ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਸਾਧਵੋ ਲੋਕੇ ਪਰੈਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੇषੁ ਯੋਜਿਤਾਃ । ਨ ਵ੍ਯਥਨ੍ਤਿ ਨ ਹृष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਤ ਆਤ੍ਮਾਗੁਣਾਸ਼੍ਰਯਃ

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦੁਵਿਧਾ ਵਾਲੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਤਮਕ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਨਾਧੌਤਪਾਦਾਪ੍ਰਯਤਾ ਨਾਰ੍ਦ੍ਰਪਾਦਾ ਉਦਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ। ਸ਼ਯੀਤ ਨਾਪਰਾਙ੍ਨਾਨ੍ਯੈਰ੍ਨ ਨਗ੍ਨਾ ਨ ਚ ਸਨ੍ਧ੍ਯਯੋਃ

ਬਿਨਾਂ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਗਿੱਲਾ ਸਿਰ ਹੋਣ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਨਾ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਤਣਾ, ਨਾ ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ।

ਧੌਤਵਾਸਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਸਂਯੁਤਾ। ਪੂਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਤਰਾਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਾਗ੍ਗੋਵਿਪ੍ਰਾਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਮਚ੍ਯੁਤਮ੍

ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕismet ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਲਕshmi ਅਤੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵੀਰਵਤੀਸ਼੍ਚਾਰ੍ਚੇਤ੍ਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧਬਲਿਮਣ੍ਡਨੈਃ। ਪਤਿਂ ਚਾਰ੍ਚ੍ਯੋਪਤਿष੍ਠੇਤ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ਕੋष੍ਠਗਤਂ ਚ ਤਮ੍

ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਫੁੱਲਾਂ, ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਸਾਂਵਤ੍ਸਰਂ ਪੁਂਸਵਨਂ ਵ੍ਰਤਮੇਤਦਵਿਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਧਾਰਯਿष੍ਯਸਿ ਚੇਤ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਹਾ ਭਵਿਤਾ ਸੁਤਃ

ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਪੂੰਸਵਨ ਦਾ ਅਟੁੱਟ ਵਰਤ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਭਾਏਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।

ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯਾਥ ਦਿਤੀ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਮਨਾਃ। ਕਸ਼੍ਯਪਾਦ੍ਗਰ੍ਭਮਾਧਤ੍ਤ ਵ੍ਰਤਂ ਚਾਞ੍ਜੋ ਦਧਾਰ ਸਾ

ਦਿਤੀ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਬੀਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਇਆ।

ਮਾਤृष੍ਵਸੁਰਭਿਪ੍ਰਾਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਆਜ੍ਞਾਯ ਮਾਨਦ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇਨਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਂ ਦਿਤਿਂ ਪਰ੍ਯਚਰਤ੍ਕਵਿਃ

ਇੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਦਿਤੀ ਦੀ ਬੜੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।

ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਨਾਤ੍ਸੁਮਨਸਃ ਫਲਮੂਲਸਮਿਤ੍ਕੁਸ਼ਾਨ੍। ਪਤ੍ਰਾਙ੍ਕੁਰਮृਦੋऽਪਸ਼੍ਚ ਕਾਲੇ ਕਾਲ ਉਪਾਹਰਤ੍

ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਕਲੀ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ।

ਏਵਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾਯਾ ਵ੍ਰਤਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਹਰਿਰ੍ਨृਪ। ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਃ ਪਰ੍ਯਚਰਜ੍ਜਿਹ੍ਮੋ ਮृਗਹੇਵ ਮृਗਾਕृਤਿਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਰਤ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਨੇ, ਉਸ ਦਾ ਵਰਤ ਤੋੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਨ ਹਿਰਨ ਦੀ ਆਕृति ਵਿੱਚ।

ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਵ੍ਰਤਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਤਤ੍ਪਰੋऽਥ ਮਹੀਪਤੇ। ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਤੀਵ੍ਰਾਂ ਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕੇਨ ਮੇ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਂ ਤ੍ਵਿਹ

ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੜੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂ।

ਏਕਦਾ ਸਾ ਤੁ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਮੁਚ੍ਛਿष੍ਟਾ ਵ੍ਰਤਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਅਸ੍ਪृष੍ਟਵਾਰ੍ਯਧੌਤਾਙ੍ਘ੍ਰਿਃ ਸੁष੍ਵਾਪ ਵਿਧਿਮੋਹਿਤਾ

ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਏ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤੇ, ਦਿਤੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੀ ਪਈ।

ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਿਦ੍ਰਾ ਪਹृਤਚੇਤਸਃ। ਦਿਤੇਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟ ਉਦਰਂ ਯੋਗੇਸ਼ੋ ਯੋਗਮਾਯਯਾ

ਇੰਦਰ ਨੇ, ਉਸ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਯੋਗ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।

ਚਕਰ੍ਤ ਸਪ੍ਤਧਾ ਗਰ੍ਭਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍। ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਸਪ੍ਤਧੈਕੈਕਂ ਮਾ ਰੋਦੀਰਿਤਿ ਤਾਨ੍ਪੁਨਃ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਗਰਭ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਹਰ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਰੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਰੋਓ ਨਾ।'

ਤਮੂਚੁਃ ਪਾਟ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਨृਪ। ਕਿਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਿਘਾਂਸਸਿ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਰੁਤਸ੍ਤਵ

ਜਦ ਉਹ ਵੰਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਕਿਉਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'

ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਹ੍ਯਂ ਯੂਯਮਿਤ੍ਯਾਹ ਕੌਸ਼ਿਕਃ। ਅਨਨ੍ਯਭਾਵਾਨ੍ਪਾਰ੍षਦਾਨਾਤ੍ਮਨੋ ਮਰੁਤਾਂ ਗਣਾਨ੍

ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਭਰਾ, ਡਰੋ ਨਾ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸੇਵਕ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਨਿਭੇ ਹਨ।'

ਨ ਮਮਾਰ ਦਿਤੇਰ੍ਗਰ੍ਭਃ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ। ਬਹੁਧਾ ਕੁਲਿਸ਼ਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣੋ ਦ੍ਰੌਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਯਥਾ ਭਵਾਨ੍

ਦਿਤੀ ਦਾ ਗਰਭ, ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਵਜਰ ਨਾਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ।

ਸਕृਦਿष੍ਟ੍ਵਾਦਿਪੁਰੁषਂ ਪੁਰੁषੋ ਯਾਤਿ ਸਾਮ੍ਯਤਾਮ੍। ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦੂਨਂ ਦਿਤ੍ਯਾ ਯਦ੍ਧਰਿਰਰ੍ਚਿਤਃ

ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਦੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਸਜੂਰਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਮਰੁਤੋऽਭਵਨ੍। ਵ੍ਯਪੋਹ੍ਯ ਮਾਤृਦੋषਂ ਤੇ ਹਰਿਣਾ ਸੋਮਪਾਃ ਕृਤਾਃ

ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ; ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਦਿਤਿਰੁਤ੍ਥਾਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਕੁਮਾਰਾਨਨਲਪ੍ਰਭਾਨ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਾਨ੍ਦੇਵੀ ਪਰ੍ਯਤੁष੍ਯਦਨਿਨ੍ਦਿਤਾ

ਦਿਤੀ ਉਠੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਸਨ।

ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਹ ਤਾਤਾਹਮਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਅਪਤ੍ਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਚਰਂ ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍

ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਔਖਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ।"

ਏਕਃ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਾਭਵਨ੍ਕਥਮ੍। ਯਦਿ ਤੇ ਵਿਦਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸਤ੍ਯਂ ਕਥਯ ਮਾ ਮृषਾ

"ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਪਰ ਸੱਤ ਹੋ ਗਏ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਪੁੱਤ, ਸੱਚ ਦੱਸ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ।"

ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਅਮ੍ਬ ਤੇऽਹਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਮੁਪਧਾਰ੍ਯਾਗਤੋऽਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਲਬ੍ਧਾਨ੍ਤਰੋऽਚ੍ਛਿਦਂ ਗਰ੍ਭਮਰ੍ਥਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਧਰ੍ਮਦृਕ੍

ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਮੌਕਾ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ 'ਤੇ ਸੀ, ਧਰਮ 'ਤੇ ਨਹੀਂ।"

ਕृਤ੍ਤੋ ਮੇ ਸਪ੍ਤਧਾ ਗਰ੍ਭ ਆਸਨ੍ਸਪ੍ਤ ਕੁਮਾਰਕਾਃ। ਤੇऽਪਿ ਚੈਕੈਕਸ਼ੋ ਵृਕ੍ਣਾਃ ਸਪ੍ਤਧਾ ਨਾਪਿ ਮਮ੍ਰਿਰੇ

"ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੈਂ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰ ਵੰਡਿਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।"

ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਪਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਮਯਾ। ਮਹਾਪੁਰੁषਪੂਜਾਯਾਃ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਕਾਪ੍ਯਾਨੁषਙ੍ਗਿਣੀ

"ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਐਸਾ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।"

ਆਰਾਧਨਂ ਭਗਵਤ ਈਹਮਾਨਾ ਨਿਰਾਸ਼ਿषਃ। ਯੇ ਤੁ ਨੇਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਪਰਂ ਤੇ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ

"ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਮਝਦਾਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਚਾਹੁਣ; ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਭ ਦੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸਾ ਨਹੀਂ।"

ਆਰਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਪ੍ਰਦਂ ਦੇਵਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਕੋ ਵृਣੀਤ ਗੁਣਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਬੁਧਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਰਕੇऽਪਿ ਯਤ੍

"ਕੌਣ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਚੁਣੇਗਾ, ਜੋ ਨਰਕ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?"

ਤਦਿਦਂ ਮਮ ਦੌਰ੍ਜਨ੍ਯਂ ਬਾਲਿਸ਼ਸ੍ਯ ਮਹੀਯਸਿ। ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭੋ ਮृਤੋਤ੍ਥਿਤਃ

"ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਮਾਫ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜੀਉਣਾ ਭਾਗ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।"

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਯਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵੇਨ ਤੁष੍ਟਯਾ। ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਤਾਂ ਨਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।"

ਏਵਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ। ਮਙ੍ਗਲਂ ਮਰੁਤਾਂ ਜਨ੍ਮ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ

"ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਜਨਮ। ਹੁਣ ਤੇਨੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?"