ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮੇऽਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰੇषੁ ਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਵਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ, ਸ਼ਕਰ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੋ। ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਰਹੋ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ।
ਅਥਾਹ ਸੁਰਭਿਃ ਕृष੍ਣਂ ਅਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ । ਸ੍ਵਸਨ੍ਤਾਨੈਰੁਪਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਗੋਪਰੂਪਿਣਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਸੁਰਭੀ, ਸੋਚਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਗੋਪ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੁਰਭਿਰੁਵਾਚ - ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਯੋਗਿਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸਮ੍ਭਵ । ਭਵਤਾ ਲੋਕਨਾਥੇਨ ਸਨਾਥਾ ਵਯਮਚ੍ਯੁਤ
ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਜਨਮ ਸਥਾਨ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਾਂ, ਅਚਲ।
ਤ੍ਵਂ ਨਃ ਪਰਮਕਂ ਦੈਵਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਭਵਾਯ ਭਵ ਗੋਵਿਪ੍ਰ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯੇ ਚ ਸਾਧਵਃ
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਰਮ ਦੈਵੀ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ ਨਹੀਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੂੰ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਸ੍ਤ੍ਵਾਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚੋਦਿਤਾ ਵਯਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਣੋऽਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਮ੍ ਭੂਮੇਰ੍ਭਾਰਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਵਾਤਮਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਉਤਰ ਆਏ ਹੋ।
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਏਵਂ ਕृष੍ਣਮੁਪਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸੁਰਭਿਃ ਪਯਸਾਤ੍ਮਨਃ । ਜਲੈਰਾਕਾਸ਼ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਐਰਾਵਤਕਰੋਦ੍ਧृਤੈਃ
ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਇਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਦੁਆਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਰਰ੍षਿਭਿਃ ਸਾਕਂ ਚੋਦਿਤੋ ਦੇਵਮਾਤृਭਿਃ । ਅਭ੍ਯਸਿਞ੍ਚਤ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਇਤਿ ਚਾਭ੍ਯਧਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਦਾਸਾਰਹ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ 'ਗੋਵਿੰਦ' ਕਹਿ ਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਤਤ੍ਰਾਗਤਾਸ੍ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਨਾਰਦਾਦਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਜਗੁਰ੍ਯਸ਼ੋ ਲੋਕਮਲਾਪਹਂ ਹਰੇਃ ਸੁਰਾਙ੍ਗਨਾਃ ਸਂਨਨृਤੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਤੁੰਬਰੂ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚੀਆਂ।
ਤਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਨਿਕਾਯਕੇਤਵੋ ਵ੍ਯਵਾਕਿਰਨ੍ ਚਾਦ੍ਭੁਤਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਭਿਃ । ਲੋਕਾਃ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਪ੍ਨੁਵਂਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਗਾਵਸ੍ਤਦਾ ਗਾਮਨਯਨ੍ ਪਯੋਦ੍ਰੁਤਾਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਸਚਰਜ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਾਈ।
( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਨਾਨਾਰਸੌਘਾਃ ਸਰਿਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਆਸਨ੍ ਮਧੁਸ੍ਰਵਾਃ । ਅਕृष੍ਟਪਚ੍ਯੌषਧਯੋ ਗਿਰਯੋऽਬਿਭ੍ਰਦੁਨ੍ਮਣੀਨ੍
ਕਈ ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਮਿੱਠਾ ਸ਼ਹਦ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਬਿਨਾ ਖੇਤੀ ਦੇ ਉੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਕृष੍ਣੇऽਭਿषਿਕ੍ਤ ਏਤਾਨਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ । ਨਿਰ੍ਵੈਰਾਣ੍ਯਭਵਂਸ੍ਤਾਤ ਕ੍ਰੂਰਾਣ੍ਯਪਿ ਨਿਸਰ੍ਗਤਃ
ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—even ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਕਠੋਰ ਸੀ—ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਇਤਿ ਗੋਗੋਕੁਲਪਤਿਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮਭਿषਿਚ੍ਯ ਸਃ । ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਯਯੌ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵृਤੋ ਦੇਵਾਦਿਭਿਰ੍ਦਿਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਵਿੰਦ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਵਿਨਾਯਕਂ ਵ੍ਯਾਸਂ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਂ ਗੁਰੂਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍ । ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤ੍ਵਭਿਮੁਖਾਨ੍ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਭਿਃ
ਦੁਰਗਾ, ਵਿਨਾਇਕ, ਵਿਆਸ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦਨੋਸ਼ੀਰਕਰ੍ਪੂਰ ਕੁਙ੍ਕੁਮਾਗੁਰੁਵਾਸਿਤੈਃ । ਸਲਿਲੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਨਿਤ੍ਯਦਾ ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ
ਚੰਦਨ, ਊਸ਼ੀਰ, ਕਪੂਰ, ਕੁੰਗੂ, ਅਗਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜੇ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ (ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ) ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਘਰ੍ਮਾਨੁਵਾਕੇਨ ਮਹਾਪੁਰੁषਵਿਦ੍ਯਯਾ । ਪੌਰੁषੇਣਾਪਿ ਸੂਕ੍ਤੇਨ ਸਾਮਭੀ ਰਾਜਨਾਦਿਭਿਃ
ਸਵਰਨਘਰਮਨ ਮੰਤ੍ਰ, ਮਹਾਪੁਰਖ ਵਿਦਿਆ, ਪੌਰੁਸ਼ ਸੁਕਤ ਅਤੇ ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰੋਪਵੀਤਾਭਰਣ ਪਤ੍ਰਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧਲੇਪਨੈਃ । ਅਲਙ੍ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਪ੍ਰੇਮ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਾਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਕੱਪੜੇ, ਜਨੇਊ, ਗਹਣੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਸਜਾਏ।
ਪਾਦ੍ਯਂ ਆਚਮਨੀਯਂ ਚ ਗਨ੍ਧਂ ਸੁਮਨਸੋऽਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ । ਧੂਪਦੀਪੋਪਹਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਰ੍ਚਕਃ
ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਗ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਗੁਡਪਾਯਸਸਰ੍ਪੀਂषਿ ਸ਼ष੍ਕੁਲ੍ਯਾਪੂਪਮੋਦਕਾਨ੍ । ਸਂਯਾਵਦਧਿਸੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਸਤਿ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਗੁੜ ਵਾਲਾ ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ, ਘੀ, ਤਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਮਠੀਆਂ, ਮੋਦਕ, ਦਹੀਂ, ਸੂਪ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ, ਜੇ ਉਪਲਬਧ ਹੋਣ, ਭੋਗ ਵਜੋਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅਭ੍ਯਙ੍ਗੋਨ੍ਮਰ੍ਦਨਾਦਰ੍ਸ਼ ਦਨ੍ਤਧਾਵਾਭਿषੇਚਨਮ੍ । ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯਗੀਤਨृਤ੍ਯਾਦਿ ਪਰ੍ਵਣਿ ਸ੍ਯੁਰੁਤਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਤੈਲ ਮਲਣਾ, ਮਸਾਜ਼, ਆਇਨਾ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਗੀਤ-ਨਾਚ ਆਦਿ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਨਾ ਵਿਹਿਤੇ ਕੁਣ੍ਡੇ ਮੇਖਲਾਗਰ੍ਤਵੇਦਿਭਿਃ । ਅਗ੍ਨਿਮਾਧਾਯ ਪਰਿਤਃ ਸਮੂਹੇਤ੍ ਪਾਣਿਨੋਦਿਤਮ੍
ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ, ਮੇਖਲਾ, ਲੱਕੜ ਤੇ ਵੇਦੀਆਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਜਲਾਈ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਦੇਸ਼ ਮੁਤਾਬਕ, ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।
ਪਰਿਸ੍ਤੀਰ੍ਯਾਥ ਪਰ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ੇਦ੍ ਅਨ੍ਵਾਧਾਯ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣ੍ਯਾऽऽਸਾਦ੍ਯ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਗ੍ਨੌ ਭਾਵਯੇਤ ਮਾਮ੍
ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਪਸਾਰ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਭੋਗ ਪਦਾਰਥ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਤਪ੍ਤਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਮ੍ਬੁਜੈਃ । ਲਸਚ੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪਦ੍ਮਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਵਾਸਸਮ੍
ਮੈਂਨੂੰ ਤਪਤ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮ ਵਰਗਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕਿਰੀਟਕਟਕ ਕਟਿਸੂਤ੍ਰਵਰਾਙ੍ਗਦਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਭ੍ਰਾਜਤ੍ ਕੌਸ੍ਤੁਭਂ ਵਨਮਾਲਿਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਹਰ, ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਕੰਗਣ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਪੱਟਾ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦਾਰੂਣਿ ਹਵਿषਾਭਿਘृਤਾਨਿ ਚ । ਪ੍ਰਾਸ੍ਯਾਜ੍ਯਭਾਗਾਵਾਘਾਰੌ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਜ੍ਯਪ੍ਲੁਤਂ ਹਵਿਃ
ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਲੱਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਘੀ ਵਿਚ ਭਿੱਜੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਾਥ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਰ੍षਦੇਭ੍ਯੋ ਬਲਿਂ ਹਰੇਤ੍ । ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜਪੇਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਾਰਸ਼ਦਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਿਆਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽऽਚਮਨਮੁਚ੍ਛੇषਂ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਾਯ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਮੁਖਵਾਸਂ ਸੁਰਭਿਮਤ੍ ਤਾਮ੍ਬੂਲਾਦ੍ਯਮਥਾਹਯੇਤ੍
ਅਚਮਨ ਤੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਨ ਆਦਿ ਮੁਖ-ਸੁਧੀ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਪਗਾਯਨ੍ ਗृਣਨ੍ ਨृਤ੍ਯਨ੍ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਅਭਿਨਯਨ੍ ਮਮ । ਮਤ੍ਕਥਾਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਿਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਗਾਉਂਦਿਆਂ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਨੱਚਦਿਆਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕਰਤਬ ਦਰਸਾਉਂਦਿਆਂ; ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਿਆਂ ਤੇ ਸੁਣਦਿਆਂ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਲਗਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤਵੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਪੌਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਰਪਿ । ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਗਵਨ੍ ਇਤਿ ਵਨ੍ਦੇਤ ਦਣ੍ਡਵਤ੍
ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਸਤੁਤੀਆਂ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇ ਆਮ ਬੋਲੀ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ,' ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰੋ ਮਤ੍ਪਾਦਯੋਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਪਾਹਿ ਮਾਮੀਸ਼ ਭੀਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਸਿਰ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਹੱਥ ਪਰਸਪਰ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ! ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੇ ਜਾਲ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਇਤਿ ਸ਼ੇषਾਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਾਧਾਯ ਸਾਦਰਮ੍ । ਉਦ੍ਵਾਸਯੇਦ੍ ਚੇਦ੍ ਉਦ੍ਵਾਸ੍ਯਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਿ ਤਤ੍ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੇ ਪੂਜਾ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭੇਟ ਨੂੰ ਜੋਤ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਕਰੇ, ਤੇ ਮੁੜ ਪਰਮ ਜੋਤ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੇ।