ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਰ੍ਹਿ ਗृਹਪਾਲੋ ਨਿਰੂਪਿਤਃ । ਸ ਕਥਂ ਤਦ੍‍ਗृਹੇ ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥਃ ਸਭਾਣ੍ਡਂ ਭੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ

ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇਸ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਘਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਦਾ ਹੱਕ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?

ਕृष੍ਣੇ ਗਤੇ ਭਗਵਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤਰ੍ਯੁਤ੍ਪਥਗਾਮਿਨਾਮ੍ । ਤਦ੍ ਭਿਨ੍ਨਸੇਤੂਨਦ੍ਯਾਹਂ ਸ਼ਾਸ੍ਮਿ ਪਸ਼੍ਯਤ ਮੇ ਬਲਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਲ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੋ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਯਸ੍ਯਾਨ੍ ऋषਿਬਾਲਕਃ । ਕੌਸ਼ਿਕ੍ਯਾਪ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਵਾਗ੍ਵਜ੍ਰਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਹ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਬਚਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਬੋਲੀਆਂ ਦੀ ਵੱਜੀ ਵਜਾ ਛੱਡੀ।

ਇਤਿ ਲਙ੍‌ਘਿਤਮਰ੍ਯਾਦਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਸਪ੍ਤਮੇऽਹਨਿ । ਦਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਕੁਲਾਙ੍ਗਾਰਂ ਚੋਦਿਤੋ ਮੇ ਤਤਦ੍ਰੁਹਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰਯਾਦਾ ਲੰਘਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਤਕਸ਼ਕ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਡਸੇਗਾ।

ਤਤੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਬਾਲੋ ਗਲੇ ਸਰ੍ਪਕਲੇਵਰਮ੍ । ਪਿਤਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਮੁਕ੍ਤਕਣ੍ਠੋ ਰੁਰੋਦ ਹ

ਫਿਰ, ਉਹ ਬਚਾ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਲ 'ਚ ਸੱਪ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਰੋ ਪਿਆ।

ਸ ਵਾ ਆਙ੍‌ਗਿਰਸੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਤਵਿਲਾਪਨਮ੍ । ਉਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਨੇਤ੍ਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਂਸੇ ਮृਤੋਰਗਮ੍

ਹੇ ਆੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੋਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।

ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਂ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿ ਰੋਦਿषਿ । ਕੇਨ ਵਾ ਤੇऽਪਕृਤਂ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍

ਉਹ ਸੱਪ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ?' ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।

ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸ਼ਪ੍ਤਮਤਦਰ੍ਹਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਾਤ੍ਮਜਮਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ੍ । ਅਹੋ ਬਤਾਂਹੋ ਮਹਦਦ੍ਯ ਤੇ ਕृਤਂ ਅਲ੍ਪੀਯਸਿ ਦ੍ਰੋਹ ਉਰੁਰ੍ਦਮੋ ਧृਤਃ

ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਣਉਕਤ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਹਾਏ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇਰਾ ਦੋਸ਼ ਛੋਟਾ ਸੀ ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਵੱਡੀ ਹੋਈ।

ਨ ਵੈ ਨृਭਿਰ੍ਨਰਦੇਵਂ ਪਰਾਖ੍ਯਂ ਸਮ੍ਮਾਤੁਮਰ੍ਹਸ੍ਯਵਿਪਕ੍ਵਬੁਦ੍ਧੇ । ਯਤ੍ਤੇਜਸਾ ਦੁਰ੍ਵਿषਹੇਣ ਗੁਪ੍ਤਾ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਭਦ੍ਰਾਣ੍ਯਕੁਤੋਭਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਅਣਪੱਕੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ। ਉਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਖ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇ ਨਰਦੇਵਨਾਮ੍ਨਿ ਰਥਾਙ੍ਗਪਾਣਾਵਯਮਙ੍ਗ ਲੋਕਃ । ਤਦਾ ਹਿ ਚੌਰਪ੍ਰਚੁਰੋ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਅਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋऽਵਿਵ ਰੂਥਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍

ਜੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਆ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਨਰਦੇਵ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਏਗੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭੇੜਾਂ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਰਖਵਾਲੇ ਮਰ ਜਾਵੇਗੀ।

ਤਦਦ੍ਯ ਨਃ ਪਾਪਮੁਪੈਤ੍ਯਨਨ੍ਵਯਂ ਯਨ੍ਨष੍ਟਨਾਥਸ੍ਯ ਵਸੋਰ੍ਵਿਲੁਮ੍ਪਕਾਤ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਸ਼ਪਨ੍ਤਿ ਵृਞ੍ਜਤੇ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋऽਰ੍ਥਾਮ੍ ਪੁਰੁਦਸ੍ਯਵੋ ਜਨਾਃ

ਅੱਜ ਪਾਪ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਵਾਲਾ ਖੋ ਬੈਠੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੁੱਟਦੇ, ਪਸ਼ੂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਤਦਾऽऽਰ੍ਯਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਵਿਲੀਯਤੇ ਨृਣਾਂ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਯੁਤਸ੍ਤ੍ਰਯੀਮਯਃ । ਤਤੋऽਰ੍ਥਕਾਮਾਭਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਤ੍ਮਨਾਂ ਸ਼ੁਨਾਂ ਕਪੀਨਾਮਿਵ ਵਰ੍ਣਸਙ੍ਕਰਃ

ਫਿਰ, ਆਦਰਯੋਗ ਧਰਮ, ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਰੀਤ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਵਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਧਰ੍ਮਪਾਲੋ ਨਰਪਤਿਃ ਸ ਤੁ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਬृਹਚ੍ਛ੍ਰਵਾਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਮਹਾਭਾਗਵਤੋ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਹਯਮੇਧਯਾਟ੍

ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਮਰਾਟ ਬ੍ਰਹਚਸ਼੍ਰਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਘੋੜਾ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।

ਅਪਾਪੇषੁ ਸ੍ਵਭृਤ੍ਯੇषੁ ਬਾਲੇਨਾਪਕ੍ਵਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਤਦ੍‍ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ

ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਅਣਪੱਕੀ ਹੈ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਅਪਰਾਧ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮਾਫ ਕਰੇ।

ਤਿਰਸ੍ਕृਤਾ ਵਿਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾਃ ਸ਼ਪ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਹਤਾ ਅਪਿ । ਨਾਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਦ੍‍ਭਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਭਵੋऽਪਿ ਹਿ

ਭਾਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਿੰਦਿਆ, ਧੋਖਾ, ਸ਼ਾਪ, ਬਦਸਲੂਕੀ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ।

ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕृਤਾਘੇਨ ਸੋऽਨੁਤਪ੍ਤੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰਕृਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਨੈਵਾਘਂ ਤਦਚਿਨ੍ਤਯਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਕਾਰਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੋਈ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ।

ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਸਾਧਵੋ ਲੋਕੇ ਪਰੈਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੇषੁ ਯੋਜਿਤਾਃ । ਨ ਵ੍ਯਥਨ੍ਤਿ ਨ ਹृष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਤ ਆਤ੍ਮਾਗੁਣਾਸ਼੍ਰਯਃ

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦੁਵਿਧਾ ਵਾਲੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਤਮਕ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਨਾਧੌਤਪਾਦਾਪ੍ਰਯਤਾ ਨਾਰ੍ਦ੍ਰਪਾਦਾ ਉਦਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ। ਸ਼ਯੀਤ ਨਾਪਰਾਙ੍ਨਾਨ੍ਯੈਰ੍ਨ ਨਗ੍ਨਾ ਨ ਚ ਸਨ੍ਧ੍ਯਯੋਃ

ਬਿਨਾਂ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਗਿੱਲਾ ਸਿਰ ਹੋਣ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਨਾ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਤਣਾ, ਨਾ ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ।

ਧੌਤਵਾਸਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਸਂਯੁਤਾ। ਪੂਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਤਰਾਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਾਗ੍ਗੋਵਿਪ੍ਰਾਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਮਚ੍ਯੁਤਮ੍

ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕismet ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਲਕshmi ਅਤੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵੀਰਵਤੀਸ਼੍ਚਾਰ੍ਚੇਤ੍ਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧਬਲਿਮਣ੍ਡਨੈਃ। ਪਤਿਂ ਚਾਰ੍ਚ੍ਯੋਪਤਿष੍ਠੇਤ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ਕੋष੍ਠਗਤਂ ਚ ਤਮ੍

ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਫੁੱਲਾਂ, ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਸਾਂਵਤ੍ਸਰਂ ਪੁਂਸਵਨਂ ਵ੍ਰਤਮੇਤਦਵਿਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਧਾਰਯਿष੍ਯਸਿ ਚੇਤ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਹਾ ਭਵਿਤਾ ਸੁਤਃ

ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਪੂੰਸਵਨ ਦਾ ਅਟੁੱਟ ਵਰਤ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਭਾਏਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।

ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯਾਥ ਦਿਤੀ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਮਨਾਃ। ਕਸ਼੍ਯਪਾਦ੍ਗਰ੍ਭਮਾਧਤ੍ਤ ਵ੍ਰਤਂ ਚਾਞ੍ਜੋ ਦਧਾਰ ਸਾ

ਦਿਤੀ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਬੀਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਇਆ।

ਮਾਤृष੍ਵਸੁਰਭਿਪ੍ਰਾਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਆਜ੍ਞਾਯ ਮਾਨਦ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇਨਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਂ ਦਿਤਿਂ ਪਰ੍ਯਚਰਤ੍ਕਵਿਃ

ਇੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਦਿਤੀ ਦੀ ਬੜੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।

ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਨਾਤ੍ਸੁਮਨਸਃ ਫਲਮੂਲਸਮਿਤ੍ਕੁਸ਼ਾਨ੍। ਪਤ੍ਰਾਙ੍ਕੁਰਮृਦੋऽਪਸ਼੍ਚ ਕਾਲੇ ਕਾਲ ਉਪਾਹਰਤ੍

ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਕਲੀ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ।

ਏਵਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾਯਾ ਵ੍ਰਤਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਹਰਿਰ੍ਨृਪ। ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਃ ਪਰ੍ਯਚਰਜ੍ਜਿਹ੍ਮੋ ਮृਗਹੇਵ ਮृਗਾਕृਤਿਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਰਤ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਨੇ, ਉਸ ਦਾ ਵਰਤ ਤੋੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਨ ਹਿਰਨ ਦੀ ਆਕृति ਵਿੱਚ।

ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਵ੍ਰਤਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਤਤ੍ਪਰੋऽਥ ਮਹੀਪਤੇ। ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਤੀਵ੍ਰਾਂ ਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕੇਨ ਮੇ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਂ ਤ੍ਵਿਹ

ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੜੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂ।

ਏਕਦਾ ਸਾ ਤੁ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਮੁਚ੍ਛਿष੍ਟਾ ਵ੍ਰਤਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਅਸ੍ਪृष੍ਟਵਾਰ੍ਯਧੌਤਾਙ੍ਘ੍ਰਿਃ ਸੁष੍ਵਾਪ ਵਿਧਿਮੋਹਿਤਾ

ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਏ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤੇ, ਦਿਤੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੀ ਪਈ।

ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਿਦ੍ਰਾ ਪਹृਤਚੇਤਸਃ। ਦਿਤੇਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟ ਉਦਰਂ ਯੋਗੇਸ਼ੋ ਯੋਗਮਾਯਯਾ

ਇੰਦਰ ਨੇ, ਉਸ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਯੋਗ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।

ਚਕਰ੍ਤ ਸਪ੍ਤਧਾ ਗਰ੍ਭਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍। ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਸਪ੍ਤਧੈਕੈਕਂ ਮਾ ਰੋਦੀਰਿਤਿ ਤਾਨ੍ਪੁਨਃ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਗਰਭ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਹਰ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਰੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਰੋਓ ਨਾ।'