ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਬਹੁਗੁਣਂ ਅਨ੍ਨਮਾਦਾਯ ਭਾਜਨੈਃ । ਅਭਿਸਸ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਵ ਨਿਮ੍ਨਗਾਃ

ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਖਾਣੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵਲ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ, ਦੌੜ ਪਈਆਂ।

ਨਿषਿਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਤਿਭਿਃ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ ਸੁਤੈਃ । ਭਗਵਤਿ ਉਤ੍ਤਮਸ਼੍ਲੋਕੇ ਦੀਰ੍ਘਸ਼੍ਰੁਤ ਧृਤਾਸ਼ਯਾਃ

ਪਤੀ, ਭਰਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕੀ ਗਈਆਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉੱਤਮ ਸ਼ਲੋਕ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਅਡੋਲ ਰਹੀਆਂ।

ਯਮੁਨੋਪਵਨੇऽਸ਼ੋਕ ਨਵਪਲ੍ਲਵਮਣ੍ਡਿਤੇ । ਵਿਚਰਨ੍ਤਂ ਵृਤਂ ਗੋਪੈਃ ਸਾਗ੍ਰਜਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ

ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਨਵੇਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਪੱਤੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਵੇਖਿਆ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਹਿਰਣ੍ਯਪਰਿਧਿਂ ਵਨਮਾਲ੍ਯਬਰ੍ਹ ਧਾਤੁਪ੍ਰਵਾਲਨਟਵੇषਮਨਵ੍ਰਤਾਂਸੇ । ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਹਸ੍ਤਮਿਤਰੇਣ ਧੁਨਾਨਮਬ੍ਜਂ ਕਰ੍ਣੋਤ੍ਪਲਾਲਕ ਕਪੋਲਮੁਖਾਬ੍ਜਹਾਸਮ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ਿਆਮ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਮੋਤੀ ਦਾ ਫੁੱਲ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ, ਕੰਨ ਵਿਚ ਕਵਲ, ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਗਲ ਤੇ ਚਿਹਰਾ, ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਵੇਖਿਆ।

ਪ੍ਰਾਯਃਸ਼੍ਰੁਤਪ੍ਰਿਯਤਮੋਦਯਕਰ੍ਣਪੂਰੈਃ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਮਗ੍ਨਮਨਸਃ ਤਂ ਅਥਾਕ੍ਸ਼ਿਰਂਧ੍ਰੈਃ । ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਤਾਪਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਯਥਾਭਿਮਤਯੋ ਵਿਜਹੁਰ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਉਹ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਵਿਚ ਵਸਿਆ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਹੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਤਾਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਰ੍ਵਾਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਆਤ੍ਮਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਖਿਲਦृਗ੍ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਹੋਰ ਆਸਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਈਆਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਆਸ੍ਯਤਾਂ ਕਰਵਾਮ ਕਿਮ੍ । ਯਨ੍ਨੋ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਉਪਪਨ੍ਨਮਿਦਂ ਹਿ ਵਃ

ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ। ਆਓ, ਬੈਠੋ। ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ।

ਨਨ੍ਵਦ੍ਧਾ ਮਯਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ । ਅਹੈਤੁਕ੍ਯਵ੍ਯਵਹਿਤਾਂ ਭਕ੍ਤਿਮਾਤ੍ਮਪ੍ਰਿਯੇ ਯਥਾ

ਅਸਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਸਿਆਣੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਪੂਰੀ ਨਿਭੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਾਣਬੁਦ੍ਧਿਮਨਃਸ੍ਵਾਤ੍ਮ ਦਾਰਾਪਤ੍ਯਧਨਾਦਯਃ । ਯਤ੍ਸਮ੍ਪਰ੍ਕਾਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਾ ਆਸਨ੍ ਤਤਃ ਕੋ ਨ੍ਵਪਰਃ ਪ੍ਰਿਯਃ

ਜਿੰਦ, ਅਕਲ, ਮਨ, ਆਪਣਾ ਆਪ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚੇ, ਧਨ ਆਦਿ — ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਬਣਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਤਦ੍ ਯਾਤ ਦੇਵਯਜਨਂ ਪਤਯੋ ਵੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ । ਸ੍ਵਸਤ੍ਰਂ ਪਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਗृਹਮੇਧਿਨਃ

ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ, ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀਆਂ, ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਓ। ਤੁਹਾਡੇ ਘਰਵਾਲੇ, ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨਗੇ।

