ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਹੈਯਙ੍‌ਗਵਸ੍ਤੈਨ੍ਯੇ ਮਾਤ੍ਰਾ ਬਦ੍ਧ ਉਲੂਖਲੇ । ਗਚ੍ਛਨ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਤਾਵਪਾਤਯਤ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਾਂ ਨੇ ਮੱਖਣ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਓਲੂਖਾਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦੋ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।

ਵਨੇ ਸਞ੍ਚਾਰਯਨ੍ ਵਤ੍ਸਾਨ੍ ਸਰਾਮੋ ਬਾਲਕੈਰ੍ਵृਤਃ । ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਬਕਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਮੁਖਤੋऽਰਿਮਪਾਟਯਤ੍

ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਝਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਬਕਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਵਤ੍ਸੇषੁ ਵਤ੍ਸਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਜਿਘਾਂਸਯਾ । ਹਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ਤੇਨ ਕਪਿਤ੍ਥਾਨਿ ਚ ਲੀਲਯਾ

ਜਦੋਂ ਦੈਤਿ ਵੱਝਾ ਬਣ ਕੇ ਵੱਝਿਆਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਕਪਿੱਥ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ।

ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਸਭਦੈਤੇਯਂ ਤਦ੍‍ਬਨ੍ਧੂਂਸ਼੍ਚ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਲਵਨਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਪਰਿਪਕ੍ਵ ਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਗਧਾ-ਰੂਪ ਦੈਤਿ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਤਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਂ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵੋਗ੍ਰਂ ਬਲੇਨ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਅਮੋਚਯਦ੍ ਵ੍ਰਜਪਸ਼ੂਨ੍ ਗੋਪਾਂਸ਼੍ਚਾਰਣ੍ਯਵਹ੍ਨਿਤਃ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦੈਤਿ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ।

ਆਸ਼ੀਵਿषਤਮਾਹੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਮਿਤ੍ਵਾ ਵਿਮਦਂ ਹ੍ਰਦਾਤ੍ । ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੋਦ੍ਵਾਸ੍ਯ ਯਮੁਨਾਂ ਚਕ੍ਰੇऽਸੌ ਨਿਰ੍ਵਿषੋਦਕਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਝੀਲ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਸ਼੍ਚਾਨੁਰਾਗੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨੋ ਵ੍ਰਜੌਕਸਾਮ੍ । ਨਨ੍ਦ ਤੇ ਤਨਯੇऽਸ੍ਮਾਸੁ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯੌਤ੍ਪਤ੍ਤਿਕਃ ਕਥਮ੍

ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਹੈ ਜੋ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਨੰਦ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਜਨਮਜਾਤ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?

ਕ੍ਵ ਸਪ੍ਤਹਾਯਨੋ ਬਾਲਃ ਕ੍ਵ ਮਹਾਦ੍ਰਿਵਿਧਾਰਣਮ੍ । ਤਤੋ ਨੋ ਜਾਯਤੇ ਸ਼ਙ੍‌ਕਾ ਵ੍ਰਜਨਾਥ ਤਵਾਤ੍ਮਜੇ

ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਤੇ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕਿਰਤ; ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ - ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮੇ ਵਚੋ ਗੋਪਾ ਵ੍ਯੇਤੁ ਸ਼ਙ੍‌ਕਾ ਚ ਵੋऽਰ੍ਭਕੇ । ਏਨਂ ਕੁਮਾਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗਰ੍ਗੋ ਮੇ ਯਦੁਵਾਚ ਹ

ਸ਼੍ਰੀ ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੋਪੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ ਤੇ ਇਸ ਬੱਚੇ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਕੁਮਾਰ ਬਾਰੇ ਯਾਦਵ ਰਿਸ਼ੀ ਗਰਗ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।

ਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਕਿਲਾਸ੍ਯਾਸਨ੍ ਗृਹ੍ਣਤੋऽਨੁਯੁਗਂ ਤਨੂਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਲੋ ਰਕ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਪੀਤ ਇਦਾਨੀਂ ਕृष੍ਣਤਾਂ ਗਤਃ

ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਰੰਗ ਧਾਰੇ: ਚਿੱਟਾ, ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲਾ; ਹੁਣ ਉਹ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਗਯਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਜਾਤਃ ਤਵਾਤ੍ਮਜਃ । ਵਾਸੁਦੇਵ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਅਭਿਜ੍ਞਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ

ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਬਹੂਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਨਾਮਾਨਿ ਰੂਪਾਣਿ ਚ ਸੁਤਸ੍ਯ ਤੇ । ਗੁਣ ਕਰ੍ਮਾਨੁਰੂਪਾਣਿ ਤਾਨ੍ਯਹਂ ਵੇਦ ਨੋ ਜਨਾਃ

ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਨਹੀਂ।

ਏष ਵਃ ਸ਼੍ਰੇਯ ਆਧਾਸ੍ਯਦ੍ ਗੋਪਗੋਕੁਲਨਨ੍ਦਨਃ । ਅਨੇਨ ਸਰ੍ਵਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਯੂਯਮਞ੍ਜਸ੍ਤਰਿष੍ਯਥ

ਇਹ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਦਾ ਚਿਰਚਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇਗਾ; ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੋਗੇ।

ਪੁਰਾਨੇਨ ਵ੍ਰਜਪਤੇ ਸਾਧਵੋ ਦਸ੍ਯੁਪੀਡਿਤਾਃ । ਅਰਾਜਕੇ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਜਿਗ੍ਯੁਰ੍ਦਸ੍ਯੂਨ੍ਸਮੇਧਿਤਾਃ

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜਦੋਂ ਨੇਕ ਲੋਕ ਡਾਕੂਆਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿਚ ਸੀ ਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਨੇ ਬਚਾਇਆ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਡਾਕੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।

ਯ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਨਾਰਯੋऽਭਿਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਤਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਪਕ੍ਸ਼ਾਨਿਵਾਸੁਰਾਃ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਕੜ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੈਤ ਨਹੀਂ ਵਿਆਪ ਸਕਦੇ।

ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਨ੍ਦ ਕੁਮਾਰੋऽਯਂ ਨਾਰਾਯਣਸਮੋ ਗੁਣੈਃ । ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਾਨੁਭਾਵੇਨ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਸੁ ਨ ਵਿਸ੍ਮਯਃ

ਇਸ ਲਈ ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁਣਾਂ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਇਸ ਦੀਆਂ ਕਰਤੀਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ।

ਇਤ੍ਯਦ੍ਧਾ ਮਾਂ ਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਗਰ੍ਗੇ ਚ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤੇ । ਮਨ੍ਯੇ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯਾਂਸ਼ਂ ਕृष੍ਣਂ ਅਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆਖ ਕੇ ਗਰਗ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।

ਇਤਿ ਨਨ੍ਦਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਗਗੀਤਂ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਦृष੍ਟਸ਼੍ਰੁਤਾਨੁਭਾਵਾਸ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਮੁਦਿਤਾ ਨਨ੍ਦਮਾਨਰ੍ਚੁਃ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਗਤਵਿਸ੍ਮਯਾਃ

ਨੰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਅਤੇ ਗਰਗ ਦੀ ਵाणी ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਚਮਕ ਦੇਖੀ ਤੇ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੰਦ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।

( ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵਿਕ੍ਰੀਡਿਤ ) ਦੇਵੇ ਵਰ੍षਤਿ ਯਜ੍ਞਵਿਪ੍ਲਵਰੁषਾ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਮਵਰ੍षਾਨਿਲੈਃ । ਸੀਦਤ੍ਪਾਲਪਸ਼ੁਸ੍ਤ੍ਰਿ ਆਤ੍ਮਸ਼ਰਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨੁਕਮ੍ਪ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਮਯਨ੍ । ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯੈਕਕਰੇਣ ਸ਼ੈਲਮਬਲੋ ਲੀਲੋਚ੍ਛਿਲੀਨ੍ਧ੍ਰਂ ਯਥਾ । ਬਿਭ੍ਰਦ੍ ਗੋष੍ਠਮਪਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਦਭਿਤ੍ ਪ੍ਰੀਯਾਨ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਵਾਮ੍

ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਜਨ ਦੇ ਵਿਘਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੀਂਹ, ਓਲੇ ਅਤੇ ਹਵਾ ਪਾਈ, ਤੇ ਗੋਆਲੇ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਇਆ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਖਿਡੌਣਾ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੋਆਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ, ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਧੇ षਡ੍‌ਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦਾ ਛਬੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

ਸਨ੍ਤੋऽਨਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ । ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਾ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ

ਸੰਤ ਬਿਨਾ ਲੋਭ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਤੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਮਹਾਭਾਗੇषੁ ਮਤ੍ਕਥਾਃ । ਸਮ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿਤਾ ਨृਣਾਂ ਜੁषਤਾਂ ਪ੍ਰਪੁਨਨ੍ਤ੍ਯਘਮ੍

ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸਦਾ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਾ ਯੇ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਨੁਮੋਦਨ੍ਤਿ ਚਾਦृਤਾਃ । ਮਤ੍ਪਰਾਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਤੇ ਮਯਿ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਂਦੇ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਭਕ੍ਤਿਂ ਲਬ੍ਧਵਤਃ ਸਾਧੋਃ ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ ਅਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਮਯ੍ਯਨਨ੍ਤਗੁਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾਨਨ੍ਦਾਨੁਭਵਾਤ੍ਮਨਿ

ਜਿਸ ਸੰਤ ਨੇ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ, ਜਦ ਉਹ ਅਨੰਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਯਥੋਪਸ਼੍ਰਯਮਾਣਸ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍ । ਸ਼ੀਤਂ ਭਯਂ ਤਮੋऽਪ੍ਯੇਤਿ ਸਾਧੂਨ੍ ਸਂਸੇਵਤਸ੍ਤਥਾ

ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਠੰਡ, ਡਰ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਨਿਮਜ੍ਜ੍ਯੋਨ੍ਮਜ੍ਜਤਾਂ ਘੋਰੇ ਭਵਾਬ੍ਧੌ ਪਰਮਾਯਨਮ੍ । ਸਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਨੌਰ੍ਦृਢੇਵਾਪ੍ਸੁ ਮਜ੍ਜਤਾਮ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਨ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਤੇ ਉਭਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪੱਕੀ ਨੌਕਾ ਵਾਂਗ ਹਨ।

ਅਨ੍ਨਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣ ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਹਮ੍ । ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਨृਣਾਂ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸਨ੍ਤੋऽਰ੍ਵਾਗ੍ ਬਿਭ੍ਯਤੋऽਰਣਮ੍

ਅੰਨ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ; ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਾਂ; ਧਰਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਨ ਹੈ; ਸੰਤ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲਈ ਓਟ ਹਨ।

ਸਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਬਹਿਰਰ੍ਕਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ । ਦੇਵਤਾ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਸਨ੍ਤਃ ਸਨ੍ਤ ਆਤ੍ਮਾਹਮੇਵ ਚ

ਸੰਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਹਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ; ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਸੰਤ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪ—all ਸੰਤ ਹਨ।

ਵੈਤਸੇਨਸ੍ਤਤੋऽਪ੍ਯੇਵਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਲੋਕਨਿਸ੍ਪृਹਃ । ਮੁਕ੍ਤਸਙ੍ਗੋ ਮਹੀਮੇਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਰਾਮਸ਼੍ਚਚਾਰ ਹ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਤਸੇਨ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਲਗਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।