( ਇਂਦ੍ਰਵਂਸ਼ਾ ) ਯੇ ਮਦ੍ਵਿਧਾਜ੍ਞਾ ਜਗਦੀਸ਼ਮਾਨਿਨਃ ਤ੍ਵਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਲੇऽਭਯਮਾਸ਼ੁ ਤਨ੍ਮਦਮ੍ । ਹਿਤ੍ਵਾऽऽਰ੍ਯਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਭਜਨ੍ਤ੍ਯਪਸ੍ਮਯਾ ਈਹਾ ਖਲਾਨਾਮਪਿ ਤੇऽਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਜੋ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ, ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਬੁਰਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ।
( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਸ ਤ੍ਵਂ ਮਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਪ੍ਲੁਤਸ੍ਯ ਕृਤਾਗਸਸ੍ਤੇऽਵਿਦੁषਃ ਪ੍ਰਭਾਵਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਭੋऽਥਾਰ੍ਹਸਿ ਮੂਢਚੇਤਸੋ ਮੈਵਂ ਪੁਨਰ੍ਭੂਨ੍ਮਤਿਰੀਸ਼ ਮੇऽਸਤੀ
ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ। ਮਾਲਕ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ; ਅਜਿਹੀਆਂ ਨਿਕੰਮੀ ਸੋਚਾਂ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਾ ਆਉਣ।
ਤਵਾਵਤਾਰੋऽਯਮਧੋਕ੍ਸ਼ਜੇਹ ਭੁਵੋ ਭਰਾਣਾਂ ਉਰੁਭਾਰਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ । ਚਮੂਪਤੀਨਾਮਭਵਾਯ ਦੇਵ ਭਵਾਯ ਯੁष੍ਮਤ੍ ਚਰਣਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਤੇਰਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰੀ ਭਾਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਕਰਕੇ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ।
( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤੇ ਪੁਰੁषਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਕृष੍ਣਾਯ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ; ਵਾਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦੋਪਾਤ੍ਤਦੇਹਾਯ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਜ੍ਞਾਨਮੂਰ੍ਤਯੇ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਬੀਜਾਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਯੇਦਂ ਭਗਵਨ੍ ਗੋष੍ਠ ਨਾਸ਼ਾਯਾਸਾਰਵਾਯੁਭਿਃ । ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਵਿਹਤੇ ਯਜ੍ਞੇ ਮਾਨਿਨਾ ਤੀਵ੍ਰਮਨ੍ਯੁਨਾ
ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਗੋਢਾ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਮੈਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜਦ ਯਜਨ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਯੇਸ਼ਾਨੁਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਧ੍ਵਸ੍ਤਸ੍ਤਮ੍ਭੋ ਵृਥੋਦ੍ਯਮਃ । ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਗੁਰੁਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਵਿਅਰਥ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਏਵਂ ਸਙ੍ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਮਘੋਨਾ ਭਗਵਾਨਮੁਮ੍ । ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ਮਯਾ ਤੇऽਕਾਰਿ ਮਘਵਨ੍ ਮਖਭਙ੍ਗੋऽਨੁਗृਹ੍ਣਤਾ । ਮਦਨੁਸ੍ਮृਤਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਤ੍ਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਰਿਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਘਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਤੋੜਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਮਸਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਮਾਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ਼੍ਰੀਮਦਾਨ੍ਧੋ ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਤਂ ਭ੍ਰਂਸ਼ਯਾਮਿ ਸਮ੍ਪਦ੍ਭ੍ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਚੇਚ੍ਛਾਮ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਮ੍
ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਖੋ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮੇऽਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰੇषੁ ਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਵਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ, ਸ਼ਕਰ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੋ। ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਰਹੋ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ।
ਅਥਾਹ ਸੁਰਭਿਃ ਕृष੍ਣਂ ਅਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ । ਸ੍ਵਸਨ੍ਤਾਨੈਰੁਪਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਗੋਪਰੂਪਿਣਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਸੁਰਭੀ, ਸੋਚਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਗੋਪ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੁਰਭਿਰੁਵਾਚ - ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਯੋਗਿਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸਮ੍ਭਵ । ਭਵਤਾ ਲੋਕਨਾਥੇਨ ਸਨਾਥਾ ਵਯਮਚ੍ਯੁਤ
ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਜਨਮ ਸਥਾਨ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਾਂ, ਅਚਲ।
ਤ੍ਵਂ ਨਃ ਪਰਮਕਂ ਦੈਵਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਭਵਾਯ ਭਵ ਗੋਵਿਪ੍ਰ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯੇ ਚ ਸਾਧਵਃ
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਰਮ ਦੈਵੀ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ ਨਹੀਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੂੰ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਸ੍ਤ੍ਵਾਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚੋਦਿਤਾ ਵਯਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਣੋऽਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਮ੍ ਭੂਮੇਰ੍ਭਾਰਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਵਾਤਮਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਉਤਰ ਆਏ ਹੋ।
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਏਵਂ ਕृष੍ਣਮੁਪਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸੁਰਭਿਃ ਪਯਸਾਤ੍ਮਨਃ । ਜਲੈਰਾਕਾਸ਼ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਐਰਾਵਤਕਰੋਦ੍ਧृਤੈਃ
ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਇਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਦੁਆਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਰਰ੍षਿਭਿਃ ਸਾਕਂ ਚੋਦਿਤੋ ਦੇਵਮਾਤृਭਿਃ । ਅਭ੍ਯਸਿਞ੍ਚਤ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਇਤਿ ਚਾਭ੍ਯਧਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਦਾਸਾਰਹ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ 'ਗੋਵਿੰਦ' ਕਹਿ ਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਤਤ੍ਰਾਗਤਾਸ੍ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਨਾਰਦਾਦਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਜਗੁਰ੍ਯਸ਼ੋ ਲੋਕਮਲਾਪਹਂ ਹਰੇਃ ਸੁਰਾਙ੍ਗਨਾਃ ਸਂਨਨृਤੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਤੁੰਬਰੂ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚੀਆਂ।
ਤਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਨਿਕਾਯਕੇਤਵੋ ਵ੍ਯਵਾਕਿਰਨ੍ ਚਾਦ੍ਭੁਤਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਭਿਃ । ਲੋਕਾਃ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਪ੍ਨੁਵਂਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਗਾਵਸ੍ਤਦਾ ਗਾਮਨਯਨ੍ ਪਯੋਦ੍ਰੁਤਾਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਸਚਰਜ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਾਈ।
( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਨਾਨਾਰਸੌਘਾਃ ਸਰਿਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਆਸਨ੍ ਮਧੁਸ੍ਰਵਾਃ । ਅਕृष੍ਟਪਚ੍ਯੌषਧਯੋ ਗਿਰਯੋऽਬਿਭ੍ਰਦੁਨ੍ਮਣੀਨ੍
ਕਈ ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਮਿੱਠਾ ਸ਼ਹਦ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਬਿਨਾ ਖੇਤੀ ਦੇ ਉੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਕृष੍ਣੇऽਭਿषਿਕ੍ਤ ਏਤਾਨਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ । ਨਿਰ੍ਵੈਰਾਣ੍ਯਭਵਂਸ੍ਤਾਤ ਕ੍ਰੂਰਾਣ੍ਯਪਿ ਨਿਸਰ੍ਗਤਃ
ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—even ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਕਠੋਰ ਸੀ—ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਇਤਿ ਗੋਗੋਕੁਲਪਤਿਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮਭਿषਿਚ੍ਯ ਸਃ । ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਯਯੌ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵृਤੋ ਦੇਵਾਦਿਭਿਰ੍ਦਿਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਵਿੰਦ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਵਿਨਾਯਕਂ ਵ੍ਯਾਸਂ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਂ ਗੁਰੂਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍ । ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤ੍ਵਭਿਮੁਖਾਨ੍ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਭਿਃ
ਦੁਰਗਾ, ਵਿਨਾਇਕ, ਵਿਆਸ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦਨੋਸ਼ੀਰਕਰ੍ਪੂਰ ਕੁਙ੍ਕੁਮਾਗੁਰੁਵਾਸਿਤੈਃ । ਸਲਿਲੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਨਿਤ੍ਯਦਾ ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ
ਚੰਦਨ, ਊਸ਼ੀਰ, ਕਪੂਰ, ਕੁੰਗੂ, ਅਗਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜੇ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ (ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ) ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਘਰ੍ਮਾਨੁਵਾਕੇਨ ਮਹਾਪੁਰੁषਵਿਦ੍ਯਯਾ । ਪੌਰੁषੇਣਾਪਿ ਸੂਕ੍ਤੇਨ ਸਾਮਭੀ ਰਾਜਨਾਦਿਭਿਃ
ਸਵਰਨਘਰਮਨ ਮੰਤ੍ਰ, ਮਹਾਪੁਰਖ ਵਿਦਿਆ, ਪੌਰੁਸ਼ ਸੁਕਤ ਅਤੇ ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰੋਪਵੀਤਾਭਰਣ ਪਤ੍ਰਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧਲੇਪਨੈਃ । ਅਲਙ੍ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਪ੍ਰੇਮ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਾਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਕੱਪੜੇ, ਜਨੇਊ, ਗਹਣੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਸਜਾਏ।
ਪਾਦ੍ਯਂ ਆਚਮਨੀਯਂ ਚ ਗਨ੍ਧਂ ਸੁਮਨਸੋऽਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ । ਧੂਪਦੀਪੋਪਹਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਰ੍ਚਕਃ
ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਗ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਗੁਡਪਾਯਸਸਰ੍ਪੀਂषਿ ਸ਼ष੍ਕੁਲ੍ਯਾਪੂਪਮੋਦਕਾਨ੍ । ਸਂਯਾਵਦਧਿਸੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਸਤਿ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਗੁੜ ਵਾਲਾ ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ, ਘੀ, ਤਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਮਠੀਆਂ, ਮੋਦਕ, ਦਹੀਂ, ਸੂਪ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ, ਜੇ ਉਪਲਬਧ ਹੋਣ, ਭੋਗ ਵਜੋਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅਭ੍ਯਙ੍ਗੋਨ੍ਮਰ੍ਦਨਾਦਰ੍ਸ਼ ਦਨ੍ਤਧਾਵਾਭਿषੇਚਨਮ੍ । ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯਗੀਤਨृਤ੍ਯਾਦਿ ਪਰ੍ਵਣਿ ਸ੍ਯੁਰੁਤਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਤੈਲ ਮਲਣਾ, ਮਸਾਜ਼, ਆਇਨਾ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਗੀਤ-ਨਾਚ ਆਦਿ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਨਾ ਵਿਹਿਤੇ ਕੁਣ੍ਡੇ ਮੇਖਲਾਗਰ੍ਤਵੇਦਿਭਿਃ । ਅਗ੍ਨਿਮਾਧਾਯ ਪਰਿਤਃ ਸਮੂਹੇਤ੍ ਪਾਣਿਨੋਦਿਤਮ੍
ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ, ਮੇਖਲਾ, ਲੱਕੜ ਤੇ ਵੇਦੀਆਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਜਲਾਈ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਦੇਸ਼ ਮੁਤਾਬਕ, ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।