ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਿਪ੍ਰਲਬ੍ਧੋ ਮਹਿष੍ਯੈਵਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਕृਤਿਵਞ੍ਚਿਤਃ । ਨੇਚ੍ਛਨ੍ ਅਨੁਕਰੋਤ੍ਯਜ੍ਞਃ ਕ੍ਲੈਬ੍ਯਾਤ੍ ਕ੍ਰੀਡਾਮृਗੋ ਯਥਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਤੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਕੇ, ਅਗਿਆਨ ਮਨੁੱਖ, ਚਾਹ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਖਿਡੌਣਾ।

ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਅਲੌਕਿਕਂ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕਿਤਾਨ੍ ਗੋਪਾਨ ਪ੍ਰਤਿ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਗਰ੍ਗੋਕ੍ਤਿਕਥਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਗੋਪਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੇ । ਅਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਵਿਦਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ ਕੰਮ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਨੰਦ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਗਰਗ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਬਾਲਕਸ੍ਯ ਯਦੇਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਅਤਿ ਅਦ੍‍ਭੁਤਾਨਿ ਵੈ । ਕਥਮਰ੍ਹਤ੍ਯਸੌ ਜਨ੍ਮ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯੇष੍ਵਾਤ੍ਮਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍

ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਕੰਮ ਵਾਕਈ ਅਜੋਕੇ ਹਨ; ਇਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਇੱਥੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?

ਯਃ ਸਪ੍ਤਹਾਯਨੋ ਬਾਲਃ ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਲੀਲਯਾ । ਕਥਂ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ ਗਿਰਿਵਰਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਗਜਰਾਡਿਵ

ਇਹ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?

ਤੋਕੇਨਾਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪੂਤਨਾਯਾ ਮਹੌਜਸਃ । ਪੀਤਃ ਸ੍ਤਨਃ ਸਹ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਕਾਲੇਨੇਵ ਵਯਸ੍ਤਨੋਃ

ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਅੱਧੀਆਂ ਖੋਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਤਨਾ ਦੇ ਦੂਧ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਵੀ ਪੀ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਸਭ ਦੀ ਉਮਰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਹਿਨ੍ਵਤੋऽਧਃ ਸ਼ਯਾਨਸ੍ਯ ਮਾਸ੍ਯਸ੍ਯ ਚਰਣਾਵੁਦਕ੍ । ਅਨੋऽਪਤਦ੍ ਵਿਪਰ੍ਯਸ੍ਤਂ ਰੁਦਤਃ ਪ੍ਰਪਦਾਹਤਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੇਠਾਂ ਲੈਟਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਲੱਤ ਨਾਲ ਰਥ ਦੀ ਪਹੀਏ ਉਲਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਏਕਹਾਯਨ ਆਸੀਨੋ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣੋ ਵਿਹਾਯਸਾ । ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਯਸ੍ਤृਣਾਵਰ੍ਤ ਮਹਨ੍ ਕਣ੍ਠਗ੍ਰਹਾਤੁਰਮ੍

ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਦੈਤਿ ਤ੍ਰਿਣਾਵਰਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਫੜ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਗਿਆ।

ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਹੈਯਙ੍‌ਗਵਸ੍ਤੈਨ੍ਯੇ ਮਾਤ੍ਰਾ ਬਦ੍ਧ ਉਲੂਖਲੇ । ਗਚ੍ਛਨ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਤਾਵਪਾਤਯਤ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਾਂ ਨੇ ਮੱਖਣ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਓਲੂਖਾਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦੋ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।

ਵਨੇ ਸਞ੍ਚਾਰਯਨ੍ ਵਤ੍ਸਾਨ੍ ਸਰਾਮੋ ਬਾਲਕੈਰ੍ਵृਤਃ । ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਬਕਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਮੁਖਤੋऽਰਿਮਪਾਟਯਤ੍

ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਝਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਬਕਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਵਤ੍ਸੇषੁ ਵਤ੍ਸਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਜਿਘਾਂਸਯਾ । ਹਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ਤੇਨ ਕਪਿਤ੍ਥਾਨਿ ਚ ਲੀਲਯਾ

ਜਦੋਂ ਦੈਤਿ ਵੱਝਾ ਬਣ ਕੇ ਵੱਝਿਆਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਕਪਿੱਥ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ।

ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਸਭਦੈਤੇਯਂ ਤਦ੍‍ਬਨ੍ਧੂਂਸ਼੍ਚ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਲਵਨਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਪਰਿਪਕ੍ਵ ਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਗਧਾ-ਰੂਪ ਦੈਤਿ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਤਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਂ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵੋਗ੍ਰਂ ਬਲੇਨ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਅਮੋਚਯਦ੍ ਵ੍ਰਜਪਸ਼ੂਨ੍ ਗੋਪਾਂਸ਼੍ਚਾਰਣ੍ਯਵਹ੍ਨਿਤਃ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦੈਤਿ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ।

ਆਸ਼ੀਵਿषਤਮਾਹੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਮਿਤ੍ਵਾ ਵਿਮਦਂ ਹ੍ਰਦਾਤ੍ । ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੋਦ੍ਵਾਸ੍ਯ ਯਮੁਨਾਂ ਚਕ੍ਰੇऽਸੌ ਨਿਰ੍ਵਿषੋਦਕਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਝੀਲ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਸ਼੍ਚਾਨੁਰਾਗੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨੋ ਵ੍ਰਜੌਕਸਾਮ੍ । ਨਨ੍ਦ ਤੇ ਤਨਯੇऽਸ੍ਮਾਸੁ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯੌਤ੍ਪਤ੍ਤਿਕਃ ਕਥਮ੍

ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਹੈ ਜੋ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਨੰਦ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਜਨਮਜਾਤ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?

ਕ੍ਵ ਸਪ੍ਤਹਾਯਨੋ ਬਾਲਃ ਕ੍ਵ ਮਹਾਦ੍ਰਿਵਿਧਾਰਣਮ੍ । ਤਤੋ ਨੋ ਜਾਯਤੇ ਸ਼ਙ੍‌ਕਾ ਵ੍ਰਜਨਾਥ ਤਵਾਤ੍ਮਜੇ

ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਤੇ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕਿਰਤ; ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ - ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮੇ ਵਚੋ ਗੋਪਾ ਵ੍ਯੇਤੁ ਸ਼ਙ੍‌ਕਾ ਚ ਵੋऽਰ੍ਭਕੇ । ਏਨਂ ਕੁਮਾਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗਰ੍ਗੋ ਮੇ ਯਦੁਵਾਚ ਹ

ਸ਼੍ਰੀ ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੋਪੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ ਤੇ ਇਸ ਬੱਚੇ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਕੁਮਾਰ ਬਾਰੇ ਯਾਦਵ ਰਿਸ਼ੀ ਗਰਗ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।

ਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਕਿਲਾਸ੍ਯਾਸਨ੍ ਗृਹ੍ਣਤੋऽਨੁਯੁਗਂ ਤਨੂਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਲੋ ਰਕ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਪੀਤ ਇਦਾਨੀਂ ਕृष੍ਣਤਾਂ ਗਤਃ

ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਰੰਗ ਧਾਰੇ: ਚਿੱਟਾ, ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲਾ; ਹੁਣ ਉਹ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਗਯਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਜਾਤਃ ਤਵਾਤ੍ਮਜਃ । ਵਾਸੁਦੇਵ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਅਭਿਜ੍ਞਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ

ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਬਹੂਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਨਾਮਾਨਿ ਰੂਪਾਣਿ ਚ ਸੁਤਸ੍ਯ ਤੇ । ਗੁਣ ਕਰ੍ਮਾਨੁਰੂਪਾਣਿ ਤਾਨ੍ਯਹਂ ਵੇਦ ਨੋ ਜਨਾਃ

ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਨਹੀਂ।

ਏष ਵਃ ਸ਼੍ਰੇਯ ਆਧਾਸ੍ਯਦ੍ ਗੋਪਗੋਕੁਲਨਨ੍ਦਨਃ । ਅਨੇਨ ਸਰ੍ਵਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਯੂਯਮਞ੍ਜਸ੍ਤਰਿष੍ਯਥ

