ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਗਂਗਾਦ੍ਯਾ ਸਰਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰਾਦਿਸਰਾਂਸਿ ਚ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਣ੍ਡਕਾਦਿ ਵਨਾਨਿ ਚ

ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਆਦਿਕ ਦਰਿਆ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਆਦਿਕ ਝੀਲਾਂ, ਤੀਰਥ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੰਡਕ ਆਦਿਕ ਜੰਗਲ ਵੀ ਆ ਗਏ।

ਨਗਾਦਯੋ ਯਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ । ਗੁਰੁਤ੍ਵਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਯਾਤਾਨ੍ ਭृਗੁਃ ਸਮ੍ਬੋਧ੍ਯ ਚਾਨਯਤ੍

ਪਹਾੜ ਆਦਿਕ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਭਾਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ ਲਿਆਇਆ।

ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਨਾਰਦੇਨਾਥ ਦਤ੍ਤਂ ਆਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕੁਮਾਰਾ ਵਨ੍ਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਨਿषੇਦੁਃ ਕृष੍ਣਤਤ੍ਪਰਾਃ

ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦীক্ষਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਅਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਨੇ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।

ਵੈष੍ਣਵਾਸ਼੍ਚ ਵਿਰਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨ੍ਯਾਸਿਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ । ਮੁਖਭਾਗੇ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਚ ਤਦਗ੍ਰੇ ਨਾਰਦਃ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਵੈਸ਼ਨਵ, ਵਿਰਕਤ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸਭ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਖੜੇ ਸਨ।

ਏਕਭਾਗੇ ऋषਿਗਣਾਃ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਵੇਦੋਪਨਿषਦੋ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋऽਨ੍ਯਤਃ

ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤੇ, ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਵੇਦ ਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦ, ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਤੀਰਥ, ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਔਰਤਾਂ ਸਨ।

ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨਮਃਸ਼ਬ੍ਦੋਃ ਸ਼ਂਖਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਚੂਰ੍ਣਲਾਜਾ ਪ੍ਰਸੂਨਾਨਾਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍

ਜੈਕਾਰ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ। ਭੁੰਨੇ ਚੌਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗਏ।

ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕਿਯਨ੍ਤੋ ਦੇਵਨਾਯਕਾਃ । ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਸੂਨੈਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਕਿਰਨ੍

ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਸਭ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ਏਵਂ ਤੇष੍ਵਕਚਿਤ੍ਤੇषੁ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਸ੍ਯ ਚ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਊਚਿਰੇ ਸ੍ਪष੍ਟਂ ਨਾਰਦਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਭਾਗਵਤ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।

ਕੁਮਾਰਾ ਊਚੁਃ - ਅਥ ਤੇ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਮਹਿਮਾ ਸ਼ੁਕਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜਃ । ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕਰਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾ

ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵਰਣਾਂਗੇ ਜੋ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸਦਾ ਸੇਵ੍ਯਾ ਸਦਾ ਸੇਵ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਤੀ ਕਥਾ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਹਰਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍

ਸਦਾ ਸੇਵਣਯੋਗ, ਸਦਾ ਸੇਵਣਯੋਗ ਹੈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਮਾਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰੀ ਦਾ ਚਿੱਤ ਮਨ ਵਿਚ ਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਗ੍ਰਨ੍ਥੋऽष੍ਟਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਤ੍ਰੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸ੍ਕਨ੍ਧਸਮ੍ਮਿਤਃ । ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ ਸ਼ੁਕਸਂਵਾਦਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਭਾਗਵਤਂ ਚ ਤਤ੍

ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ; ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ—ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।

ਤਾਤ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭ੍ਰਮਤੇऽਜ੍ਞਾਨਤਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਯਾਵਤ੍ ਕਰ੍ਣਗਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ੁਕਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਥਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ੁਕ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤਰਕਥਾ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ।

ਕਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤੈਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪੁਰਾਣੈਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਮਾਵਹੈਃ । ਏਕਂ ਭਾਗਵਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਜਤਿ

ਕਈ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇ ਉਹ ਭਟਕਾਵਾ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਇਕ ਭਾਗਵਤ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਗਰਜਦਾ ਹੈ।

ਕਥਾ ਭਾਗਵਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਯਦ੍‌ਗृਹੇ । ਤਦ੍‌ਗृਹਂ ਤੀਰ੍ਥਰੂਪਂ ਹਿ ਵਸਤਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍

ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਘਰ ਤੀਰਥ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਸ਼ੁਕਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਥਾਯਾਸ਼੍ਚ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍

ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਤੇ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਵੀ ਸ਼ੁਕ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।

ਤਾਵਤ੍ ਪਾਪਾਨਿ ਦੇਹੇਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਯਾਵਤ੍ ਨ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਤਂ ਨਰੈਃ

ਤਪਸਵੀਆਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਪਾਪ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਨ ਗਂਗਾ ਨ ਗਯਾ ਕਾਸ਼ੀ ਪੁष੍ਕਰਂ ਨ ਪ੍ਰਯਾਗਕਮ੍ । ਸ਼ੁਕਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਥਾਯਾਸ਼੍ਚ ਫਲੇਨ ਸਮਤਾਂ ਨਯੇਤ੍

ਨਾ ਗੰਗਾ, ਨਾ ਗਯਾ, ਨਾ ਕਾਸ਼ੀ, ਨਾ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਨਾ ਪ੍ਰਯਾਗ—ਇਹ ਸ਼ੁਕ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।

ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਧਂ ਸ਼੍ਲੋਕਪਾਦਂ ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਗਵਤੋਦ੍‌ਭਵਮ੍ । ਪਠਸ੍ਵ ਸ੍ਵਮੁਖੇਨੈਵ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍

ਜੇ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਭਾਗਵਤ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੋ।

ਵੇਦਾਦਿਃ ਵੇਦਮਾਤਾ ਚ ਪੌਰੁषਂ ਸੂਕ੍ਤਮੇਵ ਚ । ਤ੍ਰਯੀ ਭਾਗਵਤਂ ਚੈਵ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰ ਏਵ ਚ

ਵੇਦ, ਵੇਦ ਦੀ ਮਾਂ, ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ, ਤਿੰਨ ਵੇਦ, ਭਾਗਵਤ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ—

ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਯਾਗਸ਼੍ਚ ਕਾਲਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ਮਕਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਚ ਸੁਰਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਤਥਾ

ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਸਾਲ ਰੂਪ ਸਮਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ, ਧਨ ਦੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਬਾਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ—

ਤੁਲਸੀ ਚ ਵਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ ਏਵ ਚ । ਏਤੇषਾਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਃ ਨ ਪृਥ੍ਗ੍ਭਾਵ ਇष੍ਯਤੇ

ਤੁਲਸੀ, ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਖਰੀਤਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।

ਯਸ਼੍ਚ ਭਾਗਵਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਚਯੇਤ੍ ਅਰ੍ਥਤੋऽਨਿਸ਼ਮ੍ । ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਅਰਥ ਸਮਝ ਕੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਧਂ ਸ਼੍ਲੋਕਪਾਦਂ ਵਾ ਪਠੇਤ੍ ਭਾਗਵਤਂ ਚ ਯਃ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਯੋਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਉਕ੍ਤਂ ਭਾਗਵਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਚ ਹਰਿਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ । ਤੁਲਸੀਪੋषਣਂ ਚੈਵ ਧੇਨੂਨਾਂ ਸੇਵਨਂ ਸਮਮ੍

ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਨਿਤ ਪਾਠ, ਹਰੀ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਚਿੰਤਨ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ—ਇਹ ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ।

ਅਨ੍ਤਕਾਲੇ ਤੁ ਯੇਨੈਵ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ਼ੁਕਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਕ੍ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯੈਵ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋऽਪਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਕ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤਰਕਥਾ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਵੈਕੁੰਠ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਹੇਮਸਿਂਹਯੁਤਂ ਚੈਤਤ੍ ਵੈष੍ਣਵਾਯ ਦਦਾਤਿ ਚ । ਕृष੍ਣੇਨ ਸਹ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਸ ਪੁਮਾਨ੍ ਲਭਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਕਿਸੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

(ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ) ਆਜਨ੍ਮਮਾਤ੍ਰਮਪਿ ਯੇਨ ਸ਼ਠੇਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਧਾਯ ਸ਼ੁਕਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਥਾ ਨ ਪੀਤਾ । ਚਾਣ੍ਡਾਲਵਤ੍ ਚ ਖਰਵਤ੍ ਬਤ ਤੇਨ ਨੀਤਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਸ੍ਵਜਨ੍ਮ ਜਨਨੀ ਜਨਿਦੁਃਖਭਾਜਾ

ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ, ਚਲਾਕ ਮਨ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਕ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੱਖਦਾ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਗਧੇ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ; ਅਫ਼ਸੋਸ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਗਿਆ, ਮਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵੀ ਰਾਏ ਗਈ।

ਜੀਵਚ੍ਛਵੋ ਨਿਗਦਿਤਃ ਸ ਤੁ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾ ਯੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸ਼ੁਕਕਥਾਵਚਨਂ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ । ਧਿਕ੍ ਤਂ ਨਰਂ ਪਸ਼ੁਸਮਂ ਭੁਵਿ ਭਾਰਰੂਪਮ੍ ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਦਿਵਿ ਦੇਵਸਮਾਜਮੁਖ੍ਯਾਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮੁਰਦਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗੂ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਭਾਰ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

(ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍) ਦੁਰ੍ਲਭੈਵ ਕਥਾ ਲੋਕੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਤੋਦ੍‌ਭਵਾ । ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨੈਵ ਤੁ ਲਭ੍ਯਤੇ

ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ।