ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਦਦ੍ਯ ਨਃ ਪਾਪਮੁਪੈਤ੍ਯਨਨ੍ਵਯਂ ਯਨ੍ਨष੍ਟਨਾਥਸ੍ਯ ਵਸੋਰ੍ਵਿਲੁਮ੍ਪਕਾਤ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਸ਼ਪਨ੍ਤਿ ਵृਞ੍ਜਤੇ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋऽਰ੍ਥਾਮ੍ ਪੁਰੁਦਸ੍ਯਵੋ ਜਨਾਃ

ਅੱਜ ਪਾਪ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਵਾਲਾ ਖੋ ਬੈਠੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੁੱਟਦੇ, ਪਸ਼ੂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਤਦਾऽऽਰ੍ਯਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਵਿਲੀਯਤੇ ਨृਣਾਂ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਯੁਤਸ੍ਤ੍ਰਯੀਮਯਃ । ਤਤੋऽਰ੍ਥਕਾਮਾਭਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਤ੍ਮਨਾਂ ਸ਼ੁਨਾਂ ਕਪੀਨਾਮਿਵ ਵਰ੍ਣਸਙ੍ਕਰਃ

ਫਿਰ, ਆਦਰਯੋਗ ਧਰਮ, ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਰੀਤ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਵਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਧਰ੍ਮਪਾਲੋ ਨਰਪਤਿਃ ਸ ਤੁ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਬृਹਚ੍ਛ੍ਰਵਾਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਮਹਾਭਾਗਵਤੋ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਹਯਮੇਧਯਾਟ੍

ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਮਰਾਟ ਬ੍ਰਹਚਸ਼੍ਰਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਘੋੜਾ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।

ਅਪਾਪੇषੁ ਸ੍ਵਭृਤ੍ਯੇषੁ ਬਾਲੇਨਾਪਕ੍ਵਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਤਦ੍‍ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ

ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਅਣਪੱਕੀ ਹੈ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਅਪਰਾਧ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮਾਫ ਕਰੇ।

ਤਿਰਸ੍ਕृਤਾ ਵਿਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾਃ ਸ਼ਪ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਹਤਾ ਅਪਿ । ਨਾਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਦ੍‍ਭਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਭਵੋऽਪਿ ਹਿ

ਭਾਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਿੰਦਿਆ, ਧੋਖਾ, ਸ਼ਾਪ, ਬਦਸਲੂਕੀ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ।

ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕृਤਾਘੇਨ ਸੋऽਨੁਤਪ੍ਤੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰਕृਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਨੈਵਾਘਂ ਤਦਚਿਨ੍ਤਯਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਕਾਰਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੋਈ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ।

ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਸਾਧਵੋ ਲੋਕੇ ਪਰੈਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੇषੁ ਯੋਜਿਤਾਃ । ਨ ਵ੍ਯਥਨ੍ਤਿ ਨ ਹृष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਤ ਆਤ੍ਮਾਗੁਣਾਸ਼੍ਰਯਃ

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦੁਵਿਧਾ ਵਾਲੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਤਮਕ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਨਾਧੌਤਪਾਦਾਪ੍ਰਯਤਾ ਨਾਰ੍ਦ੍ਰਪਾਦਾ ਉਦਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ। ਸ਼ਯੀਤ ਨਾਪਰਾਙ੍ਨਾਨ੍ਯੈਰ੍ਨ ਨਗ੍ਨਾ ਨ ਚ ਸਨ੍ਧ੍ਯਯੋਃ

ਬਿਨਾਂ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਗਿੱਲਾ ਸਿਰ ਹੋਣ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਨਾ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਤਣਾ, ਨਾ ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ।

ਧੌਤਵਾਸਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਸਂਯੁਤਾ। ਪੂਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਤਰਾਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਾਗ੍ਗੋਵਿਪ੍ਰਾਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਮਚ੍ਯੁਤਮ੍

ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕismet ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਲਕshmi ਅਤੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵੀਰਵਤੀਸ਼੍ਚਾਰ੍ਚੇਤ੍ਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧਬਲਿਮਣ੍ਡਨੈਃ। ਪਤਿਂ ਚਾਰ੍ਚ੍ਯੋਪਤਿष੍ਠੇਤ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ਕੋष੍ਠਗਤਂ ਚ ਤਮ੍

ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਫੁੱਲਾਂ, ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਸਾਂਵਤ੍ਸਰਂ ਪੁਂਸਵਨਂ ਵ੍ਰਤਮੇਤਦਵਿਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਧਾਰਯਿष੍ਯਸਿ ਚੇਤ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਹਾ ਭਵਿਤਾ ਸੁਤਃ

ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਪੂੰਸਵਨ ਦਾ ਅਟੁੱਟ ਵਰਤ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਭਾਏਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।

ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯਾਥ ਦਿਤੀ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਮਨਾਃ। ਕਸ਼੍ਯਪਾਦ੍ਗਰ੍ਭਮਾਧਤ੍ਤ ਵ੍ਰਤਂ ਚਾਞ੍ਜੋ ਦਧਾਰ ਸਾ

ਦਿਤੀ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਬੀਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਇਆ।

ਮਾਤृष੍ਵਸੁਰਭਿਪ੍ਰਾਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਆਜ੍ਞਾਯ ਮਾਨਦ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇਨਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਂ ਦਿਤਿਂ ਪਰ੍ਯਚਰਤ੍ਕਵਿਃ

ਇੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਦਿਤੀ ਦੀ ਬੜੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।

ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਨਾਤ੍ਸੁਮਨਸਃ ਫਲਮੂਲਸਮਿਤ੍ਕੁਸ਼ਾਨ੍। ਪਤ੍ਰਾਙ੍ਕੁਰਮृਦੋऽਪਸ਼੍ਚ ਕਾਲੇ ਕਾਲ ਉਪਾਹਰਤ੍

ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਕਲੀ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ।

ਏਵਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾਯਾ ਵ੍ਰਤਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਹਰਿਰ੍ਨृਪ। ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਃ ਪਰ੍ਯਚਰਜ੍ਜਿਹ੍ਮੋ ਮृਗਹੇਵ ਮृਗਾਕृਤਿਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਰਤ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਨੇ, ਉਸ ਦਾ ਵਰਤ ਤੋੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਨ ਹਿਰਨ ਦੀ ਆਕृति ਵਿੱਚ।

ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਵ੍ਰਤਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਤਤ੍ਪਰੋऽਥ ਮਹੀਪਤੇ। ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਤੀਵ੍ਰਾਂ ਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕੇਨ ਮੇ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਂ ਤ੍ਵਿਹ

ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੜੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂ।

ਏਕਦਾ ਸਾ ਤੁ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਮੁਚ੍ਛਿष੍ਟਾ ਵ੍ਰਤਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਅਸ੍ਪृष੍ਟਵਾਰ੍ਯਧੌਤਾਙ੍ਘ੍ਰਿਃ ਸੁष੍ਵਾਪ ਵਿਧਿਮੋਹਿਤਾ

ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਏ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤੇ, ਦਿਤੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੀ ਪਈ।

ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਿਦ੍ਰਾ ਪਹृਤਚੇਤਸਃ। ਦਿਤੇਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟ ਉਦਰਂ ਯੋਗੇਸ਼ੋ ਯੋਗਮਾਯਯਾ

ਇੰਦਰ ਨੇ, ਉਸ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਯੋਗ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।

ਚਕਰ੍ਤ ਸਪ੍ਤਧਾ ਗਰ੍ਭਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍। ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਸਪ੍ਤਧੈਕੈਕਂ ਮਾ ਰੋਦੀਰਿਤਿ ਤਾਨ੍ਪੁਨਃ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਗਰਭ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਹਰ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਰੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਰੋਓ ਨਾ।'

ਤਮੂਚੁਃ ਪਾਟ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਨृਪ। ਕਿਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਿਘਾਂਸਸਿ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਰੁਤਸ੍ਤਵ

ਜਦ ਉਹ ਵੰਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਕਿਉਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'

ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਹ੍ਯਂ ਯੂਯਮਿਤ੍ਯਾਹ ਕੌਸ਼ਿਕਃ। ਅਨਨ੍ਯਭਾਵਾਨ੍ਪਾਰ੍षਦਾਨਾਤ੍ਮਨੋ ਮਰੁਤਾਂ ਗਣਾਨ੍

ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਭਰਾ, ਡਰੋ ਨਾ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸੇਵਕ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਨਿਭੇ ਹਨ।'

ਨ ਮਮਾਰ ਦਿਤੇਰ੍ਗਰ੍ਭਃ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ। ਬਹੁਧਾ ਕੁਲਿਸ਼ਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣੋ ਦ੍ਰੌਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਯਥਾ ਭਵਾਨ੍

ਦਿਤੀ ਦਾ ਗਰਭ, ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਵਜਰ ਨਾਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ।

ਸਕृਦਿष੍ਟ੍ਵਾਦਿਪੁਰੁषਂ ਪੁਰੁषੋ ਯਾਤਿ ਸਾਮ੍ਯਤਾਮ੍। ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦੂਨਂ ਦਿਤ੍ਯਾ ਯਦ੍ਧਰਿਰਰ੍ਚਿਤਃ

ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਦੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਸਜੂਰਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਮਰੁਤੋऽਭਵਨ੍। ਵ੍ਯਪੋਹ੍ਯ ਮਾਤृਦੋषਂ ਤੇ ਹਰਿਣਾ ਸੋਮਪਾਃ ਕृਤਾਃ

ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ; ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਦਿਤਿਰੁਤ੍ਥਾਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਕੁਮਾਰਾਨਨਲਪ੍ਰਭਾਨ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਾਨ੍ਦੇਵੀ ਪਰ੍ਯਤੁष੍ਯਦਨਿਨ੍ਦਿਤਾ

ਦਿਤੀ ਉਠੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਸਨ।

ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਹ ਤਾਤਾਹਮਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਅਪਤ੍ਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਚਰਂ ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍

ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਔਖਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ।"

ਏਕਃ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਾਭਵਨ੍ਕਥਮ੍। ਯਦਿ ਤੇ ਵਿਦਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸਤ੍ਯਂ ਕਥਯ ਮਾ ਮृषਾ

"ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਪਰ ਸੱਤ ਹੋ ਗਏ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਪੁੱਤ, ਸੱਚ ਦੱਸ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ।"

ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਅਮ੍ਬ ਤੇऽਹਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਮੁਪਧਾਰ੍ਯਾਗਤੋऽਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਲਬ੍ਧਾਨ੍ਤਰੋऽਚ੍ਛਿਦਂ ਗਰ੍ਭਮਰ੍ਥਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਧਰ੍ਮਦृਕ੍

ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਮੌਕਾ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ 'ਤੇ ਸੀ, ਧਰਮ 'ਤੇ ਨਹੀਂ।"

ਕृਤ੍ਤੋ ਮੇ ਸਪ੍ਤਧਾ ਗਰ੍ਭ ਆਸਨ੍ਸਪ੍ਤ ਕੁਮਾਰਕਾਃ। ਤੇऽਪਿ ਚੈਕੈਕਸ਼ੋ ਵृਕ੍ਣਾਃ ਸਪ੍ਤਧਾ ਨਾਪਿ ਮਮ੍ਰਿਰੇ

"ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੈਂ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰ ਵੰਡਿਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।"