ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਥਾਨਘਾਙ੍‌ਘ੍ਰੇਸ੍ਤਵ ਕੀਰ੍ਤਿਤੀਰ੍ਥਯੋਃ ਅਨ੍ਤਰ੍ਬਹਿਃਸ੍ਨਾਨਵਿਧੂਤਪਾਪ੍ਮਨਾਮ੍ । ਭੂਤੇष੍ਵਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਸੁਸਤ੍ਤ੍ਵਸ਼ੀਲਿਨਾਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਙ੍‌ਗਮੋऽਨੁਗ੍ਰਹ ਏष ਨਸ੍ਤਵ

ਇਸ ਲਈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਰਿਤਰਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੋਂ-ਬਾਹਰੋਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ—ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ।

ਨ ਯਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਂ ਬਹਿਰਰ੍ਥਵਿਭ੍ਰਮਂ ਤਮੋਗੁਹਾਯਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਯਦ੍‍ਭਕ੍ਤਿਯੋਗਾਨੁਗृਹੀਤਮਞ੍ਜਸਾ ਮੁਨਿਰ੍ਵਿਚष੍ਟੇ ਨਨੁ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਗਤਿਮ੍

ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਾਹਰੀ ਵਸਤਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਗਤੀ ਤੇ ਜੋਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਹ ਮুনি ਤੇਰੀ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।

(ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍) ਯਤ੍ਰੇਦਂ ਵ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਅਵਭਾਤਿ ਯਤ੍ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਆਕਾਸ਼ਮਿਵ ਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍

ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸੱਚ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ ਹੈ।

ਯੋ ਮਾਯਯੇਦਂ ਪੁਰੁਰੂਪਯਾਸृਜਦ੍ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਭੂਯਃ ਕ੍ਸ਼ਪਯਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਿਯਃ । ਯਦ੍‍ਭੇਦਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਦਿਵਾਤ੍ਮਦੁਃਸ੍ਥਯਾ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰਤੀਮਹਿ

ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ; ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਸੋਚ ਮਨ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪ-ਵਲੋਂ ਆਤਮ-ਨਿਰਭਰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ।

ਕ੍ਰਿਯਾਕਲਾਪੈਰਿਦਮੇਵ ਯੋਗਿਨਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਸਾਧੁ ਯਜਨ੍ਤਿ ਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਭੂਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤਃਕਰਣੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਵੇਦੇ ਚ ਤਨ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਤੇ ਏਵ ਕੋਵਿਦਾਃ

ਯੋਗੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਕਦੀਰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਦ ਤੇ ਤੰਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।

ਤ੍ਵਮੇਕ ਆਦ੍ਯਃ ਪੁਰੁषਃ ਸੁਪ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਤਯਾ ਰਜਃਸਤ੍ਤ੍ਵਤਮੋ ਵਿਭਿਦ੍ਯਤੇ । ਮਹਾਨਹਂ ਖਂ ਮਰੁਦਗ੍ਨਿਵਾਰ੍ਧਰਾਃ ਸੁਰਰ੍षਯੋ ਭੂਤਗਣਾ ਇਦਂ ਯਤਃ

ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਜ, ਸਤ, ਤੇ ਤਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਅਹੰਕਾਰ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।

ਸृष੍ਟਂ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੇਦਮਨੁਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਪੁਰਮਾਤ੍ਮਾਂਸ਼ਕੇਨ । ਅਥੋ ਵਿਦੁਸ੍ਤਂ ਪੁਰੁषਂ ਸਨ੍ਤਮਨ੍ਤਃ ਭੁਙ੍‌ਕ੍ਤੇ ਹृषੀਕੈਰ੍ਮਧੁ ਸਾਰਘਂ ਯਃ

ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨੀ ਉਹ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰਸ ਨੂੰ ਮਾਨਦਾ ਹੈ।

ਸ ਏष ਲੋਕਾਨਤਿਚਣ੍ਡਵੇਗੋ ਵਿਕਰ੍षਸਿ ਤ੍ਵਂ ਖਲੁ ਕਾਲਯਾਨਃ । ਭੂਤਾਨਿ ਭੂਤੈਰਨੁਮੇਯਤਤ੍ਤ੍ਵੋ ਘਨਾਵਲੀਰ੍ਵਾਯੁਰਿਵਾਵਿषਹ੍ਯਃ

ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਗੱਡੀ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋ; ਭੂਤ-ਤੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਅਨੁਮਾਨ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੋ—ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ।

ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਮੁਚ੍ਚੈਰਿਤਿ ਕृਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਾ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਲੋਭਂ ਵਿषਯੇषੁ ਲਾਲਸਮ੍ । ਤ੍ਵਮਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸਹਸਾਭਿਪਦ੍ਯਸੇ ਕ੍ਸ਼ੁਲ੍ਲੇਲਿਹਾਨੋऽਹਿਰਿਵਾਖੁਮਨ੍ਤਕਃ

ਜਦ ਲੋਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੇਰੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ, ਸਦਾ ਚੌਕਸ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਚੁੰਘ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੌਤ।

ਕਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਾਬ੍ਜਂ ਵਿਜਹਾਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤੋ ਯਸ੍ਤੇऽਵਮਾਨਵ੍ਯਯਮਾਨਕੇਤਨਃ । ਵਿਸ਼ਙ੍‌ਕਯਾਸ੍ਮਦ੍‍ਗੁਰੁਰਰ੍ਚਤਿ ਸ੍ਮ ਯਦ੍ ਵਿਨੋਪਪਤ੍ਤਿਂ ਮਨਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼

ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ? ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ, ਸਾਡੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਨਾ ਡਿੱਗ ਜਾਣ।

(ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍) ਅਥ ਤ੍ਵਮਸਿ ਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨ੍ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਰੁਦ੍ਰਭਯਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਅਕੁਤਸ਼੍ਚਿਦ੍‍ਭਯਾ ਗਤਿਃ

ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋ; ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਰੁਦਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਪਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਠਿਕਾਣਾ ਹੋ।

ਇਦਂ ਜਪਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਨृਪਨਨ੍ਦਨਾਃ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਮਨੁਤਿष੍ਠਨ੍ਤੋ ਭਗਵਤਿ ਅਰ੍ਪਿਤਾਸ਼ਯਾਃ

ਇਹ ਜਪੋ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਓ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨੀਅਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ—ਤੁਹਾਡਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।

ਤਮੇਵਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਸ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪੂਜਯਧ੍ਵਂ ਗृਣਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਸਕृਦ੍ਧਰਿਮ੍

ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸਦਾ ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।

ਯੋਗਾਦੇਸ਼ਮੁਪਾਸਾਦ੍ਯ ਧਾਰਯਨ੍ਤੋ ਮੁਨਿਵ੍ਰਤਾਃ । ਸਮਾਹਿਤਧਿਯਃ ਸਰ੍ਵ ਏਤਦਭ੍ਯਸਤਾਦृਤਾਃ

ਯੋਗ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਲੈ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਹ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ।

ਇਦਮਾਹ ਪੁਰਾਸ੍ਮਾਕਂ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸृਕ੍ਪਤਿਃ । ਭृਗ੍ਵਾਦੀਨਾਂ ਆਤ੍ਮਜਾਨਾਂ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਂਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਕਹਿਆ।

ਤੇ ਵਯਂ ਨੋਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਅਨੇਨ ਧ੍ਵਸ੍ਤਤਮਸਃ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸੀ; ਪਰ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਜਦ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।

ਅਥੇਦਂ ਨਿਤ੍ਯਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਜਪਨ੍ ਅਵਹਿਤਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਅਚਿਰਾਤ੍ ਸ਼੍ਰੇਯ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਸੁਦੇਵਪਰਾਯਣਃ

ਹੁਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੇਯਸਾਮਿਹ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਂ ਪਰਮ੍ । ਸੁਖਂ ਤਰਤਿ ਦੁष੍ਪਾਰਂ ਜ੍ਞਾਨਨੌਰ੍ਵ੍ਯਸਨਾਰ੍ਣਵਮ੍

ਇੱਥੇ, ਸਭ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੀ ਸੱਚਾ ਭਲਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਯ ਇਮਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਦ੍‍ਗੀਤਂ ਭਗਵਤ੍ਸ੍ਤਵਮ੍ । ਅਧੀਯਾਨੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਂ ਹਰਿਂ ਆਰਾਧਯਤ੍ਯਸੌ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਇਹ ਸਤਕਰਮ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜਣ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।

ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਪੁਰੁषੋऽਮੁष੍ਮਾਦ੍ ਯਦ੍ਯਦ੍ ਇਚ੍ਛਤ੍ਯਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਮਦ੍‍ਗੀਤਗੀਤਾਤ੍ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ ਸ਼੍ਰੇਯਸਾਮੇਕਵਲ੍ਲਭਾਤ੍

ਇਸ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਤੋਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗੀਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।

ਇਦਂ ਯਃ ਕਲ੍ਯ ਉਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ਼ृਣੁਯਾਤ੍ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਨੈਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗੀਤਂ ਮਯੇਦਂ ਨਰਦੇਵਨਨ੍ਦਨਾਃ ਪਰਸ੍ਯ ਪੁਂਸਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ੍ਤਵਮ੍ । ਜਪਨ੍ਤ ਏਕਾਗ੍ਰਧਿਯਸ੍ਤਪੋ ਮਹਤ੍ ਚਰਧ੍ਵਮਨ੍ਤੇ ਤਤ ਆਪ੍ਸ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍

ਮਨੁੱਖ-ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹ ਗੀਤ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸਤਕਰਤੀ ਗਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਜਾਪੋ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।

ਕੋਪਾਨ੍ ਮੁਸਲਧਾਰਾਵਰ੍षਂ ਵਰ੍षਤੀਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਗੋਵਰ੍ਧਨਧਾਰਣਮ੍ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਨਃ ਪੂਜਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਿਹਤਾਂ ਨृਪ । ਗੋਪੇਭ੍ਯਃ ਕृष੍ਣਨਾਥੇਭ੍ਯੋ ਨਨ੍ਦਾਦਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਹ

ਕੋਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣ ਲਈ, ਸੂਟੇ ਵਾਂਗ ਵਰਸਾਤ ਪਾਈ— ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਇੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਪੂਜਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਨੰਦ ਆਦਿ ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਵਾਲੇ ਗੋਪਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ।

ਗਣਂ ਸਾਂਵਰ੍ਤਕਂ ਨਾਮ ਮੇਘਾਨਾਂ ਚਾਨ੍ਤਕਾਰਿਣਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਹੇਸ਼ਮਾਨ੍ਯੁਤ

ਇੰਦਰ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸੰਵਰਤਕ ਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕਾਰੀ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।

ਅਹੋ ਸ਼੍ਰੀਮਦਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਗੋਪਾਨਾਂ ਕਾਨਨੌਕਸਾਮ੍ । ਕृष੍ਣਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵਹੇਲਨਮ੍

ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ! ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ—ਜੋ ਮਰਤਭੂਤ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰ ਬੈਠੇ।

ਯਥਾਦृਢੈਃ ਕਰ੍ਮਮਯੈਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਨਾਮਨੌਨਿਭੈਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਆਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਕੀਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਤਿਤੀਰ੍षਨ੍ਤਿ ਭਵਾਰ੍ਣਵਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੱਕੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਨਾਂ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਭਵ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ।

ਵਾਚਾਲਂ ਬਾਲਿਸ਼ਂ ਸ੍ਤਬ੍ਧਂ ਅਜ੍ਞਂ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਮ੍ । ਕृष੍ਣਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਗੋਪਾ ਮੇ ਚਕ੍ਰੁਰਪ੍ਰਿਯਮ੍

ਗੋਪਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ—ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਬੱਚਾ, ਹਠੀ, ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਮਰਤਭੂਤ ਹੈ—ਉਸ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਾੜਾ ਵਤੀਰਾ ਕੀਤਾ।

ਏषਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਵਲਿਪ੍ਤਾਨਾਂ ਕृष੍ਣੇਨਾਧ੍ਮਾਪਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਧੁਨੁਤ ਸ਼੍ਰੀਮਦਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਨਯਤ ਸਙ੍‌ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍

ਇਹ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਧਨ-ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਹਉਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ।

ਅਹਂ ਚੈਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਆਰੁਹ੍ਯਾਨੁਵ੍ਰਜੇ ਵ੍ਰਜਮ੍ । ਮਰੁਦ੍‍ਗਣੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈਃ ਨਨ੍ਦਗੋष੍ਠਜਿਘਾਂਸਯਾ

ਮੈਂ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਨੰਦ ਦੀ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।