ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਪ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇਮਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ । ਵ੍ਰੀਡਿਤਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਾਤਹਾਸਾ ਨ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਰਾਰਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ, ਪਰ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ।

ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦੇ ਨਰ੍ਮਣਾऽऽਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਚੇਤਸਃ । ਆਕਣ੍ਠਮਗ੍ਨਾਃ ਸ਼ੀਤੋਦੇ ਵੇਪਮਾਨਾਸ੍ਤਮਬ੍ਰੁਵਨ੍

ਗੋਵਿੰਦ ਜਦ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਠੰਡੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਲ ਤੱਕ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਕੰਬਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਮਾਨਯਂ ਭੋਃ ਕृਥਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਨਨ੍ਦਗੋਪਸੁਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਜਾਨੀਮੋऽਙ੍‌ਗ ਵ੍ਰਜਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਵੇਪਿਤਾਃ

ਪਿਆਰੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ।

ਸ਼੍ਯਾਮਸੁਨ੍ਦਰ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਃ ਕਰਵਾਮ ਤਵੋਦਿਤਮ੍ । ਦੇਹਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਨੋ ਚੇਦ੍ ਰਾਜ੍ਞੇ ਬ੍ਰੁਵਾਮ ਹੇ

ਸ਼ਿਆਮਸੁੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀਆਂ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗੀਆਂ; ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਦੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ । ਭਵਤ੍ਯੋ ਯਦਿ ਮੇ ਦਾਸ੍ਯੋ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਥ । ਅਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਵਵਾਸਾਂਸਿ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਃ

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ فرمایا: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀ ਸੇਵਕ ਹੋ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੋਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲੈਣ।

ਤਤੋ ਜਲਾਸ਼ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਾ ਦਾਰਿਕਾਃ ਸ਼ੀਤਵੇਪਿਤਾਃ । ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਯੋਨਿਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰੋਤ੍ਤੇਰੁਃ ਸ਼ੀਤਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ

ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਠੰਡ ਕਾਰਨ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਠੰਡ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ।

ਭਗਵਾਨਾਹਤਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧ ਭਾਵਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ । ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਨਿਧਾਯ ਵਾਸਾਂਸਿ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਬਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਯੂਯਂ ਵਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਯਦਪੋ ਧृਤਵ੍ਰਤਾ ਵ੍ਯਗਾਹਤੈਤਤ੍ ਤਦੁ ਦੇਵਹੇਲਨਮ੍ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਪਨੁਤ੍ਤਯੇਂऽਹਸਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਮੋऽਧੋ ਵਸਨਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਨੰਗੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀਆਂ, ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬੇਅਦਬੀ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਇਸ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਪਹਿਨ ਲਵੋ।

( ਇਂਦ੍ਰਵਂਸ਼ਾ ) ਇਤ੍ਯਚ੍ਯੁਤੇਨਾਭਿਹਿਤਂ ਵ੍ਰਜਾਬਲਾ ਮਤ੍ਵਾ ਵਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾਪ੍ਲਵਨਂ ਵ੍ਰਤਚ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਤਤ੍ਪੂਰ੍ਤਿਕਾਮਾਸ੍ਤਦਸ਼ੇषਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕृਤਂ ਨੇਮੁਰਵਦ੍ਯਮृਗ੍ ਯਤਃ

ਅਚੁਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਨੰਗੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਮੰਨ ਲਿਆ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਤਾਸ੍ਤਥਾਵਨਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ । ਵਾਸਾਂਸਿ ਤਾਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ੍ ਕਰੁਣਸ੍ਤੇਨ ਤੋषਿਤਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਦृਢਂ ਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾਸ੍ਤ੍ਰਪਯਾ ਚ ਹਾਪਿਤਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਤੋਭਿਤਾਃ ਕ੍ਰੀਡਨਵਚ੍ਚ ਕਾਰਿਤਾਃ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚੈਵਾਪਹृਤਾਨ੍ਯਥਾਪ੍ਯਮੁਂ ਤਾ ਨਾਭ੍ਯਸੂਯਨ੍ ਪ੍ਰਿਯਸਙ੍‌ਗਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ

ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇੜਿਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਲੈ ਲਏ, ਪਰ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਰੁੱਸੀਆਂ ਨਹੀਂ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਪਰਿਧਾਯ ਸ੍ਵਵਾਸਾਂਸਿ ਪ੍ਰੇष੍ਠਸਙ੍‌ਗਮਸਜ੍ਜਿਤਾਃ । ਗृਹੀਤਚਿਤ੍ਤਾ ਨੋ ਚੇਲੁਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਲਜ੍ਜਾਯਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ

ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਗਈਆਂ।

ਤਾਸਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਪਾਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਧृਤਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਸਙ੍‌ਕਲ੍ਪਂ ਆਹ ਦਾਮੋਦਰੋऽਬਲਾਃ

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਸੀ, ਸਮਝ ਕੇ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਬਾਰੇ ਬੋਲਿਆ।

ਸਙ੍‌ਕਲ੍ਪੋ ਵਿਦਿਤਃ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯੋ ਭਵਤੀਨਾਂ ਮਦਰ੍ਚਨਮ੍ । ਮਯਾਨੁਮੋਦਿਤਃ ਸੋऽਸੌ ਸਤ੍ਯੋ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ

ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਇੱਛਾ ਜ਼ਰੂਰ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਨ ਮਯ੍ਯਾਵੇਸ਼ਿਤਧਿਯਾਂ ਕਾਮਃ ਕਾਮਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ । ਭਰ੍ਜਿਤਾ ਕ੍ਵਥਿਤਾ ਧਾਨਾ ਪ੍ਰਾਯੋ ਬੀਜਾਯ ਨੇਸ਼ਤੇ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵਿਅਭੀਚਾਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੰਨੀਆਂ ਜਾਂ ਉਬਲੀਆਂ ਦਾਣੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅੰਕੁਰ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੇ।

ਯਾਤਾਬਲਾ ਵ੍ਰਜਂ ਸਿਦ੍ਧਾ ਮਯੇਮਾ ਰਂਸ੍ਯਥਾ ਕ੍ਸ਼ਪਾਃ । ਯਦੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਚੇਰੁਰਾਰ੍ਯਾਰ੍ਚਨਂ ਸਤੀਃ

ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਵੱਲ ਜਾਓ। ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਓਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ । ਇਤ੍ਯਾਦਿष੍ਟਾ ਭਗਵਤਾ ਲਬ੍ਧਕਾਮਾਃ ਕੁਮਾਰਿਕਾਃ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤ੍ ਨਿਰ੍ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵ੍ਰਜਮ੍

ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।

ਅਥ ਗੋਪੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ । ਵृਨ੍ਦਾਵਨਾਦ੍ ਗਤੋ ਦੂਰਂ ਚਾਰਯਨ੍ ਗਾਃ ਸਹਾਗ੍ਰਜਃ

ਫਿਰ, ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਗਿਆ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਰਾਇਆ।

ਨਿਦਘਾਰ੍ਕਾਤਪੇ ਤਿਗ੍ਮੇ ਛਾਯਾਭਿਃ ਸ੍ਵਾਭਿਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਆਤਪਤ੍ਰਾਯਿਤਾਨ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦ੍ਰੁਮਾਨਾਹ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ

ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜਲਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਛਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਬਣਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਹੇ ਸ੍ਤੋਕਕृष੍ਣ ਹੇ ਅਂਸ਼ੋ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਨ੍ ਸੁਬਲਾਰ੍ਜੁਨ । ਵਿਸ਼ਾਲਰ੍षਭ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨ੍ ਦੇਵਪ੍ਰਸ੍ਥ ਵਰੂਥਪ

ਹੇ ਸਤੋਕਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੇ ਅੰਸ਼ੁ, ਸ੍ਰੀਦਾਮਨ, ਸੁਬਲ, ਅਰਜੁਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਰਿਸ਼ਭ, ਤੇਜਸਵਿਨ, ਦੇਵਪ੍ਰਸਥ, ਵਰੂਥਪਾ!

ਪਸ਼੍ਯਤੈਤਾਨ੍ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ ਪਰਾਰ੍ਥੈਕਾਨ੍ਤਜੀਵਿਤਾਨ੍ । ਵਾਤਵਰ੍षਾਤਪਹਿਮਾਨ੍ ਸਹਨ੍ਤੋ ਵਾਰਯਨ੍ਤਿ ਨਃ

ਇਹ ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੀਵਦੇ ਹਨ। ਹਵਾ, ਮੀਂਹ, ਧੁੱਪ ਤੇ ਠੰਡ ਸਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਹੋ ਏषਾਂ ਵਰਂ ਜਨ੍ਮ ਸਰ੍ਵ ਪ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਜੀਵਨਮ੍ । ਸੁਜਨਸ੍ਯੇਵ ਯੇषਾਂ ਵੈ ਵਿਮੁਖਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਾਰ੍ਥਿਨਃ

ਵਾਹ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜਦੇ ਨਹੀਂ।

ਪਤ੍ਰਪੁष੍ਪਫਲਚ੍ਛਾਯਾ ਮੂਲਵਲ੍ਕਲਦਾਰੁਭਿਃ । ਗਨ੍ਧਨਿਰ੍ਯਾਸਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿ ਤੋਕ੍ਮੈਃ ਕਾਮਾਨ੍ ਵਿਤਨ੍ਵਤੇ

ਉਹ ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ, ਛਾਂ, ਜੜਾਂ, ਛਾਲ, ਲੱਕੜ, ਸੁਗੰਧੀ ਗੰਧ, ਰਸ, ਭਸਮ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਏਤਾਵਤ੍ ਜਨ੍ਮਸਾਫਲ੍ਯਂ ਦੇਹਿਨਾਮਿਹ ਦੇਹਿषੁ । ਪ੍ਰਾਣੈਰਰ੍ਥੈਰ੍ਧਿਯਾ ਵਾਚਾ ਸ਼੍ਰੇਯ ਏਵਾਚਰੇਤ੍ ਸਦਾ

ਇਥੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜਨਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ, ਧਨ, ਸਮਝ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇ।

ਇਤਿ ਪ੍ਰਵਾਲਸ੍ਤਬਕ ਫਲਪੁष੍ਪਦਲੋਤ੍ਕਰੈਃ । ਤਰੂਣਾਂ ਨਮ੍ਰਸ਼ਾਖਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯਤੋ ਯਮੁਨਾਂ ਗਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ, ਗੁੱਛਿਆਂ, ਫਲਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਝੁਕੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੜੇ।

ਤਤ੍ਰ ਗਾਃ ਪਾਯਯਿਤ੍ਵਾਪਃ ਸੁਮृष੍ਟਾਃ ਸ਼ੀਤਲਾਃ ਸ਼ਿਵਾਃ । ਤਤੋ ਨृਪ ਸ੍ਵਯਂ ਗੋਪਾਃ ਕਾਮਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਪਪੁਰ੍ਜਲਮ੍

ਉਥੇ, ਰਾਜਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਚਾ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾ ਕੇ, ਗੋਆਲੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਤਰ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਯਾ ਉਪਵਨੇ ਕਾਮਂ ਚਾਰਯਨ੍ਤਃ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਨृਪ । ਕृष੍ਣਰਾਮੌ ਉਵੁਪਾਗਮ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਾ ਇਦਮਬ੍ਰਵਨ੍

ਉਸ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਨ ਚਾਹੀ ਚਰਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਆਏ, ਤੇ ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਕੇ, ਗੋਆਲੇ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ:

ਵਿषਯਾਭਿਨਿਵੇਸ਼ੇਨ ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਤ੍ਸ੍ਮਰੇਤ੍ਪੁਨਃ। ਜਨ੍ਤੋਰ੍ਵੈ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਧੇਤੋਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿਸ੍ਮृਤਿਃ

ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਜੀਵ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ, ਮੌਤ ਪੂਰੀ ਭੁੱਲ ਹੈ।

ਜਨ੍ਮ ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਤਯਾ ਪੁਂਸਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਭੂਰਿਦ। ਵਿषਯਸ੍ਵੀਕृਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਯਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਨੋਰਥਃ

ਜਨਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ।