ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਪ੍ਤਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਮ੍ਬੁਜੈਃ । ਲਸਚ੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪਦ੍ਮਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਵਾਸਸਮ੍

ਮੈਂਨੂੰ ਤਪਤ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮ ਵਰਗਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕਿਰੀਟਕਟਕ ਕਟਿਸੂਤ੍ਰਵਰਾਙ੍ਗਦਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਭ੍ਰਾਜਤ੍ ਕੌਸ੍ਤੁਭਂ ਵਨਮਾਲਿਨਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਹਰ, ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਕੰਗਣ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਪੱਟਾ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦਾਰੂਣਿ ਹਵਿषਾਭਿਘृਤਾਨਿ ਚ । ਪ੍ਰਾਸ੍ਯਾਜ੍ਯਭਾਗਾਵਾਘਾਰੌ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਜ੍ਯਪ੍ਲੁਤਂ ਹਵਿਃ

ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਲੱਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਘੀ ਵਿਚ ਭਿੱਜੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਾਥ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਰ੍षਦੇਭ੍ਯੋ ਬਲਿਂ ਹਰੇਤ੍ । ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜਪੇਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਮ੍

ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਾਰਸ਼ਦਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਿਆਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽऽਚਮਨਮੁਚ੍ਛੇषਂ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਾਯ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਮੁਖਵਾਸਂ ਸੁਰਭਿਮਤ੍ ਤਾਮ੍ਬੂਲਾਦ੍ਯਮਥਾਹਯੇਤ੍

ਅਚਮਨ ਤੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਨ ਆਦਿ ਮੁਖ-ਸੁਧੀ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਉਪਗਾਯਨ੍ ਗृਣਨ੍ ਨृਤ੍ਯਨ੍ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਅਭਿਨਯਨ੍ ਮਮ । ਮਤ੍ਕਥਾਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਿਕੋ ਭਵੇਤ੍

ਗਾਉਂਦਿਆਂ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਨੱਚਦਿਆਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕਰਤਬ ਦਰਸਾਉਂਦਿਆਂ; ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਿਆਂ ਤੇ ਸੁਣਦਿਆਂ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਲਗਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਤਵੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਪੌਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਰਪਿ । ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਗਵਨ੍ ਇਤਿ ਵਨ੍ਦੇਤ ਦਣ੍ਡਵਤ੍

ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਸਤੁਤੀਆਂ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇ ਆਮ ਬੋਲੀ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ,' ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਰੋ ਮਤ੍ਪਾਦਯੋਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਪਾਹਿ ਮਾਮੀਸ਼ ਭੀਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਣਵਾਤ੍

ਸਿਰ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਹੱਥ ਪਰਸਪਰ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ! ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੇ ਜਾਲ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'

ਇਤਿ ਸ਼ੇषਾਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਾਧਾਯ ਸਾਦਰਮ੍ । ਉਦ੍ਵਾਸਯੇਦ੍ ਚੇਦ੍ ਉਦ੍ਵਾਸ੍ਯਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਿ ਤਤ੍ਪੁਨਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੇ ਪੂਜਾ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭੇਟ ਨੂੰ ਜੋਤ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਕਰੇ, ਤੇ ਮੁੜ ਪਰਮ ਜੋਤ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੇ।

ਅਰ੍ਚਾਦਿषੁ ਯਦਾ ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਚਾਰ੍ਚਯੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵਾਤ੍ਮਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾਹਂ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ

ਜਿੱਥੇ ਤੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਵਿਚ ਭਰੋਸਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ, ਸਰਵ-ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ।

ਏਵਂ ਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗਪਥੈਃ ਪੁਮਾਨ੍ਵੈਦਿਕਤਾਨ੍ਤ੍ਰਿਕੈਃ । ਅਰ੍ਚਨ੍ ਉਭਯਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਮਤ੍ਤੋ ਵਿਨ੍ਦਤ੍ਯਭੀਪ੍ਸਿਤਾਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮ ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਚਾਹੇ ਵੈਦਿਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਤੰਤਰਕ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਮਦਰ੍ਚਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ ਦृਢਮ੍ । ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਪੂਜਾਯਾਤ੍ਰੋਤ੍ਸਵਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍

ਮੇਰੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੰਦਰ ਬਣਾਏ; ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਤੇ ਉਤਸਵਾਂ ਲਈ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਲਗਾਏ।

ਪੂਜਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਪਰ੍ਵਸ੍ਵਥਾਨ੍ਵਹਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਪਣਪੁਰਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸਾਰ੍ष੍ਟਿਤਾਮਿਯਾਤ੍

ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਪ੍ਰਵਾਹ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਉਹ ਖੇਤ, ਦੁਕਾਨਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਯਾ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮਂ ਸਦ੍ਮਨਾ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਪੂਜਾਦਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਮਤ੍ਸਾਮ੍ਯਤਾਮਿਯਾਤ੍

ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਸਰਵਭੌਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਘਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਮਾਨਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਮਾਮੇਵ ਨੈਰਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਭਕ੍ਤਿਯੋਗੇਨ ਵਿਨ੍ਦਤਿ । ਭਕ੍ਤਿਯੋਗਂ ਸ ਲਭਤੇ ਏਵਂ ਯਃ ਪੂਜਯੇਤ ਮਾਮ੍

ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਲੇਪ ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਯਃ ਸ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰੈਰ੍ਦਤ੍ਤਾਂ ਹਰੇਤ ਸੁਰਵਿਪ੍ਰਯੋਃ । ਵृਤ੍ਤਿਂ ਸ ਜਾਯਤੇ ਵਿਡ੍ਭੁਗ੍ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਅਯੁਤਾਯੁਤਮ੍

ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਭੇਟ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗੋਬਰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਸਾਰਥੇਹੇਤੋਃ ਅਨੁਮੋਦਿਤੁਰੇਵ ਚ । ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਭਾਗਿਨਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਭੂਯੋ ਭੂਯਸਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍

ਕਰਤਾ, ਸਰੂਪ ਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਹਨਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਵਿਕਾਲੇऽਵਗਾਹਨਾਦ੍ ਵਰੁਣਦੂਤੇਨ ਵਰੁਣਾਲਯਂ ਨੀਤਸ੍ਯ ਨਂਦਸ੍ਯ ਭਗਵਤਾ ਪੁਨਰਨਯਨਮ੍ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਨਨ੍ਦਸ੍ਤੁ ਕਾਲਿਨ੍ਦ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਜਲਮਾਵਿਸ਼ਤ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਨੰਦ ਜੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਬਾਰਵੀਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਏ।

ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਨਯਦ੍ ਭृਤ੍ਯੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਸੁਰੋऽਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਅਵਜ੍ਞਾਯਾਸੁਰੀਂ ਵੇਲਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਮੁਦਕਂ ਨਿਸ਼ਿ

ਵਰੁਣ ਦੇ ਇਕ ਨੌਕਰ, ਜੋ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ।

ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ੍ਤਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਕृष੍ਣ ਰਾਮੇਤਿ ਗੋਪਕਾਃ । ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਵਰੁਣਾਹृਤਮ੍ । ਤਦਨ੍ਤਿਕਂ ਗਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਸ੍ਵਾਨਾਮਭਯਦੋ ਵਿਭੁਃ

ਗੋਪਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਰੋ ਕੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਰਾਮਾ!'। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ।

ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਲੋਕਪਾਲਃ ਸਪਰ੍ਯਯਾ । ਮਹਤ੍ਯਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾऽऽਹ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਹੋਤ੍ਸਵਃ

ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਨੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰੁਣ ਉਵਾਚ - ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਨਿਭृਤੋ ਦੇਹੋ ਅਦ੍ਯੈਵਾਰ੍ਥੋऽਧਿਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਭਾਜੋ ਭਗਵਨ੍ ਅਵਾਪੁਃ ਪਾਰਮਧ੍ਵਨਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰੁਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਅੱਜ ਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ ਦਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'

ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ । ਨ ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਮਾਯਾ ਲੋਕਸृष੍ਟਿਵਿਕਲ੍ਪਨਾ

ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਥਾਂ ਮਾਇਆ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ।

ਅਜਾਨਤਾ ਮਾਮਕੇਨ ਮੂਢੇਨਾਕਾਰ੍ਯਵੇਦਿਨਾ । ਆਨੀਤੋऽਯਂ ਤਵ ਪਿਤਾ ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ

ਮੇਰੀ ਅਣਜਾਣਤਾ, ਮੂਰਖਤਾ ਅਤੇ ਅਜਾਣ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ।

ਮਮਾਪ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਂ ਕृष੍ਣ ਕਰ੍ਤੁਂ ਅਰ੍ਹਸ੍ਯਸ਼ੇषਦृਕ੍ । ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਨੀਯਤਾਮੇष ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਿਤृਵਤ੍ਸਲ

ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਦਿਖਾਉਣ ਜੋਗਾ ਹੈ। ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਪਿਤਾ-ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਏਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਈਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਆਦਾਯਾਗਾਤ੍ ਸ੍ਵਪਿਤਰਂ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਚਾਵਹਨ੍ ਮੁਦਮ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।

ਨਨ੍ਦਸ੍ਤ੍ਵਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲਮਹੋਦਯਮ੍ । ਕृष੍ਣੇ ਚ ਸਨ੍ਨਤਿਂ ਤੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਤਿਭ੍ਯੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਨੰਦ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਨਮਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ।

ਤੇ ਚੌਤ੍ਸੁਕ੍ਯਧਿਯੋ ਰਾਜਨ੍ ਮਤ੍ਵਾ ਗੋਪਾਸ੍ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਪਿ ਨਃ ਸ੍ਵਗਤਿਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਉਪਾਧਾਸ੍ਯਦਧੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਗੋਪਾਂ, ਉਤਸੁਕ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੋਚਦੇ ਸਨ, 'ਕੀ ਇਹ ਸੁਆਮੀ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰਾਹ ਦਿਖਾਏਗਾ?'

ਇਤਿ ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਖਿਲਦृਕ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਙ੍‌ਕਲ੍ਪਸਿਦ੍ਧਯੇ ਤੇषਾਂ ਕृਪਯੈਤਦਚਿਨ੍ਤਯਤ੍

ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੋਚਿਆ।