ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਗਣਂ ਸਾਂਵਰ੍ਤਕਂ ਨਾਮ ਮੇਘਾਨਾਂ ਚਾਨ੍ਤਕਾਰਿਣਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਹੇਸ਼ਮਾਨ੍ਯੁਤ

ਇੰਦਰ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸੰਵਰਤਕ ਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕਾਰੀ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।

ਅਹੋ ਸ਼੍ਰੀਮਦਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਗੋਪਾਨਾਂ ਕਾਨਨੌਕਸਾਮ੍ । ਕृष੍ਣਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵਹੇਲਨਮ੍

ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ! ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ—ਜੋ ਮਰਤਭੂਤ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰ ਬੈਠੇ।

ਯਥਾਦृਢੈਃ ਕਰ੍ਮਮਯੈਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਨਾਮਨੌਨਿਭੈਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਆਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਕੀਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਤਿਤੀਰ੍षਨ੍ਤਿ ਭਵਾਰ੍ਣਵਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੱਕੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਨਾਂ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਭਵ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ।

ਵਾਚਾਲਂ ਬਾਲਿਸ਼ਂ ਸ੍ਤਬ੍ਧਂ ਅਜ੍ਞਂ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਮ੍ । ਕृष੍ਣਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਗੋਪਾ ਮੇ ਚਕ੍ਰੁਰਪ੍ਰਿਯਮ੍

ਗੋਪਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ—ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਬੱਚਾ, ਹਠੀ, ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਮਰਤਭੂਤ ਹੈ—ਉਸ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਾੜਾ ਵਤੀਰਾ ਕੀਤਾ।

ਏषਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਵਲਿਪ੍ਤਾਨਾਂ ਕृष੍ਣੇਨਾਧ੍ਮਾਪਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਧੁਨੁਤ ਸ਼੍ਰੀਮਦਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਨਯਤ ਸਙ੍‌ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍

ਇਹ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਧਨ-ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਹਉਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ।

ਅਹਂ ਚੈਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਆਰੁਹ੍ਯਾਨੁਵ੍ਰਜੇ ਵ੍ਰਜਮ੍ । ਮਰੁਦ੍‍ਗਣੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈਃ ਨਨ੍ਦਗੋष੍ਠਜਿਘਾਂਸਯਾ

ਮੈਂ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਨੰਦ ਦੀ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਥਂ ਮਘਵਤਾऽऽਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਮੇਘਾ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਬਨ੍ਧਨਾਃ । ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲਮਾਸਾਰੈਃ ਪੀਡਯਾਮਾਸੁਰੋਜਸਾ

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਘਵਨ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਬੱਦਲ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਦ ਦੀ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਰਸਾਤ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਵਿਦ੍ਯੋਤਮਾਨਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍‌ਭਿਃ ਸ੍ਤਨਨ੍ਤਃ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍‍ਨੁਭਿਃ । ਤੀਵ੍ਰੈਰ੍ਮਰੁਦ੍‍ਗਣੈਰ੍ਨੁਨ੍ਨਾ ਵਵृषੁਰ੍ਜਲਸ਼ਰ੍ਕਰਾਃ

ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਗਰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੇ ਓਲੇ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗੇ।

ਸ੍ਥੂਣਾਸ੍ਥੂਲਾ ਵਰ੍षਧਾਰਾ ਮੁਞ੍ਚਤ੍ਸ੍ਵਭ੍ਰੇष੍ਵ-ਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਃ । ਜਲੌਘੈਃ ਪ੍ਲਾਵ੍ਯਮਾਨਾ ਭੂਃ ਨਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਨਤੋਨ੍ਨਤਮ੍

ਮੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪਤਲੀਆਂ ਵਰਸਾਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਘਾਟਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਨਾ ਥੱਲਾ ਦਿਸਿਆ ਨਾ ਉੱਪਰ।

