁਣ੍ਡਲੈਰ੍ਗਣ੍ਡਲੋਲੈਃ । ਸ੍ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਮੁਖ੍ਯਃ ਕਵਰਰਸਨਾ ਗ੍ਰਨ੍ਥਯਃ ਕृष੍ਣਵਧ੍ਵੋ । ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਂ ਤਡਿਤ ਇਵ ਤਾ ਮੇਘਚਕ੍ਰੇ ਵਿਰੇਜੁਃ

ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਥਾਪ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਭੰਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ, ਕੰਨਾਂ ਵਿਚਲੇ ਝੁਮਕੇ ਗਲਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਜੂੜੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਜਗੁਰ੍ਨृਤ੍ਯਮਾਨਾ ਰਕ੍ਤਕਣ੍ਠ੍ਯੋ ਰਤਿਪ੍ਰਿਯਾਃ । ਕृष੍ਣਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਮੁਦਿਤਾ ਯਦ੍‍ਗੀਤੇਨੇਦਮਾਵृਤਮ੍

ਉਹ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਮੰਡਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ।

ਕਾਚਿਤ੍ ਸਮਂ ਮੁਕੁਨ੍ਦੇਨ ਸ੍ਵਰਜਾਤੀਰਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਉਨ੍ਨਿਨ੍ਯੇ ਪੂਜਿਤਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰੀਯਤਾ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ । ਤਦੇਵ ਧ੍ਰੁਵਮੁਨ੍ਨਿਨ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯੈ ਮਾਨਂ ਚ ਬਹ੍ਵਦਾਤ੍

ਇੱਕ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਧੁਨ ਮਿਲਾ ਕੇ ਗਾਈ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼' ਆਖ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ।

ਕਾਚਿਦ੍ ਰਾਸਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਸ੍ਯ ਗਦਾਭृਤਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਾਹੁਨਾ ਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਸ਼੍ਲਥਦ੍ਵਲਯਮਲ੍ਲਿਕਾ

ਇੱਕ, ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਢੀਲਾ ਚੂੜਾ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਕੋਲ ਖੜੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰੈਕਾਂਸਗਤਂ ਬਾਹੁਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯੋਤ੍ਪਲਸੌਰਭਮ੍ । ਚਨ੍ਦਨਾਲਿਪ੍ਤਮਾਘ੍ਰਾਯ ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਹ

ਇੱਕ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨੱਕ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਚੁੰਮ ਲਿਆ।

ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਨਾਟ੍ਯਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ ਕੁਣ੍ਡਲਤ੍ਵਿषਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਗਣ੍ਡਂ ਗਣ੍ਡੇ ਸਨ੍ਦਧਤ੍ਯਾਃ ਅਦਾਤ੍ਤਾਮ੍ਬੂਲਚਰ੍ਵਿਤਮ੍

ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਨੱਚਣ ਕਰਕੇ ਝੁਲ ਰਹੀਆਂ ਝੁਮਕਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਗਲ, ਆਪਣੇ ਗਲ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਬਾਏ ਹੋਏ ਪਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਨृਤ੍ਯਤੀ ਗਾਯਤੀ ਕਾਚਿਤ੍ ਕੂਜਨ੍ ਨੂਪੁਰਮੇਖਲਾ । ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਚ੍ਯੁਤਹਸ੍ਤਾਬ੍ਜਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਧਾਤ੍ ਸ੍ਤਨਯੋਃ ਸ਼ਿਵਮ੍

ਇੱਕ, ਨੱਚਦੀ ਤੇ ਗਾਉਂਦੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੈਜਬੰਦ ਤੇ ਕਮਰਕਸਾ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਥੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਸਿਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਲਈ ਰੱਖ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।

ਗੋਪ੍ਯੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਚ੍ਯੁਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਿਯ ਏਕਾਨ੍ਤਵਲ੍ਲਭਮ੍ । ਗृਹੀਤਕਣ੍ਠ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਂ ਵਿਜਹ੍ਰਿਰੇ

ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ, ਜੋ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਉਸ ਨਾਲ ਰਸ ਕਰਦੀਆਂ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਕਰ੍ਣੋਤ੍ਪਲਾਲਕਵਿਟਙ੍‌ਕਕਪੋਲਘਰ੍ਮ ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਰਿਯੋ ਵਲਯਨੂਪੁਰਘੋषਵਾਦ੍ਯੈਃ । ਗੋਪ੍ਯਃ ਸਮਂ ਭਗਵਤਾ ਨਨृਤੁਃ ਸ੍ਵਕੇਸ਼ ਸ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਰਜੋ ਭ੍ਰਮਰਗਾਯਕਰਾਸਗੋष੍ਠ੍ਯਾਮ੍

ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਕਮਲ, ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ, ਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨਾ, ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਚਮਕ, ਚੂੜਿਆਂ ਤੇ ਪੈਜਬੰਦੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਗੋਪੀਆਂ ਆਪਣੇ ਕੇਸਾਂ ਵਿਚ ਢਿੱਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਭੰਵਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਏਵਂ ਪਰਿष੍ਵਙ੍‌ਗਕਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਕ੍ਸ਼ਣੋਦ੍ਦਾਮਵਿਲਾਸਹਾਸੈਃ । ਰੇਮੇ ਰਮੇਸ਼ੋ ਵ੍ਰਜਸੁਨ੍ਦਰੀਭਿਃ ਯਥਾਰ੍ਭਕਃ ਸ੍ਵਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਵਿਭ੍ਰਮਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਲੇ ਲਗਣ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੁਹਣ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੇ ਹਾਸੇ ਤੇ ਮਸਤੀ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਛਾਵੇਂ 'ਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।

ਤਦਙ੍‌ਗਸਙ੍‌ਗਪ੍ਰਮੁਦਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ ਦੂਕੂਲਂ ਕੁਚਪਟ੍ਟਿਕਾਂ ਵਾ । ਨਾਞ੍ਜਃ ਪ੍ਰਤਿਵ੍ਯੋਢੁਮਲਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਮਾਲਾਭਰਣਾਃ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ

ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ 'ਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਛਾਤੀ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ — ਆਪਣੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਗਹਣੇ ਜੋ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ, ਹੇ ਕੁਰੂਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਕृष੍ਣਵਿਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਮੁਹੁਃ ਖੇਚਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਕਾਮਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍‌ਕਸ਼੍ਚ ਸਗਣੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋऽਭਵਤ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਚੰਦ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਮੂਹ ਵੀ ਅਚੰਭਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।

ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਵਨ੍ਤਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਾਵਤੀਰ੍ਗੋਪਯੋषਿਤਃ । ਰੇਮੇ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਤਾਭਿਃ ਆਤ੍ਮਾਰਾਮੋऽਪਿ ਲੀਲਯਾ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜਿੰਨੀ ਗੋਪੀਆਂ ਸੀ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ, ਤੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰੱਜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ।