ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਤਾਵਤਾਲਂ ਨਨੁ ਸੂਚਿਤੇਨ ਗੁਣੈਰਸਾਮ੍ਯਾਨਤਿਸ਼ਾਯਨਸ੍ਯ । ਹਿਤ੍ਵੇਤਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੋ ਵਿਭੂਤਿਃ ਯਸ੍ਯਾਙ੍‌ਘ੍ਰਿਰੇਣੁਂ ਜੁषਤੇऽਨਭੀਪ੍ਸੋਃ

ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਭੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਕਿਸੇ ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।

ਅਥਾਪਿ ਯਤ੍ਪਾਦਨਖਾਵਸृष੍ਟਂ ਜਗਦ੍ਵਿਰਿਞ੍ਚੋਪਹृਤਾਰ੍ਹਣਾਮ੍ਭਃ । ਸੇਸ਼ਂ ਪੁਨਾਤ੍ਯਨ੍ਯਤਮੋ ਮੁਕੁਨ੍ਦਾਤ੍ ਕੋ ਨਾਮ ਲੋਕੇ ਭਗਵਤ੍ਪਦਾਰ੍ਥਃ

ਉਪਰੰਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਚਰਨ-ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੁਕੁੰਦ ਵੱਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਯਤ੍ਰਾਨੁਰਕ੍ਤਾਃ ਸਹਸੈਵ ਧੀਰਾ ਵ੍ਯਪੋਹ੍ਯ ਦੇਹਾਦਿषੁ ਸਙ੍ਗਮੂਢਮ੍ । ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਯਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਿਂਸੋਪਸ਼ਮਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਃ

ਜਿੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ, ਦੇਹ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੰਸ-ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਅਹਂ ਹਿ ਪृष੍ਟੋऽਰ੍ਯਮਣੋ ਭਵਦ੍‌ਭਿਃ ਆਚਕ੍ਸ਼ ਆਤ੍ਮਾਵਗਮੋऽਤ੍ਰ ਯਾਵਾਨ੍ । ਨਭਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਸਮਂ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਤਥਾ ਸਮਂ ਵਿष੍ਣੁਗਤਿਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ

ਮੈਂ, ਆਰਯਮਨੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੱਛਣ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਏਕਦਾ ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵਿਚਰਨ੍ਮृਗਯਾਂ ਵਨੇ । ਮृਗਾਨਨੁਗਤਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਤृषਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।

ਜਲਾਸ਼ਯਮਚਕ੍ਸ਼ਾਣਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੁਨਿਮਾਸੀਨਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਮੀਲਿਤਲੋਚਨਮ੍

ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਇਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਬੈਠਾ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖਿਆ।

ਪ੍ਰਤਿਰੁਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਪ੍ਰਾਣ ਮਨੋਬੁਦ੍ਧਿਮੁਪਾਰਤਮ੍ । ਸ੍ਥਾਨਤ੍ਰਯਾਤ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤਮਵਿਕ੍ਰਿਯਮ੍

ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਸਾਸ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇਕ-ਰੂਪ, ਅਡੋਲ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਸੀ।

ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਜਟਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਰੌਰਵੇਣਾਜਿਨੇਨ ਚ । ਵਿਸ਼ੁष੍ਯਤ੍ਤਾਲੁਰੁਦਕਂ ਤਥਾਭੂਤਮਯਾਚਤ

ਉਹ ਜਟਾਂ ਤੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਪਾਣੀ ਲਈ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਗਿਆ।

ਅਲਬ੍ਧਤृਣਭੂਮ੍ਯਾਦਿਃ ਅਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਰ੍ਘ੍ਯਸੂਨृਤਃ । ਅਵਜ੍ਞਾਤਂ ਇਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਹ

ਘਾਸ, ਮਿੱਟੀ ਆਦਿ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਣਦਿੱਖਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ।

ਅਭੂਤਪੂਰ੍ਵਃ ਸਹਸਾ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਡ੍ਭ੍ਯਾਮਰ੍ਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭੂਦ੍‍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਤ੍ਸਰੋ ਮਨ੍ਯੁਰੇਵ ਚ

ਕਦੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਉਹ ਇੰਨਾ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।

ਸ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮऋषੇਰਂਸੇ ਗਤਾਸੁਮੁਰਗਂ ਰੁषਾ । ਵਿਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਨਿਧਾਯ ਪੁਰਮਾਗਤ੍

ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮੁਨੀ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।

ਏष ਕਿਂ ਨਿਭृਤਾਸ਼ੇष ਕਰਣੋ ਮੀਲਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਮृषਾ ਸਮਾਧਿਰਾਹੋਸ੍ਵਿਤ੍ ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਭਿਃ

ਇਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈਆਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਕੀ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ? ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਿਹਰਨ੍ ਬਾਲਕੋऽਰ੍ਭਕੈਃ । ਰਾਜ੍ਞਾਘਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਂ ਤਾਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।

ਅਹੋ ਅਧਰ੍ਮਃ ਪਾਲਾਨਾਂ ਪੀਵ੍ਨਾਂ ਬਲਿਭੁਜਾਮਿਵ । ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਯਘਂ ਯਦ੍ ਦਾਸਾਨਾਂ ਦ੍ਵਾਰਪਾਨਾਂ ਸ਼ੁਨਾਮਿਵ

ਹਾਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਅਨਿਆਇਕ ਕੰਮ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਭੋਲੇ-ਭਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਲਾਲਚੀ। ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਪਰਾਧ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਅਪਰਾਧ ਵਰਗਾ ਹੈ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਰ੍ਹਿ ਗृਹਪਾਲੋ ਨਿਰੂਪਿਤਃ । ਸ ਕਥਂ ਤਦ੍‍ਗृਹੇ ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥਃ ਸਭਾਣ੍ਡਂ ਭੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ

ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇਸ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਘਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਦਾ ਹੱਕ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?

ਕृष੍ਣੇ ਗਤੇ ਭਗਵਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤਰ੍ਯੁਤ੍ਪਥਗਾਮਿਨਾਮ੍ । ਤਦ੍ ਭਿਨ੍ਨਸੇਤੂਨਦ੍ਯਾਹਂ ਸ਼ਾਸ੍ਮਿ ਪਸ਼੍ਯਤ ਮੇ ਬਲਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਲ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੋ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਯਸ੍ਯਾਨ੍ ऋषਿਬਾਲਕਃ । ਕੌਸ਼ਿਕ੍ਯਾਪ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਵਾਗ੍ਵਜ੍ਰਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਹ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਬਚਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਬੋਲੀਆਂ ਦੀ ਵੱਜੀ ਵਜਾ ਛੱਡੀ।

ਇਤਿ ਲਙ੍‌ਘਿਤਮਰ੍ਯਾਦਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਸਪ੍ਤਮੇऽਹਨਿ । ਦਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਕੁਲਾਙ੍ਗਾਰਂ ਚੋਦਿਤੋ ਮੇ ਤਤਦ੍ਰੁਹਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰਯਾਦਾ ਲੰਘਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਤਕਸ਼ਕ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਡਸੇਗਾ।

ਤਤੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਬਾਲੋ ਗਲੇ ਸਰ੍ਪਕਲੇਵਰਮ੍ । ਪਿਤਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਮੁਕ੍ਤਕਣ੍ਠੋ ਰੁਰੋਦ ਹ

ਫਿਰ, ਉਹ ਬਚਾ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਲ 'ਚ ਸੱਪ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਰੋ ਪਿਆ।

ਸ ਵਾ ਆਙ੍‌ਗਿਰਸੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਤਵਿਲਾਪਨਮ੍ । ਉਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਨੇਤ੍ਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਂਸੇ ਮृਤੋਰਗਮ੍

ਹੇ ਆੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੋਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।

ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਂ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿ ਰੋਦਿषਿ । ਕੇਨ ਵਾ ਤੇऽਪਕृਤਂ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍

ਉਹ ਸੱਪ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ?' ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।

ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸ਼ਪ੍ਤਮਤਦਰ੍ਹਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਾਤ੍ਮਜਮਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ੍ । ਅਹੋ ਬਤਾਂਹੋ ਮਹਦਦ੍ਯ ਤੇ ਕृਤਂ ਅਲ੍ਪੀਯਸਿ ਦ੍ਰੋਹ ਉਰੁਰ੍ਦਮੋ ਧृਤਃ

ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਣਉਕਤ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਹਾਏ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇਰਾ ਦੋਸ਼ ਛੋਟਾ ਸੀ ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਵੱਡੀ ਹੋਈ।

ਨ ਵੈ ਨृਭਿਰ੍ਨਰਦੇਵਂ ਪਰਾਖ੍ਯਂ ਸਮ੍ਮਾਤੁਮਰ੍ਹਸ੍ਯਵਿਪਕ੍ਵਬੁਦ੍ਧੇ । ਯਤ੍ਤੇਜਸਾ ਦੁਰ੍ਵਿषਹੇਣ ਗੁਪ੍ਤਾ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਭਦ੍ਰਾਣ੍ਯਕੁਤੋਭਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਅਣਪੱਕੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ। ਉਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਖ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇ ਨਰਦੇਵਨਾਮ੍ਨਿ ਰਥਾਙ੍ਗਪਾਣਾਵਯਮਙ੍ਗ ਲੋਕਃ । ਤਦਾ ਹਿ ਚੌਰਪ੍ਰਚੁਰੋ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਅਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋऽਵਿਵ ਰੂਥਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍

ਜੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਆ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਨਰਦੇਵ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਏਗੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭੇੜਾਂ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਰਖਵਾਲੇ ਮਰ ਜਾਵੇਗੀ।

ਤਦਦ੍ਯ ਨਃ ਪਾਪਮੁਪੈਤ੍ਯਨਨ੍ਵਯਂ ਯਨ੍ਨष੍ਟਨਾਥਸ੍ਯ ਵਸੋਰ੍ਵਿਲੁਮ੍ਪਕਾਤ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਸ਼ਪਨ੍ਤਿ ਵृਞ੍ਜਤੇ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋऽਰ੍ਥਾਮ੍ ਪੁਰੁਦਸ੍ਯਵੋ ਜਨਾਃ

ਅੱਜ ਪਾਪ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਵਾਲਾ ਖੋ ਬੈਠੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੁੱਟਦੇ, ਪਸ਼ੂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਤਦਾऽऽਰ੍ਯਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਵਿਲੀਯਤੇ ਨृਣਾਂ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਯੁਤਸ੍ਤ੍ਰਯੀਮਯਃ । ਤਤੋऽਰ੍ਥਕਾਮਾਭਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਤ੍ਮਨਾਂ ਸ਼ੁਨਾਂ ਕਪੀਨਾਮਿਵ ਵਰ੍ਣਸਙ੍ਕਰਃ

ਫਿਰ, ਆਦਰਯੋਗ ਧਰਮ, ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਰੀਤ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਵਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਧਰ੍ਮਪਾਲੋ ਨਰਪਤਿਃ ਸ ਤੁ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਬृਹਚ੍ਛ੍ਰਵਾਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਮਹਾਭਾਗਵਤੋ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਹਯਮੇਧਯਾਟ੍

ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਮਰਾਟ ਬ੍ਰਹਚਸ਼੍ਰਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਘੋੜਾ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।

ਅਪਾਪੇषੁ ਸ੍ਵਭृਤ੍ਯੇषੁ ਬਾਲੇਨਾਪਕ੍ਵਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਤਦ੍‍ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ

ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਅਣਪੱਕੀ ਹੈ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਅਪਰਾਧ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮਾਫ ਕਰੇ।

ਤਿਰਸ੍ਕृਤਾ ਵਿਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾਃ ਸ਼ਪ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਹਤਾ ਅਪਿ । ਨਾਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਦ੍‍ਭਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਭਵੋऽਪਿ ਹਿ

ਭਾਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਿੰਦਿਆ, ਧੋਖਾ, ਸ਼ਾਪ, ਬਦਸਲੂਕੀ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ।