ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਤਤੋऽਨੁਰਕ੍ਤੈਃ ਪਸ਼ੁਪੈਃ ਪਰਿਸ਼੍ਰਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਸ੍ਵਗੋष੍ਠਂ ਸਬਲੋऽਵ੍ਰਜਦ੍ਧਰਿਃ । ਤਥਾਵਿਧਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕृਤਾਨਿ ਗੋਪਿਕਾ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯ ਈਯੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਹृਦਿਸ੍ਪृਸ਼ਃ

ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗੋਆਲੇਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰੀ ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਗੋਆਲੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ; ਗੋਪੀਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਜੋਬੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਗਾਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਖੁਸ਼-ਖੁਸ਼, ਦਿਲੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈਆਂ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਧੇ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦਾ ਪਚੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਵਿਰਾਗੀਆਂ ਲਈ ਹੈ।

ਗੁਣਸਙ੍ਗਂ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਯ ਮਾਂ ਭਜਨ੍ਤੁ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਨਿਃਸਙ੍ਗੋ ਮਾਂ ਭਜੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ

ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਣ; ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਲਗਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੁਚੇਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਣ।

ਰਜਸ੍ਤਮਸ਼੍ਚਾਭਿਜਯੇਤ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਂਸੇਵਯਾ ਮੁਨਿਃ। ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਭਿਜਯੇਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨੈਰਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਸ਼ਾਨ੍ਤਧੀਃ। ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਗੁਣੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਜੀਵੋ ਜੀਵਂ ਵਿਹਾਯ ਮਾਮ੍

ਮੁਨੀ ਰਜ ਅਤੇ ਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸਤਗੁਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ, ਨਿਸ਼ਪੱਖਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਤਗੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਹਸਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜੀਵੋ ਜੀਵਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗੁਣੈਸ਼੍ਚਾਸ਼ਯਸਮ੍ਭਵੈਃ। ਮਯੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੂਰ੍ਣੋ ਨ ਬਹਿਰ੍ਨਾਨ੍ਤਰਸ਼੍ਚਰੇਤ੍

ਜੀਵ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ — ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ — ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਾ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਦਰ।

ਅਥੋ ਵਿਭੂਤਿਂ ਮਮ ਮਾਯਾਵਿਨਸ੍ਤਾਂ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮष੍ਟਾਙ੍ਗਮਨੁਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਭਾਗਵਤੀਂ ਵਾਸ੍ਪृਹਯਨ੍ਤਿ ਭਦ੍ਰਾਂ ਪਰਸ੍ਯ ਮੇ ਤੇऽਸ਼੍ਨੁਵਤੇ ਤੁ ਲੋਕੇ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸਰਵਸੰਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਗਵਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਭਾਗ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਨ੍ਮਤ੍ਪਰਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਰੂਪੇ ਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨੋ ਮੇऽਨਿਮਿषੋ ਲੇਢਿ ਹੇਤਿਃ । ਯੇषਾਮਹਂ ਪ੍ਰਿਯ ਆਤ੍ਮਾ ਸੁਤਸ਼੍ਚ ਸਖਾ ਗੁਰੁਃ ਸੁਹृਦੋ ਦੈਵਮਿष੍ਟਮ੍

ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ — ਆਤਮਾ, ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤ, ਗੁਰੂ, ਸਚਾ ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਪੂਜਿਆ ਦੇਵਤਾ।

ਇਮਂ ਲੋਕਂ ਤਥੈਵ ਅਮੁਂ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਉਭਯਾਯਿਨਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਅਨੁ ਯੇ ਚੇਹ ਯੇ ਰਾਯਃ ਪਸ਼ਵੋ ਗृਹਾਃ

ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਅਗਲਾ ਸੰਸਾਰ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਧਨ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਘਰ —

ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਮੇਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍ । ਭਜਨ੍ਤਿ ਅਨਨ੍ਯਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੋਰਤਿਪਾਰਯੇ

ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਮੈਨੂੰ ਹੀ — ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ — ਨਿਰਭੈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।

ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਦ੍‍ਭਗਵਤਃ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ । ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਭਯਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ

ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰ — ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ — ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਭਾਰੀ ਡਰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਮਦ੍‍ਭਯਾਦ੍ ਵਾਤਿ ਵਾਤੋऽਯਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਪਤਿ ਮਦ੍‍ਭਯਾਤ੍ । ਵਰ੍षਤੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਃ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚਰਤਿ ਮਦ੍‍ਭਯਾਤ੍

ਮੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਹਵਾ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।

ਜ੍ਞਾਨਵੈਰਾਗ੍ਯਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਕ੍ਤਿਯੋਗੇਨ ਯੋਗਿਨਃ । ਕ੍ਸ਼ੇਮਾਯ ਪਾਦਮੂਲਂ ਮੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਅਕੁਤੋਭਯਮ੍

ਜੋਗੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤੀਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।

ਏਤਾਵਾਨ੍ ਏਵ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਂਸਾਂ ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸੋਦਯਃ । ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਤਿਯੋਗੇਨ ਮਨੋ ਮਯ੍ਯਰ੍ਪਿਤਂ ਸ੍ਥਿਰਮ੍

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਇਹ ਹੈ: ਤੀਬਰ ਭਗਤੀਯੋਗ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ।

ਸਪ੍ਤੋਪਰਿ ਕृਤਾ ਦ੍ਵਾਰਃ ਪੁਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵੇ ਅਧਃ । ਪृਥਗ੍ ਵਿषਯਗਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਨੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸੱਤ ਦਰਵਾਜੇ ਬਣੇ ਹਨ, ਸਾਹਮਣੇ ਦੋ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਦੋ; ਹਰ ਇੱਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਚਲਣ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇਸ਼ਵਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।

ਪਞ੍ਚ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਤੁ ਪੌਰਸ੍ਤ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਕਾ ਤਥੋਤ੍ਤਰਾ । ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਦ੍ਵੇ ਅਮੂषਾਂ ਤੇ ਨਾਮਾਨਿ ਨृਪ ਵਰ੍ਣਯੇ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਦਰਵਾਜੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹਨ, ਇੱਕ ਦੱਖਣ ਤੇ ਇੱਕ ਉੱਤਰ ਵੱਲ; ਦੋ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ।

ਖਦ੍ਯੋਤਾऽऽਵਿਰ੍ਮੁਖੀ ਚ ਪ੍ਰਾਗ੍ ਦ੍ਵਾਰਾਵੇਕਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਮਿਤੇ । ਵਿਭ੍ਰਾਜਿਤਂ ਜਨਪਦਂ ਯਾਤਿ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸਖਃ

ਜਿਵੇਂ ਜੁਗਨੂ, ਦੋ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਿਉਮਤਸਖਾ ਜਨਪਦ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਨਲਿਨੀ ਨਾਲਿਨੀ ਚ ਪ੍ਰਾਗ੍ ਦ੍ਵਾਰੌ ਏਕਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਮਿਤੇ । ਅਵਧੂਤਸਖਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿषਯਂ ਯਾਤਿ ਸੌਰਭਮ੍

ਨਲਿਨੀ ਤੇ ਨਾਲ਼ਿਨੀ ਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਵਧੂਤਸਖਾ ਸੁਗੰਧਤ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮੁਖ੍ਯਾ ਨਾਮ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਦ੍ਵਾਃ ਤਯਾऽऽਪਣਬਹੂਦਨੌ । ਵਿषਯੌ ਯਾਤਿ ਪੁਰਰਾਡ੍ ਰਸਜ੍ਞਵਿਪਣਾਨ੍ਵਿਤਃ

ਮੁੱਖਾ ਨਾਂ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਕਈ ਦੁਕਾਨਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨੌਕਾਂ ਹਨ; ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਸ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਿਤृਹੂਰ੍ਨृਪ ਪੁਰ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਃ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਪੁਰਞ੍ਜਨਃ । ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪਞ੍ਚਾਲਂ ਯਾਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਧਰਾਨ੍ਵਿਤਃ

ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਿਤ੍ਰਹੂ ਨਾਂ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜੇ ਰਾਹੀਂ ਪੁਰੰਜਨ ਦੱਖਣੀ ਪਾਂਚਾਲਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ।

ਦੇਵਹੂਰ੍ਨਾਮ ਪੁਰ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾ ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਪੁਰਞ੍ਜਨਃ । ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਉਤ੍ਤਰਪਞ੍ਚਾਲਂ ਯਾਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਧਰਾਨ੍ਵਿਤਃ