ਇਹ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਦਾ ਚਿਰਚਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇਗਾ; ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੋਗੇ।

ਪੁਰਾਨੇਨ ਵ੍ਰਜਪਤੇ ਸਾਧਵੋ ਦਸ੍ਯੁਪੀਡਿਤਾਃ । ਅਰਾਜਕੇ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਜਿਗ੍ਯੁਰ੍ਦਸ੍ਯੂਨ੍ਸਮੇਧਿਤਾਃ

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜਦੋਂ ਨੇਕ ਲੋਕ ਡਾਕੂਆਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿਚ ਸੀ ਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਨੇ ਬਚਾਇਆ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਡਾਕੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।

ਯ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਨਾਰਯੋऽਭਿਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਤਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਪਕ੍ਸ਼ਾਨਿਵਾਸੁਰਾਃ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਕੜ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੈਤ ਨਹੀਂ ਵਿਆਪ ਸਕਦੇ।

ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਨ੍ਦ ਕੁਮਾਰੋऽਯਂ ਨਾਰਾਯਣਸਮੋ ਗੁਣੈਃ । ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਾਨੁਭਾਵੇਨ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਸੁ ਨ ਵਿਸ੍ਮਯਃ

ਇਸ ਲਈ ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁਣਾਂ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਇਸ ਦੀਆਂ ਕਰਤੀਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ।

ਇਤ੍ਯਦ੍ਧਾ ਮਾਂ ਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਗਰ੍ਗੇ ਚ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤੇ । ਮਨ੍ਯੇ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯਾਂਸ਼ਂ ਕृष੍ਣਂ ਅਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆਖ ਕੇ ਗਰਗ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।

ਇਤਿ ਨਨ੍ਦਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਗਗੀਤਂ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਦृष੍ਟਸ਼੍ਰੁਤਾਨੁਭਾਵਾਸ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਮੁਦਿਤਾ ਨਨ੍ਦਮਾਨਰ੍ਚੁਃ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਗਤਵਿਸ੍ਮਯਾਃ

ਨੰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਅਤੇ ਗਰਗ ਦੀ ਵाणी ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਚਮਕ ਦੇਖੀ ਤੇ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੰਦ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।

( ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵਿਕ੍ਰੀਡਿਤ ) ਦੇਵੇ ਵਰ੍षਤਿ ਯਜ੍ਞਵਿਪ੍ਲਵਰੁषਾ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਮਵਰ੍षਾਨਿਲੈਃ । ਸੀਦਤ੍ਪਾਲਪਸ਼ੁਸ੍ਤ੍ਰਿ ਆਤ੍ਮਸ਼ਰਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨੁਕਮ੍ਪ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਮਯਨ੍ । ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯੈਕਕਰੇਣ ਸ਼ੈਲਮਬਲੋ ਲੀਲੋਚ੍ਛਿਲੀਨ੍ਧ੍ਰਂ ਯਥਾ । ਬਿਭ੍ਰਦ੍ ਗੋष੍ਠਮਪਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਦਭਿਤ੍ ਪ੍ਰੀਯਾਨ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਵਾਮ੍

ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਜਨ ਦੇ ਵਿਘਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੀਂਹ, ਓਲੇ ਅਤੇ ਹਵਾ ਪਾਈ, ਤੇ ਗੋਆਲੇ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਇਆ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਖਿਡੌਣਾ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੋਆਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ, ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਧੇ षਡ੍‌ਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦਾ ਛਬੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

ਸਨ੍ਤੋऽਨਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ । ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਾ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ

ਸੰਤ ਬਿਨਾ ਲੋਭ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਤੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਮਹਾਭਾਗੇषੁ ਮਤ੍ਕਥਾਃ । ਸਮ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿਤਾ ਨृਣਾਂ ਜੁषਤਾਂ ਪ੍ਰਪੁਨਨ੍ਤ੍ਯਘਮ੍

ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸਦਾ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।