ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਯੋਗਾਦੇਸ਼ਮੁਪਾਸਾਦ੍ਯ ਧਾਰਯਨ੍ਤੋ ਮੁਨਿਵ੍ਰਤਾਃ । ਸਮਾਹਿਤਧਿਯਃ ਸਰ੍ਵ ਏਤਦਭ੍ਯਸਤਾਦृਤਾਃ

ਯੋਗ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਲੈ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਹ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ।

ਇਦਮਾਹ ਪੁਰਾਸ੍ਮਾਕਂ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸृਕ੍ਪਤਿਃ । ਭृਗ੍ਵਾਦੀਨਾਂ ਆਤ੍ਮਜਾਨਾਂ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਂਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਕਹਿਆ।

ਤੇ ਵਯਂ ਨੋਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਅਨੇਨ ਧ੍ਵਸ੍ਤਤਮਸਃ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸੀ; ਪਰ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਜਦ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।

ਅਥੇਦਂ ਨਿਤ੍ਯਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਜਪਨ੍ ਅਵਹਿਤਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਅਚਿਰਾਤ੍ ਸ਼੍ਰੇਯ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਸੁਦੇਵਪਰਾਯਣਃ

ਹੁਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੇਯਸਾਮਿਹ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਂ ਪਰਮ੍ । ਸੁਖਂ ਤਰਤਿ ਦੁष੍ਪਾਰਂ ਜ੍ਞਾਨਨੌਰ੍ਵ੍ਯਸਨਾਰ੍ਣਵਮ੍

ਇੱਥੇ, ਸਭ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੀ ਸੱਚਾ ਭਲਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਯ ਇਮਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਦ੍‍ਗੀਤਂ ਭਗਵਤ੍ਸ੍ਤਵਮ੍ । ਅਧੀਯਾਨੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਂ ਹਰਿਂ ਆਰਾਧਯਤ੍ਯਸੌ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਇਹ ਸਤਕਰਮ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜਣ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।

ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਪੁਰੁषੋऽਮੁष੍ਮਾਦ੍ ਯਦ੍ਯਦ੍ ਇਚ੍ਛਤ੍ਯਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਮਦ੍‍ਗੀਤਗੀਤਾਤ੍ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ ਸ਼੍ਰੇਯਸਾਮੇਕਵਲ੍ਲਭਾਤ੍

ਇਸ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਤੋਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗੀਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।

ਇਦਂ ਯਃ ਕਲ੍ਯ ਉਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ਼ृਣੁਯਾਤ੍ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਨੈਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗੀਤਂ ਮਯੇਦਂ ਨਰਦੇਵਨਨ੍ਦਨਾਃ ਪਰਸ੍ਯ ਪੁਂਸਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ੍ਤਵਮ੍ । ਜਪਨ੍ਤ ਏਕਾਗ੍ਰਧਿਯਸ੍ਤਪੋ ਮਹਤ੍ ਚਰਧ੍ਵਮਨ੍ਤੇ ਤਤ ਆਪ੍ਸ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍

ਮਨੁੱਖ-ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹ ਗੀਤ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸਤਕਰਤੀ ਗਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਜਾਪੋ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।

ਕੋਪਾਨ੍ ਮੁਸਲਧਾਰਾਵਰ੍षਂ ਵਰ੍षਤੀਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਗੋਵਰ੍ਧਨਧਾਰਣਮ੍ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਨਃ ਪੂਜਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਿਹਤਾਂ ਨृਪ । ਗੋਪੇਭ੍ਯਃ ਕृष੍ਣਨਾਥੇਭ੍ਯੋ ਨਨ੍ਦਾਦਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਹ

ਕੋਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣ ਲਈ, ਸੂਟੇ ਵਾਂਗ ਵਰਸਾਤ ਪਾਈ— ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਇੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਪੂਜਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਨੰਦ ਆਦਿ ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਵਾਲੇ ਗੋਪਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ।

ਗਣਂ ਸਾਂਵਰ੍ਤਕਂ ਨਾਮ ਮੇਘਾਨਾਂ ਚਾਨ੍ਤਕਾਰਿਣਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਹੇਸ਼ਮਾਨ੍ਯੁਤ

ਇੰਦਰ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸੰਵਰਤਕ ਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕਾਰੀ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।

ਅਹੋ ਸ਼੍ਰੀਮਦਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਗੋਪਾਨਾਂ ਕਾਨਨੌਕਸਾਮ੍ । ਕृष੍ਣਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵਹੇਲਨਮ੍

ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ! ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ—ਜੋ ਮਰਤਭੂਤ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰ ਬੈਠੇ।

ਯਥਾਦृਢੈਃ ਕਰ੍ਮਮਯੈਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਨਾਮਨੌਨਿਭੈਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਆਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਕੀਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਤਿਤੀਰ੍षਨ੍ਤਿ ਭਵਾਰ੍ਣਵਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੱਕੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਨਾਂ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਭਵ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ।

ਵਾਚਾਲਂ ਬਾਲਿਸ਼ਂ ਸ੍ਤਬ੍ਧਂ ਅਜ੍ਞਂ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਮ੍ । ਕृष੍ਣਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਗੋਪਾ ਮੇ ਚਕ੍ਰੁਰਪ੍ਰਿਯਮ੍

ਗੋਪਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ—ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਬੱਚਾ, ਹਠੀ, ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਮਰਤਭੂਤ ਹੈ—ਉਸ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਾੜਾ ਵਤੀਰਾ ਕੀਤਾ।

ਏषਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਵਲਿਪ੍ਤਾਨਾਂ ਕृष੍ਣੇਨਾਧ੍ਮਾਪਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਧੁਨੁਤ ਸ਼੍ਰੀਮਦਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਨਯਤ ਸਙ੍‌ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍

ਇਹ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਧਨ-ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਹਉਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ।

ਅਹਂ ਚੈਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਆਰੁਹ੍ਯਾਨੁਵ੍ਰਜੇ ਵ੍ਰਜਮ੍ । ਮਰੁਦ੍‍ਗਣੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈਃ ਨਨ੍ਦਗੋष੍ਠਜਿਘਾਂਸਯਾ

ਮੈਂ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਨੰਦ ਦੀ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਥਂ ਮਘਵਤਾऽऽਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਮੇਘਾ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਬਨ੍ਧਨਾਃ । ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲਮਾਸਾਰੈਃ ਪੀਡਯਾਮਾਸੁਰੋਜਸਾ

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਘਵਨ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਬੱਦਲ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਦ ਦੀ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਰਸਾਤ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਵਿਦ੍ਯੋਤਮਾਨਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍‌ਭਿਃ ਸ੍ਤਨਨ੍ਤਃ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍‍ਨੁਭਿਃ । ਤੀਵ੍ਰੈਰ੍ਮਰੁਦ੍‍ਗਣੈਰ੍ਨੁਨ੍ਨਾ ਵਵृषੁਰ੍ਜਲਸ਼ਰ੍ਕਰਾਃ

ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਗਰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੇ ਓਲੇ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗੇ।

ਸ੍ਥੂਣਾਸ੍ਥੂਲਾ ਵਰ੍षਧਾਰਾ ਮੁਞ੍ਚਤ੍ਸ੍ਵਭ੍ਰੇष੍ਵ-ਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਃ । ਜਲੌਘੈਃ ਪ੍ਲਾਵ੍ਯਮਾਨਾ ਭੂਃ ਨਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਨਤੋਨ੍ਨਤਮ੍

ਮੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪਤਲੀਆਂ ਵਰਸਾਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਘਾਟਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਨਾ ਥੱਲਾ ਦਿਸਿਆ ਨਾ ਉੱਪਰ।

ਅਤ੍ਯਾਸਾਰਾਤਿਵਾਤੇਨ ਪਸ਼ਵੋ ਜਾਤਵੇਪਨਾਃ । ਗੋਪਾ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਤਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ

ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਹਵਾ ਕਾਰਨ ਜਾਨਵਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਗਾਂਵ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਠੰਢ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪਾਸ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆਏ।

ਸ਼ਿਰਃ ਸੁਤਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਯੇਨ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਾ ਸਾਰਪੀਡਿਤਾਃ । ਵੇਪਮਾਨਾ ਭਗਵਤਃ ਪਾਦਮੂਲਮੁਪਾਯਯੁਃ

ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਆਂਧੀ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।

ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਥਂ ਗੋਕੁਲਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵਾਨ੍ਨਃ ਕੁਪਿਤਾਦ੍ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਗੋਕੁਲ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।

ਸ਼ਿਲਾਵਰ੍षਾਨਿਪਾਤੇਨ ਹਨ੍ਯਮਾਨਮਚੇਤਨਮ੍ । ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਮੇਨੇ ਕੁਪਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਕृਤਂ ਹਰਿਃ

ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਜੀਵ ਮਰੇ ਪਏ ਹਨ, ਤਾ ਹਰੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਅਪਰ੍ਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਯੁਲ੍ਬਣਂ ਵਰ੍षਂ ਅਤਿਵਾਤਂ ਸ਼ਿਲਾਮਯਮ੍ । ਸ੍ਵਯਾਗੇ ਵਿਹਤੇऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਾਸ਼ਾਯ ਵਰ੍षਤਿ

ਸਾਡੀ ਪੂਜਾ ਅਸੀਂ ਆਪ ਰੋਕੀ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਸਾਡੀ ਨਾਸ ਲਈ ਇਹ ਤਿੱਖੀ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਵਿਧਿਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਆਤ੍ਮਯੋਗੇਨ ਸਾਧਯੇ । ਲੋਕੇਸ਼ਮਾਨਿਨਾਂ ਮੌਢ੍ਯਾਦ੍ ਹਨਿष੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦਂ ਤਮਃ

ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਠੀਕ ਜਵਾਬ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।

ਨ ਹਿ ਸਦ੍‍ਭਾਵਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸੁਰਾਣਾਮੀਸ਼ਵਿਸ੍ਮਯਃ । ਮਤ੍ਤੋऽਸਤਾਂ ਮਾਨਭਙ੍‌ਗਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਾਯੋਪਕਲ੍ਪਤੇ

ਸੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਪਰ ਜੋ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਮਚ੍ਛਰਣਂ ਗੋष੍ਠਂ ਮਨ੍ਨਾਥਂ ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਗੋਪਾਯੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਯੋਗੇਨ ਸੋऽਯਂ ਮੇ ਵ੍ਰਤ ਆਹਿਤਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਗਾਂਵ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕੇਨ ਹਸ੍ਤੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਵਰ੍ਧਨਾਚਲਮ੍ । ਦਧਾਰ ਲੀਲਯਾ ਕृष੍ਣਃ ਛਤ੍ਰਾਕਮਿਵ ਬਾਲਕਃ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਛਤਰੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਗੋਪਾਨ੍ ਹੇऽਮ੍ਬ ਤਾਤ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਯਥੋਪਜੋषਂ ਵਿਸ਼ਤ ਗਿਰਿਗਰ੍ਤਂ ਸਗੋਧਨਾਃ

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗਾਂਵ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਮਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿਚ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਵੜ ਜਾਓ।'