ਸ਼੍ਰੀਪਤ੍‍ਨ੍ਯ ਊਚੁਃ । ( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਮੈਵਂ ਵਿਭੋऽਰ੍ਹਤਿ ਭਵਾਨ੍ਗਦਿਤੁਂ ਨृਸ਼ਂਸਂ ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਨਿਗਮਂ ਤਵ ਪਾਦਮੂਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਂ ਤੁਲਸਿਦਾਮ ਪਦਾਵਸृष੍ਟਂ ਕੇਸ਼ੈਰ੍ਨਿਵੋਢੁਮਤਿਲਙ੍‌ਘ੍ਯ ਸਮਸ੍ਤਬਨ੍ਧੂਨ੍

ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਕਠੋਰ ਨਾ ਕਹੋ। ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਪਾਉਣ ਆਏ ਹਾਂ।

ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਨੋ ਨ ਪਤਯਃ ਪਿਤਰੌ ਸੁਤਾ ਵਾ ਨ ਭ੍ਰਾਤृਬਨ੍ਧੁਸੁਹृਦਃ ਕੁਤ ਏਵ ਚਾਨ੍ਯੇ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਵਤ੍ਪ੍ਰਪਦਯੋਃ ਪਤਿਤਾਤ੍ਮਨਾਂ ਨੋ ਨਾਨ੍ਯਾ ਭਵੇਦ੍ ਗਤਿਰਰਿਨ੍ਦਮ ਤਦ੍ ਵਿਧੇਹਿ

ਹੁਣ ਨਾ ਸਾਡੇ ਪਤੀ, ਨਾ ਮਾਪੇ, ਨਾ ਬੱਚੇ, ਨਾ ਭਰਾ, ਨਾ ਦੋਸਤ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ — ਇਹ ਕਿਰਪਾ ਸਾਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ਪਤਯੋ ਨਾਭ੍ਯਸੂਯੇਰਨ੍ ਪਿਤृਭ੍ਰਾਤृਸੁਤਾਦਯਃ । ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਵੋ ਮਯੋਪੇਤਾ ਦੇਵਾ ਅਪ੍ਯਨੁਮਨ੍ਵਤੇ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ, ਮਾਪੇ, ਭਰਾ, ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੁੱਸਣ ਨਾ; ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਨ ਪ੍ਰੀਤਯੇऽਨੁਰਾਗਾਯ ਹ੍ਯਙ੍‌ਗਸਙ੍‌ਗੋ ਨृਣਾਮਿਹ । ਤਨ੍ਮਨੋ ਮਯਿ ਯੁਞ੍ਜਾਨਾ ਅਚਿਰਾਨ੍ ਮਾਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਲਗਾਵਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜਪਤ੍‍ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਪੁਨਰ੍ਗਤਾਃ । ਤੇ ਚਾਨਸੂਯਵਃ ਸ੍ਵਾਭਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸਤ੍ਰਮਪਾਰਯਨ੍

ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਮੁੜ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੁਣ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।

ਤਤ੍ਰੈਕਾ ਵਿਧृਤਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਹृਦੋਪਗੁਹ੍ਯ ਵਿਜਹੌ ਦੇਹਂ ਕਰ੍ਮਾਨੁਬਨ੍ਧਨਮ੍

ਉਥੇ, ਇੱਕ ਔਰਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਰੋਕੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਬੰਧੀ ਹੋਈ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੀ।

ਭਗਵਾਨਪਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਤੇਨੈਵਾਨ੍ਨੇਨ ਗੋਪਕਾਨ੍ । ਚਤੁਰ੍ਵਿਧੇਨਾਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਬੁਭੁਜੇ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਉਸੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਗੋਆਲੇਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖਵਾਇਆ, ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਖਾਧਾ।

ਏਵਂ ਲੀਲਾਨਰਵਪੁਃ ਨृਲੋਕਮਨੁਸ਼ੀਲਯਨ੍ । ਰੇਮੇ ਗੋਗੋਪਗੋਪੀਨਾਂ ਰਮਯਨ੍ਰੂਪਵਾਕ੍ਕृਤੈਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਲਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਗੋਆਲੇਆਂ ਤੇ ਗੋਆਲਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।

ਅਥਾਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਅਨ੍ਵਤਪ੍ਯਨ੍ ਕृਤਾਗਸਃ । ਯਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਯੋਰ੍ਯਾਚ੍ਞਾਂ ਅਹਨ੍ਮ ਨृਵਿਡਮ੍ਬਯੋਃ

ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਕੀਤੀ ਬੇਨਤੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਹਾਸਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ 'ਤੇ ਪਛਤਾਇਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਭਗਵਤਿ ਕृष੍ਣੇ ਭਕ੍ਤਿਮਲੌਕਿਕੀਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਤਯਾ ਹੀਨਂ ਅਨੁਤਪ੍ਤਾ ਵ੍ਯਗਰ੍ਹਯਨ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਅਸਧਾਰਣ ਭਗਤੀ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਭਗਤੀ ਦੀ ਘਾਟ ਵੇਖ ਕੇ ਪਛਤਾਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ।

ਧਿਗ੍ਜਨ੍ਮ ਨਃ ਤ੍ਰਿਵृਤ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਧਿਗ੍ ਵ੍ਰਤਂ ਧਿਗ੍ ਬਹੁਜ੍ਞਤਾਮ੍ । ਧਿਕ੍ਕੁਲਂ ਧਿਕ੍ ਕ੍ਰਿਯਾਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਵਿਮੁਖਾ ਯੇ ਤ੍ਵਧੋਕ੍ਸ਼ਜੇ

ਸਾਡਾ ਜਨਮ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਵ੍ਰਤ, ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ, ਵੰਸ਼, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ — ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਜੇ ਅਸੀਂ ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਭਗਵਾਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਰਹੀਏ।

ਨੂਨਂ ਭਗਵਤੋ ਮਾਯਾ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਮੋਹਿਨੀ । ਯਸ੍ ਵਯਂ ਗੁਰਵੋ ਨृਣਾਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੇ ਮੁਹ੍ਯਾਮਹੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਾਇਆ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਟਕਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।

ਅਹੋ ਪਸ਼੍ਯਤ ਨਾਰੀਣਾਂ ਅਪਿ ਕृष੍ਣੇ ਜਗਦ੍‍ਗੁਰੌ । ਦੁਰਨ੍ਤਭਾਵਂ ਯੋऽਵਿਧ੍ਯਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਗृਹਾਭਿਧਾਨ੍

ਵਾਹ! ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਦੇਖੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਲਈ 'ਘਰ' ਨਾਮ ਦੇ ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।

ਨਾਸਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਸਂਸ੍ਕਾਰੋ ਨ ਨਿਵਾਸੋ ਗੁਰਾਵਪਿ । ਨ ਤਪੋ ਨਾਤ੍ਮਮੀਮਾਂਸਾ ਨ ਸ਼ੌਚਂ ਨ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਨਾ ਦੁਜਾਤੀ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ, ਨਾ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਆਪਣੀ ਖੋਜ, ਨਾ ਪਵਿਤਰਤਾ, ਨਾ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।

ਤਥਾਪਿ ਹ੍ਯੁਤ੍ਤਮਃਸ਼੍ਲੋਕੇ ਕृष੍ਣੇ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰੇ । ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਦृਢਾ ਨ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਦਿਮਤਾਮਪਿ

ਫਿਰ ਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਪਰਵਿਰਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉੱਤਮ ਸ਼ਲੋਕ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਾਡੀ ਭਕਤੀ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਨਨੁ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਵਿਮੂਢਾਨਾਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਨਾਂ ਗृਹੇਹਯਾ । ਅਹੋ ਨਃ ਸ੍ਮਾਰਯਾਮਾਸ ਗੋਪਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸਤਾਂ ਗਤਿਃ

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਭਲੇ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਏ ਸੀ ਤੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਚਾਈ ਦੇ ਰਾਹ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਈ।

ਅਨ੍ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਣਕਾਮਸ੍ਯ ਕੈਵਲ੍ਯਾਦ੍ਯਸ਼ਿषਾਂ ਪਤੇਃ । ਈਸ਼ਿਤਵ੍ਯੈਃ ਕਿਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਈਸ਼ਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਵਿਡਮ੍ਬਨਮ੍

ਅਗਰ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਪੂਰਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਲੋੜ? ਇਹ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਹੀ ਹੈ।

ਹਿਤ੍ਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਭਜਤੇ ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਃ ਪਾਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਸ਼ਯਾ ਸਕृਤ੍ । ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਦੋषਾਪਵਰ੍ਗੇਣ ਤਦ੍ਯਾਚ੍ਞਾ ਜਨਮੋਹਿਨੀ

ਲਕਸ਼ਮੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਉਸ ਦੀ ਮੰਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਹੀ ਹੈ।

ਦੇਸ਼ਃ ਕਾਲਃ ਪृਥਗ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਤਂਤ੍ਰਰ੍ਤ੍ਵਿਜੋऽਗ੍ਨਯਃ । ਦੇਵਤਾ ਯਜਮਾਨਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਤੁਰ੍ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਯਨ੍ਮਯਃ

ਥਾਂ, ਸਮਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤਾਂ, ਮੰਤ੍ਰ, ਤੰਤ੍ਰ, ਯਾਜਕ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤੇ, ਯਜਮਾਨ, ਯਜ, ਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ।