ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ਿਰਃ ਸੁਤਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਯੇਨ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਾ ਸਾਰਪੀਡਿਤਾਃ । ਵੇਪਮਾਨਾ ਭਗਵਤਃ ਪਾਦਮੂਲਮੁਪਾਯਯੁਃ

ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਆਂਧੀ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।

ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਥਂ ਗੋਕੁਲਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵਾਨ੍ਨਃ ਕੁਪਿਤਾਦ੍ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਗੋਕੁਲ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।

ਸ਼ਿਲਾਵਰ੍षਾਨਿਪਾਤੇਨ ਹਨ੍ਯਮਾਨਮਚੇਤਨਮ੍ । ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਮੇਨੇ ਕੁਪਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਕृਤਂ ਹਰਿਃ

ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਜੀਵ ਮਰੇ ਪਏ ਹਨ, ਤਾ ਹਰੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਅਪਰ੍ਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਯੁਲ੍ਬਣਂ ਵਰ੍षਂ ਅਤਿਵਾਤਂ ਸ਼ਿਲਾਮਯਮ੍ । ਸ੍ਵਯਾਗੇ ਵਿਹਤੇऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਾਸ਼ਾਯ ਵਰ੍षਤਿ

ਸਾਡੀ ਪੂਜਾ ਅਸੀਂ ਆਪ ਰੋਕੀ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਸਾਡੀ ਨਾਸ ਲਈ ਇਹ ਤਿੱਖੀ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਵਿਧਿਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਆਤ੍ਮਯੋਗੇਨ ਸਾਧਯੇ । ਲੋਕੇਸ਼ਮਾਨਿਨਾਂ ਮੌਢ੍ਯਾਦ੍ ਹਨਿष੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦਂ ਤਮਃ

ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਠੀਕ ਜਵਾਬ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।

ਨ ਹਿ ਸਦ੍‍ਭਾਵਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸੁਰਾਣਾਮੀਸ਼ਵਿਸ੍ਮਯਃ । ਮਤ੍ਤੋऽਸਤਾਂ ਮਾਨਭਙ੍‌ਗਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਾਯੋਪਕਲ੍ਪਤੇ

ਸੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਪਰ ਜੋ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਮਚ੍ਛਰਣਂ ਗੋष੍ਠਂ ਮਨ੍ਨਾਥਂ ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਗੋਪਾਯੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਯੋਗੇਨ ਸੋऽਯਂ ਮੇ ਵ੍ਰਤ ਆਹਿਤਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਗਾਂਵ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕੇਨ ਹਸ੍ਤੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਵਰ੍ਧਨਾਚਲਮ੍ । ਦਧਾਰ ਲੀਲਯਾ ਕृष੍ਣਃ ਛਤ੍ਰਾਕਮਿਵ ਬਾਲਕਃ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਛਤਰੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਗੋਪਾਨ੍ ਹੇऽਮ੍ਬ ਤਾਤ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਯਥੋਪਜੋषਂ ਵਿਸ਼ਤ ਗਿਰਿਗਰ੍ਤਂ ਸਗੋਧਨਾਃ

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗਾਂਵ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਮਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿਚ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਵੜ ਜਾਓ।'

ਨ ਤ੍ਰਾਸ ਇਹ ਵਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਦ੍ਧਸ੍ਤਾਦ੍ਰਿਨਿਪਾਤਨੇ । ਵਾਤਵਰ੍षਭਯੇਨਾਲਂ ਤਤ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਵਿਹਿਤਂ ਹਿ ਵਃ

ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਾੜ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗਣ ਜਾਂ ਹਵਾ ਤੇ ਵਰਖਾ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।

ਤਥਾ ਨਿਰ੍ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਗਰ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਮਾਨਸਃ । ਯਥਾਵਕਾਸ਼ਂ ਸਧਨਾਃ ਸਵ੍ਰਜਾਃ ਸੋਪਜੀਵਿਨਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿੰਨੀ ਥਾਂ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿਚ ਵੜ ਗਏ।

ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਡ੍ਵ੍ਯਥਾਂ ਸੁਖਾਪੇਕ੍ਸ਼ਾਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਤੈਰ੍ਵ੍ਰਜਵਾਸਿਭਿਃ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਦਧਾਵਦ੍ਰਿਂ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਨਾਚਲਤ੍ ਪਦਾਤ੍

ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਦਰਦ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪੈਰ ਨਾ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।

ਕृष੍ਣਯੋਗਾਨੁਭਾਵਂ ਤਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਨਿਃਸ੍ਤਮ੍ਭੋ ਭ੍ਰष੍ਟਸਙ੍‌ਕਲ੍ਪਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ ਮੇਘਾਨ੍ ਸਂਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਯੋਗ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤਾਕਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨੋਬਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਏ।

ਖਂ ਵ੍ਯਭ੍ਰਮੁਦਿਤਾਦਿਤ੍ਯਂ ਵਾਤਵਰ੍षਂ ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੋਪਰਤਂ ਗੋਪਾਨ੍ ਗੋਵਰ੍ਧਨਧਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਨਿਰ੍ਯਾਤ ਤ੍ਯਜਤ ਤ੍ਰਾਸਂ ਗੋਪਾਃ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਧਨਾਰ੍ਭਕਾਃ । ਉਪਾਰਤਂ ਵਾਤਵਰ੍षਂ ਵ੍ਯੁਦਪ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਮ੍ਨਗਾਃ

ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ-ਵਰਖਾ ਰੁਕ ਗਈ, ਗੋਵਰਧਨ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਗਾਂਵ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੋ, ਡਰ ਛੱਡੋ, ਹੇ ਗਾਂਵ ਦੇ ਲੋਕੋ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀ, ਧਨ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ; ਹਵਾ-ਵਰਖਾ ਰੁਕ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਦਰਿਆ ਵੀ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।'

ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਗੋਪਾਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਮਾਦਾਯ ਗੋਧਨਮ੍ । ਸ਼ਕਟੋਢੋਪਕਰਣਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਸ੍ਥਵਿਰਾਃ ਸ਼ਨੈਃ

ਫਿਰ ਗਾਂਵ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂ, ਰਥ, ਸamaan, ਪਤਨੀ, ਬੱਚੇ ਤੇ ਵੱਡੇ-ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।

ਭਗਵਾਨਪਿ ਤਂ ਸ਼ੈਲਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਤਂ ਪ੍ਰੇਮਵੇਗਾਨ੍ ਨਿਭृਤਾ ਵ੍ਰਜੌਕਸੋ ਯਥਾ ਸਮੀਯੁਃ ਪਰਿਰਮ੍ਭਣਾਦਿਭਿਃ । ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਸ੍ਨੇਹਮਪੂਜਯਨ੍ ਮੁਦਾ ਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਦ੍‌ਭਿਰ੍ਯੁਯੁਜੁਃ ਸਦਾਸ਼ਿषਃ

ਪਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੀਆਂ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਯਸ਼ੋਦਾ ਰੋਹਿਣੀ ਨਨ੍ਦੋ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਕृष੍ਣਮਾਲਿਙ੍‌ਗ੍ਯ ਯੁਯੁਜੁਃ ਆਸ਼ਿषਃ ਸ੍ਨੇਹਕਾਤਰਾਃ

ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਿਣੀ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ — ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹਨ — ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਲੋਂ ਦਿਲੀ ਦुआਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਦਿਵਿ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਚਾਰਣਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮੁਮੁਚੁਸ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ

ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਸਾਧਿਆ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਚਾਰਣ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।

ਸ਼ਙ੍‌ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਦਿਵਿ ਦੇਵਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ । ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਤਯਃ ਤੁਂਬੁਰੁਪ੍ਰਮੁਖਾ ਨृਪ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਡੁੰਢੂਬੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੁੰਬੁਰੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਤਤੋऽਨੁਰਕ੍ਤੈਃ ਪਸ਼ੁਪੈਃ ਪਰਿਸ਼੍ਰਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਸ੍ਵਗੋष੍ਠਂ ਸਬਲੋऽਵ੍ਰਜਦ੍ਧਰਿਃ । ਤਥਾਵਿਧਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕृਤਾਨਿ ਗੋਪਿਕਾ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯ ਈਯੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਹृਦਿਸ੍ਪृਸ਼ਃ

ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗੋਆਲੇਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰੀ ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਗੋਆਲੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ; ਗੋਪੀਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਜੋਬੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਗਾਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਖੁਸ਼-ਖੁਸ਼, ਦਿਲੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈਆਂ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਧੇ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦਾ ਪਚੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਵਿਰਾਗੀਆਂ ਲਈ ਹੈ।

ਗੁਣਸਙ੍ਗਂ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਯ ਮਾਂ ਭਜਨ੍ਤੁ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਨਿਃਸਙ੍ਗੋ ਮਾਂ ਭਜੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ

ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਣ; ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਲਗਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੁਚੇਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਣ।

ਰਜਸ੍ਤਮਸ਼੍ਚਾਭਿਜਯੇਤ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਂਸੇਵਯਾ ਮੁਨਿਃ। ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਭਿਜਯੇਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨੈਰਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਸ਼ਾਨ੍ਤਧੀਃ। ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਗੁਣੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਜੀਵੋ ਜੀਵਂ ਵਿਹਾਯ ਮਾਮ੍

ਮੁਨੀ ਰਜ ਅਤੇ ਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸਤਗੁਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ, ਨਿਸ਼ਪੱਖਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਤਗੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਹਸਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜੀਵੋ ਜੀਵਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗੁਣੈਸ਼੍ਚਾਸ਼ਯਸਮ੍ਭਵੈਃ। ਮਯੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੂਰ੍ਣੋ ਨ ਬਹਿਰ੍ਨਾਨ੍ਤਰਸ਼੍ਚਰੇਤ੍

ਜੀਵ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ — ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ — ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਾ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਦਰ।

ਅਥੋ ਵਿਭੂਤਿਂ ਮਮ ਮਾਯਾਵਿਨਸ੍ਤਾਂ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮष੍ਟਾਙ੍ਗਮਨੁਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਭਾਗਵਤੀਂ ਵਾਸ੍ਪृਹਯਨ੍ਤਿ ਭਦ੍ਰਾਂ ਪਰਸ੍ਯ ਮੇ ਤੇऽਸ਼੍ਨੁਵਤੇ ਤੁ ਲੋਕੇ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸਰਵਸੰਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਗਵਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਭਾਗ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਨ੍ਮਤ੍ਪਰਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਰੂਪੇ ਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨੋ ਮੇऽਨਿਮਿषੋ ਲੇਢਿ ਹੇਤਿਃ । ਯੇषਾਮਹਂ ਪ੍ਰਿਯ ਆਤ੍ਮਾ ਸੁਤਸ਼੍ਚ ਸਖਾ ਗੁਰੁਃ ਸੁਹृਦੋ ਦੈਵਮਿष੍ਟਮ੍

ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ — ਆਤਮਾ, ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤ, ਗੁਰੂ, ਸਚਾ ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਪੂਜਿਆ ਦੇਵਤਾ।

ਇਮਂ ਲੋਕਂ ਤਥੈਵ ਅਮੁਂ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਉਭਯਾਯਿਨਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਅਨੁ ਯੇ ਚੇਹ ਯੇ ਰਾਯਃ ਪਸ਼ਵੋ ਗृਹਾਃ

ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਅਗਲਾ ਸੰਸਾਰ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਧਨ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਘਰ —

ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਮੇਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍ । ਭਜਨ੍ਤਿ ਅਨਨ੍ਯਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੋਰਤਿਪਾਰਯੇ

ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਮੈਨੂੰ ਹੀ — ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ — ਨਿਰਭੈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।