ਦੇਵਹੂ ਨਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜੇ ਰਾਹੀਂ ਪੁਰੰਜਨ ਉੱਤਰੀ ਪਾਂਚਾਲਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ।

ਆਸੁਰੀ ਨਾਮ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਦ੍ਵਾਃ ਤਯਾ ਯਾਤਿ ਪੁਰਞ੍ਜਨਃ । ਗ੍ਰਾਮਕਂ ਨਾਮ ਵਿषਯਂ ਦੁਰ੍ਮਦੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ

ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜਾ ਆਸੁਰੀ ਨਾਂ ਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਪੁਰੰਜਨ ਗ੍ਰਾਮਕਾ ਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ।

ਨਿਰ੍‌ऋਤਿਰ੍ਨਾਮ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਦ੍ਵਾਃ ਤਯਾ ਯਾਤਿ ਪੁਰਞ੍ਜਨਃ । ਵੈਸ਼ਸਂ ਨਾਮ ਵਿषਯਂ ਲੁਬ੍ਧਕੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ

ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਨਾਂ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜੇ ਰਾਹੀਂ ਪੁਰੰਜਨ ਵੈਸ਼ਸਾ ਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਾਲਚ ਨਾਲ।

ਅਨ੍ਧਾਵਮੀषਾਂ ਪੌਰਾਣਾਂ ਨਿਰ੍ਵਾਕ੍ ਪੇਸ਼ਸ੍ਕृਤਾਵੁਭੌ । ਅਕ੍ਸ਼ਣ੍ਵਤਾਮਧਿਪਤਿਃ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯਾਤਿ ਕਰੋਤਿ ਚ

ਅੰਧਾ ਤੇ ਅਵਮੀਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਸ਼ਹਿਰੀ ਦਰਵਾਜੇ ਚੁੱਪ ਤੇ ਕਾਬਲ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਨਜ਼ਰ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸ ਯਰ੍ਹ੍ਯਨ੍ਤਃਪੁਰਗਤੋ ਵਿषੂਚੀਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਮੋਹਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਹਰ੍षਂ ਵਾ ਯਾਤਿ ਜਾਯਾਤ੍ਮਜੋਦ੍‍ਭਵਮ੍

ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੂਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਭਟਕਾਵਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਕਰ੍ਮਸੁ ਸਂਸਕ੍ਤਃ ਕਾਮਾਤ੍ਮਾ ਵਞ੍ਚਿਤੋऽਬੁਧਃ । ਮਹਿषੀ ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਈਹੇਤ ਤਤ੍ਤਦ੍ ਏਵਾਨ੍ਵਵਰ੍ਤਤ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ, ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਧੋਖਾ ਖਾਇਆ ਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਜੋ ਚਾਹੇ, ਉਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਪਿਬਤਿ ਮਦਿਰਾਂ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਅਸ਼੍ਨਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਕ੍ਵਚਿਦਸ਼੍ਨਾਤਿ ਜਕ੍ਸ਼ਤ੍ਯਾਂ ਸਹ ਜਕ੍ਸ਼ਿਤਿ

ਕਦੇ ਉਹ ਪੀਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਮਦਰਾ ਪੀ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਰਸ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਕ੍ਵਚਿਦ੍‍ਗਾਯਤਿ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਰੁਦਤ੍ਯਾਂ ਰੁਦਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਹਸਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਹਸਤਿ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤ੍ਯਾਮਨੁ ਜਲ੍ਪਤਿ

ਕਦੇ ਉਹ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਰੋਂਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਹੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਧਾਵਤਿ ਧਾਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯਾਮਨੁ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਅਨੁ ਸ਼ੇਤੇ ਸ਼ਯਾਨਾਯਾਂ ਅਨ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਕ੍ਵਚਿਦਾਸਤੀਮ੍

ਕਦੇ ਉਹ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਲੇਟਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਲ ਲੇਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਉਹ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਲ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸ਼੍ਰृਣੋਤਿ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਮਨੁ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਜਿਘ੍ਰਤਿ ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਕਦੇ ਉਹ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਉਹ ਸੁੰਘਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੁੰਘਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਛੁਹਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਛੁਹਦਾ ਹੈ।