ਅਤ੍ਯਾਸਾਰਾਤਿਵਾਤੇਨ ਪਸ਼ਵੋ ਜਾਤਵੇਪਨਾਃ । ਗੋਪਾ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਤਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ

ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਹਵਾ ਕਾਰਨ ਜਾਨਵਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਗਾਂਵ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਠੰਢ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪਾਸ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆਏ।

ਸ਼ਿਰਃ ਸੁਤਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਯੇਨ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਾ ਸਾਰਪੀਡਿਤਾਃ । ਵੇਪਮਾਨਾ ਭਗਵਤਃ ਪਾਦਮੂਲਮੁਪਾਯਯੁਃ

ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਆਂਧੀ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।

ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਥਂ ਗੋਕੁਲਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵਾਨ੍ਨਃ ਕੁਪਿਤਾਦ੍ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਗੋਕੁਲ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।

ਸ਼ਿਲਾਵਰ੍षਾਨਿਪਾਤੇਨ ਹਨ੍ਯਮਾਨਮਚੇਤਨਮ੍ । ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਮੇਨੇ ਕੁਪਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਕृਤਂ ਹਰਿਃ

ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਜੀਵ ਮਰੇ ਪਏ ਹਨ, ਤਾ ਹਰੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਅਪਰ੍ਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਯੁਲ੍ਬਣਂ ਵਰ੍षਂ ਅਤਿਵਾਤਂ ਸ਼ਿਲਾਮਯਮ੍ । ਸ੍ਵਯਾਗੇ ਵਿਹਤੇऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਾਸ਼ਾਯ ਵਰ੍षਤਿ

ਸਾਡੀ ਪੂਜਾ ਅਸੀਂ ਆਪ ਰੋਕੀ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਸਾਡੀ ਨਾਸ ਲਈ ਇਹ ਤਿੱਖੀ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਵਿਧਿਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਆਤ੍ਮਯੋਗੇਨ ਸਾਧਯੇ । ਲੋਕੇਸ਼ਮਾਨਿਨਾਂ ਮੌਢ੍ਯਾਦ੍ ਹਨਿष੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦਂ ਤਮਃ

ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਠੀਕ ਜਵਾਬ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।

ਨ ਹਿ ਸਦ੍‍ਭਾਵਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸੁਰਾਣਾਮੀਸ਼ਵਿਸ੍ਮਯਃ । ਮਤ੍ਤੋऽਸਤਾਂ ਮਾਨਭਙ੍‌ਗਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਾਯੋਪਕਲ੍ਪਤੇ

ਸੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਪਰ ਜੋ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਮਚ੍ਛਰਣਂ ਗੋष੍ਠਂ ਮਨ੍ਨਾਥਂ ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਗੋਪਾਯੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਯੋਗੇਨ ਸੋऽਯਂ ਮੇ ਵ੍ਰਤ ਆਹਿਤਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਗਾਂਵ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕੇਨ ਹਸ੍ਤੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਵਰ੍ਧਨਾਚਲਮ੍ । ਦਧਾਰ ਲੀਲਯਾ ਕृष੍ਣਃ ਛਤ੍ਰਾਕਮਿਵ ਬਾਲਕਃ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਛਤਰੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਗੋਪਾਨ੍ ਹੇऽਮ੍ਬ ਤਾਤ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਯਥੋਪਜੋषਂ ਵਿਸ਼ਤ ਗਿਰਿਗਰ੍ਤਂ ਸਗੋਧਨਾਃ

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗਾਂਵ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਮਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿਚ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਵੜ ਜਾਓ।'

ਨ ਤ੍ਰਾਸ ਇਹ ਵਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਦ੍ਧਸ੍ਤਾਦ੍ਰਿਨਿਪਾਤਨੇ । ਵਾਤਵਰ੍षਭਯੇਨਾਲਂ ਤਤ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਵਿਹਿਤਂ ਹਿ ਵਃ

ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਾੜ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗਣ ਜਾਂ ਹਵਾ ਤੇ ਵਰਖਾ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।

ਤਥਾ ਨਿਰ੍ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਗਰ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਮਾਨਸਃ । ਯਥਾਵਕਾਸ਼ਂ ਸਧਨਾਃ ਸਵ੍ਰਜਾਃ ਸੋਪਜੀਵਿਨਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿੰਨੀ ਥਾਂ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿਚ ਵੜ ਗਏ।

ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਡ੍ਵ੍ਯਥਾਂ ਸੁਖਾਪੇਕ੍ਸ਼ਾਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਤੈਰ੍ਵ੍ਰਜਵਾਸਿਭਿਃ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਦਧਾਵਦ੍ਰਿਂ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਨਾਚਲਤ੍ ਪਦਾਤ੍

ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਦਰਦ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪੈਰ ਨਾ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।

ਕृष੍ਣਯੋਗਾਨੁਭਾਵਂ ਤਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਨਿਃਸ੍ਤਮ੍ਭੋ ਭ੍ਰष੍ਟਸਙ੍‌ਕਲ੍ਪਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ ਮੇਘਾਨ੍ ਸਂਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਯੋਗ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤਾਕਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨੋਬਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਏ।

ਖਂ ਵ੍ਯਭ੍ਰਮੁਦਿਤਾਦਿਤ੍ਯਂ ਵਾਤਵਰ੍षਂ ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੋਪਰਤਂ ਗੋਪਾਨ੍ ਗੋਵਰ੍ਧਨਧਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਨਿਰ੍ਯਾਤ ਤ੍ਯਜਤ ਤ੍ਰਾਸਂ ਗੋਪਾਃ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਧਨਾਰ੍ਭਕਾਃ । ਉਪਾਰਤਂ ਵਾਤਵਰ੍षਂ ਵ੍ਯੁਦਪ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਮ੍ਨਗਾਃ

ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ-ਵਰਖਾ ਰੁਕ ਗਈ, ਗੋਵਰਧਨ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਗਾਂਵ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੋ, ਡਰ ਛੱਡੋ, ਹੇ ਗਾਂਵ ਦੇ ਲੋਕੋ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀ, ਧਨ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ; ਹਵਾ-ਵਰਖਾ ਰੁਕ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਦਰਿਆ ਵੀ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।'

ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਗੋਪਾਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਮਾਦਾਯ ਗੋਧਨਮ੍ । ਸ਼ਕਟੋਢੋਪਕਰਣਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਸ੍ਥਵਿਰਾਃ ਸ਼ਨੈਃ

ਫਿਰ ਗਾਂਵ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂ, ਰਥ, ਸamaan, ਪਤਨੀ, ਬੱਚੇ ਤੇ ਵੱਡੇ-ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।

ਭਗਵਾਨਪਿ ਤਂ ਸ਼ੈਲਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਤਂ ਪ੍ਰੇਮਵੇਗਾਨ੍ ਨਿਭृਤਾ ਵ੍ਰਜੌਕਸੋ ਯਥਾ ਸਮੀਯੁਃ ਪਰਿਰਮ੍ਭਣਾਦਿਭਿਃ । ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਸ੍ਨੇਹਮਪੂਜਯਨ੍ ਮੁਦਾ ਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਦ੍‌ਭਿਰ੍ਯੁਯੁਜੁਃ ਸਦਾਸ਼ਿषਃ

ਪਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੀਆਂ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਯਸ਼ੋਦਾ ਰੋਹਿਣੀ ਨਨ੍ਦੋ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਕृष੍ਣਮਾਲਿਙ੍‌ਗ੍ਯ ਯੁਯੁਜੁਃ ਆਸ਼ਿषਃ ਸ੍ਨੇਹਕਾਤਰਾਃ

ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਿਣੀ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ — ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹਨ — ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਲੋਂ ਦਿਲੀ ਦुआਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਦਿਵਿ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਚਾਰਣਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮੁਮੁਚੁਸ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ

ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਸਾਧਿਆ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਚਾਰਣ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।