ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਚਿਤ੍ਤੇਨ ਹृਦਯਂ ਚੈਤ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਯਦਾ । ਵਿਰਾਟ੍ਤਦੈਵ ਪੁਰੁषਃ ਸਲਿਲਾਦ੍ ਉਦਤਿष੍ਠਤ

ਜਦੋਂ ਅੰਦਰਲਾ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਚਿੱਤ ਰਾਹੀਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਤਦੋਂ ਵਡਾ ਪੁਰਖ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।

ਯਥਾ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਪੁਰੁषਂ ਪ੍ਰਾਣੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਨੋਧਿਯਃ । ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਵਿਨਾ ਯੇਨ ਨੋਤ੍ਥਾਪਯਿਤੁਮੋਜਸਾ

ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਾਹ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਤਾਂ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਪਰ ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜਾਗ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।

ਤਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਿਯਾ ਯੋਗਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਯਾ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਰਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਵਿਵਿਚ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍

ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਭਗਤੀ, ਵੈਰਾਗ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣੇ ਤੇ ਸੋਚੇ।

ਵਿਗਤਮਦਸ੍ਯ ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸਨ੍ਨਿਧੌ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਮ੍ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਗੋਵਰ੍ਧਨੇ ਧृਤੇ ਸ਼ੈਲੇ ਆਸਾਰਾਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਵ੍ਰਜੇ । ਗੋਲੋਕਾਦਾਵ੍ਰਜਜ੍ ਕृष੍ਣਂ ਸੁਰਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਏਵ ਚ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ।

ਵਿਵਿਕ੍ਤ ਉਪਸਙ੍‌ਗਮ੍ਯ ਵ੍ਰੀਡੀਤਃ ਕृਤਹੇਲਨਃ । ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪਾਦਯੋਰੇਨਂ ਕਿਰੀਟੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਚਸਾ

ਇੰਦਰ ਚੁਪਚਾਪ ਲਜਜਤ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਤੇ ਸ਼ਰਮੀਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਮੋੜਾ ਲਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ।

ਦृष੍ਟਸ਼੍ਰੁਤਾਨੁਭਾਵੋऽਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਨष੍ਟਤ੍ਰਿਲੋਕੇਸ਼ਮਦ ਇਦਮਾਹ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਤੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ - ( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਵ ਧਾਮ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਤਪੋਮਯਂ ਧ੍ਵਸ੍ਤਰਜਸ੍ਤਮਸ੍ਕਮ੍ । ਮਾਯਾਮਯੋऽਯਂ ਗੁਣਸਮ੍ਪ੍ਰਵਾਹੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹਣਾਨੁਬਨ੍ਧਃ

ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰਾ ਵਾਸ ਸਾਫ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਇਹ ਲਹਿਰ ਤੈਨੂੰ ਬਾਂਧਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ।

ਕੁਤੋ ਨੁ ਤਦ੍ਧੇਤਵ ਈਸ਼ ਤਤ੍ਕृਤਾ ਲੋਭਾਦਯੋ ਯੇऽਬੁਧਲਿਨ੍ਗਭਾਵਾਃ । ਤਥਾਪਿ ਦਣ੍ਡਂ ਭਗਵਾਨ੍ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਗੁਪ੍ਤ੍ਯੈ ਖਲਨਿਗ੍ਰਹਾਯ

ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਲੋਭ ਆਦਿ ਕਾਰਣ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਫਿਰ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਬੁਰਿਆਂ ਦੇ ਦਮਨ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਵਰਤਦੇ ਹਨ।

ਪਿਤਾ ਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਤਾਮਧੀਸ਼ੋ ਦੁਰਤ੍ਯਯਃ ਕਾਲ ਉਪਾਤ੍ਤਦਣ੍ਡਃ । ਹਿਤਾਯ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਤਨੁਭਿਃ ਸਮੀਹਸੇ ਮਾਨਂ ਵਿਧੁਨ੍ਵਨ੍ ਜਗਦੀਸ਼ਮਾਨਿਨਾਮ੍

ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਅਟੱਲ ਸਮਾਂ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਡੰਡਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।

( ਇਂਦ੍ਰਵਂਸ਼ਾ ) ਯੇ ਮਦ੍ਵਿਧਾਜ੍ਞਾ ਜਗਦੀਸ਼ਮਾਨਿਨਃ ਤ੍ਵਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਲੇऽਭਯਮਾਸ਼ੁ ਤਨ੍ਮਦਮ੍ । ਹਿਤ੍ਵਾऽऽਰ੍ਯਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਭਜਨ੍ਤ੍ਯਪਸ੍ਮਯਾ ਈਹਾ ਖਲਾਨਾਮਪਿ ਤੇऽਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍

ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਜੋ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ, ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਬੁਰਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਸ ਤ੍ਵਂ ਮਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਪ੍ਲੁਤਸ੍ਯ ਕृਤਾਗਸਸ੍ਤੇऽਵਿਦੁषਃ ਪ੍ਰਭਾਵਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਭੋऽਥਾਰ੍ਹਸਿ ਮੂਢਚੇਤਸੋ ਮੈਵਂ ਪੁਨਰ੍ਭੂਨ੍ਮਤਿਰੀਸ਼ ਮੇऽਸਤੀ

ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ। ਮਾਲਕ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ; ਅਜਿਹੀਆਂ ਨਿਕੰਮੀ ਸੋਚਾਂ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਾ ਆਉਣ।

ਤਵਾਵਤਾਰੋऽਯਮਧੋਕ੍ਸ਼ਜੇਹ ਭੁਵੋ ਭਰਾਣਾਂ ਉਰੁਭਾਰਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ । ਚਮੂਪਤੀਨਾਮਭਵਾਯ ਦੇਵ ਭਵਾਯ ਯੁष੍ਮਤ੍ ਚਰਣਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍

ਤੇਰਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰੀ ਭਾਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਕਰਕੇ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤੇ ਪੁਰੁषਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਕृष੍ਣਾਯ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ

ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ; ਵਾਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦੋਪਾਤ੍ਤਦੇਹਾਯ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਜ੍ਞਾਨਮੂਰ੍ਤਯੇ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਬੀਜਾਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ

ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਮਯੇਦਂ ਭਗਵਨ੍ ਗੋष੍ਠ ਨਾਸ਼ਾਯਾਸਾਰਵਾਯੁਭਿਃ । ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਵਿਹਤੇ ਯਜ੍ਞੇ ਮਾਨਿਨਾ ਤੀਵ੍ਰਮਨ੍ਯੁਨਾ

ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਗੋਢਾ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਮੈਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜਦ ਯਜਨ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਤ੍ਵਯੇਸ਼ਾਨੁਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਧ੍ਵਸ੍ਤਸ੍ਤਮ੍ਭੋ ਵृਥੋਦ੍ਯਮਃ । ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਗੁਰੁਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ

ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਵਿਅਰਥ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਏਵਂ ਸਙ੍‌ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਮਘੋਨਾ ਭਗਵਾਨਮੁਮ੍ । ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ਮਯਾ ਤੇऽਕਾਰਿ ਮਘਵਨ੍ ਮਖਭਙ੍‌ਗੋऽਨੁਗृਹ੍ਣਤਾ । ਮਦਨੁਸ੍ਮृਤਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਤ੍ਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਰਿਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਘਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਤੋੜਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਮਸਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਮਾਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ਼੍ਰੀਮਦਾਨ੍ਧੋ ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਤਂ ਭ੍ਰਂਸ਼ਯਾਮਿ ਸਮ੍ਪਦ੍‍ਭ੍ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਚੇਚ੍ਛਾਮ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਮ੍

ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਖੋ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।

ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮੇऽਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰੇषੁ ਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਵਰ੍ਜਿਤੈਃ

ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ, ਸ਼ਕਰ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੋ। ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਰਹੋ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ।

ਅਥਾਹ ਸੁਰਭਿਃ ਕृष੍ਣਂ ਅਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ । ਸ੍ਵਸਨ੍ਤਾਨੈਰੁਪਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਗੋਪਰੂਪਿਣਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਫਿਰ ਸੁਰਭੀ, ਸੋਚਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਗੋਪ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਸੁਰਭਿਰੁਵਾਚ - ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਯੋਗਿਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸਮ੍ਭਵ । ਭਵਤਾ ਲੋਕਨਾਥੇਨ ਸਨਾਥਾ ਵਯਮਚ੍ਯੁਤ

ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਜਨਮ ਸਥਾਨ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਾਂ, ਅਚਲ।

ਤ੍ਵਂ ਨਃ ਪਰਮਕਂ ਦੈਵਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਭਵਾਯ ਭਵ ਗੋਵਿਪ੍ਰ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯੇ ਚ ਸਾਧਵਃ

ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਰਮ ਦੈਵੀ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ ਨਹੀਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੂੰ ਹੈਂ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਸ੍ਤ੍ਵਾਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚੋਦਿਤਾ ਵਯਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਣੋऽਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਮ੍ ਭੂਮੇਰ੍ਭਾਰਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਵਾਤਮਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਉਤਰ ਆਏ ਹੋ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਏਵਂ ਕृष੍ਣਮੁਪਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸੁਰਭਿਃ ਪਯਸਾਤ੍ਮਨਃ । ਜਲੈਰਾਕਾਸ਼ਗਙ੍‌ਗਾਯਾ ਐਰਾਵਤਕਰੋਦ੍‌ਧृਤੈਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਇਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਦੁਆਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਰਰ੍षਿਭਿਃ ਸਾਕਂ ਚੋਦਿਤੋ ਦੇਵਮਾਤृਭਿਃ । ਅਭ੍ਯਸਿਞ੍ਚਤ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਇਤਿ ਚਾਭ੍ਯਧਾਤ੍

ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਦਾਸਾਰਹ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ 'ਗੋਵਿੰਦ' ਕਹਿ ਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਤਤ੍ਰਾਗਤਾਸ੍ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਨਾਰਦਾਦਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਜਗੁਰ੍ਯਸ਼ੋ ਲੋਕਮਲਾਪਹਂ ਹਰੇਃ ਸੁਰਾਙ੍‌ਗਨਾਃ ਸਂਨਨृਤੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ

ਉਥੇ ਤੁੰਬਰੂ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚੀਆਂ।

ਤਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਨਿਕਾਯਕੇਤਵੋ ਵ੍ਯਵਾਕਿਰਨ੍ ਚਾਦ੍‍ਭੁਤਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਭਿਃ । ਲੋਕਾਃ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਪ੍ਨੁਵਂਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਗਾਵਸ੍ਤਦਾ ਗਾਮਨਯਨ੍ ਪਯੋਦ੍ਰੁਤਾਮ੍

ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਸਚਰਜ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਾਈ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਨਾਨਾਰਸੌਘਾਃ ਸਰਿਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਆਸਨ੍ ਮਧੁਸ੍ਰਵਾਃ । ਅਕृष੍ਟਪਚ੍ਯੌषਧਯੋ ਗਿਰਯੋऽਬਿਭ੍ਰਦੁਨ੍ਮਣੀਨ੍

ਕਈ ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਮਿੱਠਾ ਸ਼ਹਦ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਬਿਨਾ ਖੇਤੀ ਦੇ ਉੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।