ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਮ੍ਯਂ ਏਕਾਨ੍ਤਦੇਸ਼ਸ੍ਥਂ ਹੇਮਪਦ੍ਮਸੁਸੌਰਭਮ੍ । ਯਤ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥਜੀਵਾਨਾਂ ਵੈਰਂ ਚੇਤਸਿ ਨ ਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਨਵੀਂ, ਨਰਮ ਰੇਤ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਜ੍ਞਾਨਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਹਿ ਅਪ੍ਰਯਤ੍‍ਨਤਃ । ਅਪੂਰ੍ਵਰਸਰੂਪਾ ਚ ਕਥਾ ਤਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਇਹ ਇਕ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸੁੰਨ-ਸਾਂਤ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕੰਵਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨੇੜਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ।

ਪੁਰਃਸ੍ਥਂ ਨਿਰ੍ਬਲਂ ਚੈਵ ਜਰਾਜੀਰ੍ਣਕਲੇਵਰਮ੍ । ਤਦ੍‌ਦ੍ਵਯਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਮਿष੍ਯਤਿ

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੁੱਢੇ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਸੋਚੋਗੇ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਭਗਤੀ ਆਪ ਹੀ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।

ਯਤ੍ਰ ਭਾਗਵਤੀ ਵਾਰ੍ਤਾ ਤਤ੍ਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਕਥਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਰਿਕਂ ਤਰੁਣਾਯਤੇ

ਜਿੱਥੇ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਭਗਤੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਨਵੇਂ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤੇ ਨਾਰਦੇਨ ਸਮਂ ਤਤਃ । ਗਂਗਾਤਟਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਕਥਾਪਾਨਾਯ ਸਤ੍ਵਰਾਃ

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਮਾਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਥਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕਣ।

ਯਦਾ ਯਾਤਾਸ੍ਤਟਂ ਤੇ ਤੁ ਤਦਾ ਕੋਲਾਹਲੋऽਪ੍ਯਭੂਤ੍ । ਭੂਰ੍ਲੋਕੇ ਦੇਵਲੋਕੇ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਤਥੈਵ ਚ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਭਾਗਵਤਪੀਯੂष ਪਾਨਾਯ ਰਸਲਮ੍ਪਟਾਃ । ਧਾਵਨ੍ਤੋऽਪ੍ਯਾਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ

ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਦੌੜ ਪਏ, ਤੇ ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੇ।

(ਵਂਸ਼ਸ੍ਥ) ਭृਗੁਰ੍ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਸ਼੍ਚ ਗੌਤਮੋ ਮੇਧਾਤਿਥਿਰ੍ਦੇਵਲਦੇਵਰਾਤੌ । ਰਾਮਸ੍ਤਥਾ ਗਾਧਿਸੁਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਕਲੋ ਮृਕਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਰਿਜਪਿਪ੍ਪਲਾਦਾਃ

ਭ੍ਰਿਗੁ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚ੍ਯਵਨ, ਗੌਤਮ, ਮੈਧਾਤਿਥਿ, ਦੇਵਲ, ਦੇਵਰਾਤ, ਰਾਮ, ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਾਕਲ, ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤ੍ਰਿ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾਦ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਆਏ।

(ਇਂਦ੍ਰਵਜ੍ਰਾ) ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੌ ਵ੍ਯਾਸਪਰਾਸ਼ਰੌ ਚ ਛਾਯਾਸ਼ੁਕੋ ਜਾਜਲਿਜਹ੍ਨੁਮੁਖ੍ਯਾਃ । ਸਰ੍ਵੇऽਪ੍ਯਮੀ ਮੁਨਿਗਣਾਃ ਸਹਪੁਤ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰਾਯਯੁਰਤਿਪ੍ਰਣਯੇਨ ਯੁਕ੍ਤਾਃ

ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਵਿਆਸ ਤੇ ਪਰਾਸ਼ਰ, ਛਾਇਆਸ਼ੁਕ, ਜਾਜਲੀ, ਜਹਨੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁੱਖ ਮੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਚੇਲਿਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।

(ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍) ਵੇਦਾਨ੍ਤਾਨਿ ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸਮੂਰ੍ਤਯਃ । ਦਸ਼ਸਪ੍ਤਪੁਰਾਣਾਨਿ षਟ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾऽऽਯਯੁਃ

ਵੇਦਾਂਤ, ਵੇਦ, ਮੰਤਰ, ਤੰਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰੂਪਾਂ, ਦੱਸ ਤੇ ਸੱਤ ਪੁਰਾਣੇ, ਅਤੇ ਛੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।

ਗਂਗਾਦ੍ਯਾ ਸਰਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰਾਦਿਸਰਾਂਸਿ ਚ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਣ੍ਡਕਾਦਿ ਵਨਾਨਿ ਚ

ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਆਦਿਕ ਦਰਿਆ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਆਦਿਕ ਝੀਲਾਂ, ਤੀਰਥ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੰਡਕ ਆਦਿਕ ਜੰਗਲ ਵੀ ਆ ਗਏ।

ਨਗਾਦਯੋ ਯਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ । ਗੁਰੁਤ੍ਵਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਯਾਤਾਨ੍ ਭृਗੁਃ ਸਮ੍ਬੋਧ੍ਯ ਚਾਨਯਤ੍

ਪਹਾੜ ਆਦਿਕ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਭਾਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ ਲਿਆਇਆ।

ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਨਾਰਦੇਨਾਥ ਦਤ੍ਤਂ ਆਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕੁਮਾਰਾ ਵਨ੍ਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਨਿषੇਦੁਃ ਕृष੍ਣਤਤ੍ਪਰਾਃ

ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦীক্ষਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਅਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਨੇ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।

ਵੈष੍ਣਵਾਸ਼੍ਚ ਵਿਰਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨ੍ਯਾਸਿਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ । ਮੁਖਭਾਗੇ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਚ ਤਦਗ੍ਰੇ ਨਾਰਦਃ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਵੈਸ਼ਨਵ, ਵਿਰਕਤ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸਭ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਖੜੇ ਸਨ।

ਏਕਭਾਗੇ ऋषਿਗਣਾਃ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਵੇਦੋਪਨਿषਦੋ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋऽਨ੍ਯਤਃ

ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤੇ, ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਵੇਦ ਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦ, ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਤੀਰਥ, ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਔਰਤਾਂ ਸਨ।

ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨਮਃਸ਼ਬ੍ਦੋਃ ਸ਼ਂਖਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਚੂਰ੍ਣਲਾਜਾ ਪ੍ਰਸੂਨਾਨਾਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍

ਜੈਕਾਰ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ। ਭੁੰਨੇ ਚੌਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗਏ।

ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕਿਯਨ੍ਤੋ ਦੇਵਨਾਯਕਾਃ । ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਸੂਨੈਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਕਿਰਨ੍

ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਸਭ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ਏਵਂ ਤੇष੍ਵਕਚਿਤ੍ਤੇषੁ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਸ੍ਯ ਚ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਊਚਿਰੇ ਸ੍ਪष੍ਟਂ ਨਾਰਦਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਭਾਗਵਤ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।

ਕੁਮਾਰਾ ਊਚੁਃ - ਅਥ ਤੇ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਮਹਿਮਾ ਸ਼ੁਕਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜਃ । ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕਰਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾ

ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵਰਣਾਂਗੇ ਜੋ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸਦਾ ਸੇਵ੍ਯਾ ਸਦਾ ਸੇਵ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਤੀ ਕਥਾ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਹਰਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍

ਸਦਾ ਸੇਵਣਯੋਗ, ਸਦਾ ਸੇਵਣਯੋਗ ਹੈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਮਾਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰੀ ਦਾ ਚਿੱਤ ਮਨ ਵਿਚ ਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਗ੍ਰਨ੍ਥੋऽष੍ਟਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਤ੍ਰੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸ੍ਕਨ੍ਧਸਮ੍ਮਿਤਃ । ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ ਸ਼ੁਕਸਂਵਾਦਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਭਾਗਵਤਂ ਚ ਤਤ੍

ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ; ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ—ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।

ਤਾਤ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭ੍ਰਮਤੇऽਜ੍ਞਾਨਤਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਯਾਵਤ੍ ਕਰ੍ਣਗਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ੁਕਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਥਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ੁਕ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤਰਕਥਾ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ।

ਕਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤੈਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪੁਰਾਣੈਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਮਾਵਹੈਃ । ਏਕਂ ਭਾਗਵਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਜਤਿ

ਕਈ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇ ਉਹ ਭਟਕਾਵਾ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਇਕ ਭਾਗਵਤ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਗਰਜਦਾ ਹੈ।

ਕਥਾ ਭਾਗਵਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਯਦ੍‌ਗृਹੇ । ਤਦ੍‌ਗृਹਂ ਤੀਰ੍ਥਰੂਪਂ ਹਿ ਵਸਤਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍

ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਘਰ ਤੀਰਥ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਸ਼ੁਕਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਥਾਯਾਸ਼੍ਚ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍

ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਤੇ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਵੀ ਸ਼ੁਕ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।

ਤਾਵਤ੍ ਪਾਪਾਨਿ ਦੇਹੇਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਯਾਵਤ੍ ਨ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਤਂ ਨਰੈਃ

ਤਪਸਵੀਆਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਪਾਪ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਨ ਗਂਗਾ ਨ ਗਯਾ ਕਾਸ਼ੀ ਪੁष੍ਕਰਂ ਨ ਪ੍ਰਯਾਗਕਮ੍ । ਸ਼ੁਕਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਥਾਯਾਸ਼੍ਚ ਫਲੇਨ ਸਮਤਾਂ ਨਯੇਤ੍

ਨਾ ਗੰਗਾ, ਨਾ ਗਯਾ, ਨਾ ਕਾਸ਼ੀ, ਨਾ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਨਾ ਪ੍ਰਯਾਗ—ਇਹ ਸ਼ੁਕ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।

ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਧਂ ਸ਼੍ਲੋਕਪਾਦਂ ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਗਵਤੋਦ੍‌ਭਵਮ੍ । ਪਠਸ੍ਵ ਸ੍ਵਮੁਖੇਨੈਵ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍

ਜੇ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਭਾਗਵਤ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੋ।

ਵੇਦਾਦਿਃ ਵੇਦਮਾਤਾ ਚ ਪੌਰੁषਂ ਸੂਕ੍ਤਮੇਵ ਚ । ਤ੍ਰਯੀ ਭਾਗਵਤਂ ਚੈਵ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰ ਏਵ ਚ

ਵੇਦ, ਵੇਦ ਦੀ ਮਾਂ, ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ, ਤਿੰਨ ਵੇਦ, ਭਾਗਵਤ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ—