ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਥੋਟਜਮੁਪਾਯਾਤਂ ਨृਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਤਂ ਪੁਰਃ । ਸਪਰ੍ਯਯਾ ਪਰ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦ੍ਯਾਨੁਰੂਪਯਾ

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਓਟਜ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅਤਿਥਿ-ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਸੁਆਗਤ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।

ਗृਹੀਤਾਰ੍ਹਣਮਾਸੀਨਂ ਸਂਯਤਂ ਪ੍ਰੀਣਯਨ੍ ਮੁਨਿਃ । ਸ੍ਮਰਨ੍ ਭਗਵਦਾਦੇਸ਼ਂ ਇਤ੍ਯਾਹ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ

ਮੁਨੀ ਨੇ, ਯੋਗ ਅਰਚਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸੰਯਮਿਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਨੂਨਂ ਚਙ੍ਕ੍ਰਮਣਂ ਦੇਵ ਸਤਾਂ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਤੇ । ਵਧਾਯ ਚਾਸਤਾਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਰੇਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਹਿ ਪਾਲਿਨੀ

ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਦੇਵ, ਤੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਸਤਜਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ।

ਯੋऽਰ੍ਕੇਨ੍ਦੁ ਅਗ੍ਨੀਨ੍ਦ੍ਰਵਾਯੂਨਾਂ ਯਮਧਰ੍ਮਪ੍ਰਚੇਤਸਾਮ੍ । ਰੂਪਾਣਿ ਸ੍ਥਾਨ ਆਧਤ੍ਸੇ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਯ ਤੇ ਨਮਃ

ਤੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਇੰਦ੍ਰ, ਹਵਾ, ਯਮ, ਧਰਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸਥਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ — ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨ ਯਦਾ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜੈਤ੍ਰਂ ਮਣਿਗਣਾਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਤ੍ ਚਣ੍ਡਕੋਦਣ੍ਡੋ ਰਥੇਨ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਅਘਾਨ੍

ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਜਿੱਤੂ ਰਥ, ਜੋ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।

ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਚਰਣਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਂ ਵੇਪਯਨ੍ ਮਣ੍ਡਲਂ ਭੁਵਃ । ਵਿਕਰ੍षਨ੍ ਬृਹਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਪਰ੍ਯਟਸਿ ਅਂਸ਼ੁਮਾਨਿਵ

ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਇਸ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਤੂੰ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ।

ਤਦੈਵ ਸੇਤਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਨਿਬਨ੍ਧਨਾਃ । ਭਗਵਦ੍ ਰਚਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਭਿਦ੍ਯੇਰਨ੍ ਬਤ ਦਸ੍ਯੁਭਿਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਰਨ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ, ਡਾਕੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।

ਅਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸਮੇਧੇਤ ਲੋਲੁਪੈਰ੍ਵ੍ਯਙ੍ਕੁਸ਼ੈਰ੍ਨृਭਿਃ । ਸ਼ਯਾਨੇ ਤ੍ਵਯਿ ਲੋਕੋऽਯਂ ਦਸ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ

ਅਧਰਮ, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲੈਣਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਡਾਕੂਆਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

ਅਥਾਪਿ ਪृਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵੀਰ ਯਦਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਇਹਾਗਤਃ । ਤਦ੍ਵਯਂ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਲੀਕੇਨ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਾਮਹੇ ਹृਦਾ

ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਵਿਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਆਏ ਹੋ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੀਏ।

ਚੀਰਹਰਣਲੀਲਾ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਹੇਮਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਮਾਸਿ ਨਨ੍ਦਵ੍ਰਜਕੁਮਾਰਿਕਾਃ । ਚੇਰੁਰ੍ਹਵਿष੍ਯਂ ਭੁਞ੍ਜਾਨਾਃ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨ੍ਯਰ੍ਚਨਵ੍ਰਤਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਰਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸਾਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਵਰਤ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।

ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਮ੍ਭਸਿ ਕਾਲਿਨ੍ਦ੍ਯਾ ਜਲਾਨ੍ਤੇ ਚੋਦਿਤੇऽਰੁਣੇ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਕृਤਿਂ ਦੇਵੀਂ ਆਨਰ੍ਚੁਃ ਨृਪ ਸੈਕਤੀਮ੍

ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰੇਤ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ।

ਗਨ੍ਧੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਃ ਸੁਰਭਿਭਿਃ ਬਲਿਭਿਰ੍ਧੂਪਦੀਪਕੈਃ । ਉਚ੍ਚਾਵਚੈਸ਼੍ਚੋਪਹਾਰੈਃ ਪ੍ਰਵਾਲਫਲ ਤਣ੍ਡੁਲੈਃ

ਉਹ ਸੁਗੰਧੀ ਹਾਰ, ਇਤਰ, ਭੋਗ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਵੱਡੇ ਛੋਟੇ ਤੋਹਫੇ, ਨਵੇਂ ਪੱਤੇ, ਫਲ ਤੇ ਚੌਲ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।

ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਿ ਮਹਾਮਾਯੇ ਮਹਾਯੋਗਿਨ੍ਯਧੀਸ਼੍ਵਰਿ । ਨਨ੍ਦਗੋਪਸੁਤਂ ਦੇਵਿ ਪਤਿਂ ਮੇ ਕੁਰੁ ਤੇ ਨਮਃ । ਇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜਪਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕੁਮਾਰਿਕਾਃ

ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੀਆਂ: "ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਮਹਾ ਯੋਗਿਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ," ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ।

ਏਵਂ ਮਾਸਂ ਵ੍ਰਤਂ ਚੇਰੁਃ ਕੁਮਾਰ੍ਯਃ ਕृष੍ਣਚੇਤਸਃ । ਭਦ੍ਰਕਾਲੀਂ ਸਮਾਨਰ੍ਚੁਃ ਭੂਯਾਨ੍ਨਨ੍ਦਸੁਤਃ ਪਤਿਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦੀਆਂ ਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ।

ਊषਸ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯ ਗੋਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵੈਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾ ਬਦ੍ਧਬਾਹਵਃ । ਕृष੍ਣਂ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਜਗੁਰ੍ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਃ ਕਾਲਿਨ੍ਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤੁਮਨ੍ਵਹਮ੍

ਸਵੇਰੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀਆਂ।

ਨਦ੍ਯਾਃ ਕਦਾਚਿਦਾਗਤ੍ਯ ਤੀਰੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ । ਵਾਸਾਂਸਿ ਕृष੍ਣਂ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਜਹ੍ਰੁਃ ਸਲਿਲੇ ਮੁਦਾ

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕਪੜੀਆਂ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਰੱਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੀਆਂ।

ਭਗਵਾਨ੍ ਤਦਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਕृष੍ਣੋ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਯਸ੍ਯੈਰਾਵृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਯੇ

ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਣ।

ਤਾਸਾਂ ਵਾਸਾਂਸ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਨੀਪਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ । ਹਸਦ੍‌ਭਿਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਬਾਲੈਃ ਪਰਿਹਾਸਮੁਵਾਚ ਹ

ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਨੀਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਤੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।

ਅਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯਾਬਲਾਃ ਕਾਮਂ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍ । ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵਾਣਿ ਨੋ ਨਰ੍ਮ ਯਦ੍ਯੂਯਂ ਵ੍ਰਤਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ

ਆਓ ਕੁੜੀਆਂ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਕਪੜਾ ਲੈ ਲੋ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਈ ਹੋ।

ਨ ਮਯੋਦਿਤਪੂਰ੍ਵਂ ਵਾ ਅਨृਤਂ ਤਦਿਮੇ ਵਿਦੁਃ । ਏਕੈਕਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸਹੈਵੇਤਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਃ

ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਇਹ ਮੁੰਡੇ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀਆਂ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਆਓ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਲੈ ਲੋ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਨਾ ਆਓ।

ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਪ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇਮਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ । ਵ੍ਰੀਡਿਤਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਾਤਹਾਸਾ ਨ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਰਾਰਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ, ਪਰ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ।

ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦੇ ਨਰ੍ਮਣਾऽऽਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਚੇਤਸਃ । ਆਕਣ੍ਠਮਗ੍ਨਾਃ ਸ਼ੀਤੋਦੇ ਵੇਪਮਾਨਾਸ੍ਤਮਬ੍ਰੁਵਨ੍

ਗੋਵਿੰਦ ਜਦ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਠੰਡੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਲ ਤੱਕ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਕੰਬਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਮਾਨਯਂ ਭੋਃ ਕृਥਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਨਨ੍ਦਗੋਪਸੁਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਜਾਨੀਮੋऽਙ੍‌ਗ ਵ੍ਰਜਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਵੇਪਿਤਾਃ

ਪਿਆਰੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ।

ਸ਼੍ਯਾਮਸੁਨ੍ਦਰ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਃ ਕਰਵਾਮ ਤਵੋਦਿਤਮ੍ । ਦੇਹਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਨੋ ਚੇਦ੍ ਰਾਜ੍ਞੇ ਬ੍ਰੁਵਾਮ ਹੇ

ਸ਼ਿਆਮਸੁੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀਆਂ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗੀਆਂ; ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਦੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ । ਭਵਤ੍ਯੋ ਯਦਿ ਮੇ ਦਾਸ੍ਯੋ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਥ । ਅਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਵਵਾਸਾਂਸਿ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਃ

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ فرمایا: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀ ਸੇਵਕ ਹੋ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੋਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲੈਣ।

ਤਤੋ ਜਲਾਸ਼ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਾ ਦਾਰਿਕਾਃ ਸ਼ੀਤਵੇਪਿਤਾਃ । ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਯੋਨਿਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰੋਤ੍ਤੇਰੁਃ ਸ਼ੀਤਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ

ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਠੰਡ ਕਾਰਨ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਠੰਡ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ।

ਭਗਵਾਨਾਹਤਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧ ਭਾਵਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ । ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਨਿਧਾਯ ਵਾਸਾਂਸਿ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਬਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਯੂਯਂ ਵਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਯਦਪੋ ਧृਤਵ੍ਰਤਾ ਵ੍ਯਗਾਹਤੈਤਤ੍ ਤਦੁ ਦੇਵਹੇਲਨਮ੍ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਪਨੁਤ੍ਤਯੇਂऽਹਸਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਮੋऽਧੋ ਵਸਨਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਨੰਗੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀਆਂ, ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬੇਅਦਬੀ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਇਸ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਪਹਿਨ ਲਵੋ।

( ਇਂਦ੍ਰਵਂਸ਼ਾ ) ਇਤ੍ਯਚ੍ਯੁਤੇਨਾਭਿਹਿਤਂ ਵ੍ਰਜਾਬਲਾ ਮਤ੍ਵਾ ਵਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾਪ੍ਲਵਨਂ ਵ੍ਰਤਚ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਤਤ੍ਪੂਰ੍ਤਿਕਾਮਾਸ੍ਤਦਸ਼ੇषਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕृਤਂ ਨੇਮੁਰਵਦ੍ਯਮृਗ੍ ਯਤਃ

ਅਚੁਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਨੰਗੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਮੰਨ ਲਿਆ।