ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵੈਸ਼੍ਯਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਰਾਜਨ੍ਯੋ ਜੀਵੇਤ੍ ਮृਗਯਯਾਪਦਿ । ਚਰੇਦ੍ ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੇਣ ਨ ਸ਼੍ਵਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਕਥਞ੍ਚਨ

ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੇ ਔਖਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇ, ਵੈਸ਼ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਜੀਵੇ।

ਸ਼ੂਦ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਭਜੇਦ੍ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਕਾਰੁਕਟਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਨ੍ ਮੁਕ੍ਤੋ ਨ ਗਰ੍ਹ੍ਯੇਣ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਲਿਪ੍ਸੇਤ ਕਰ੍ਮਣਾ

ਵੈਸ਼ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹਲਕਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਕੋਈ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਵੇਦਾਧ੍ਯਾਯ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਬਲਿ ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯੈਃ ਯਥੋਦਯਮ੍ । ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਭੂਤਾਨਿ ਮਦ੍ ਰੂਪਾਣਿ ਅਨ੍ਵਹਂ ਯਜੇਤ੍

ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਉਪਲੱਬਧ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਉਪਪਨ੍ਨੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇਨ ਉਪਾਰ੍ਜਿਤੇਨ ਵਾ । ਧਨੇਨ ਅਪੀਡਯਨ੍ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਏਵ ਆਹਰੇਤ੍ ਕ੍ਰਤੂਨ੍

ਜੋ ਧਨ ਯਾਦ-ਰੂਪ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਆਇਕ ਢੰਗ ਨਾਲ।

ਕੁਟੁਂਬੇषੁ ਨ ਸਜ੍ਜੇਤ ਨ ਪ੍ਰਮਾਦ੍ਯੇਤ੍ ਕੁਟੁਂਬੀ ਅਪਿ । ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਨਸ਼੍ਵਰਂ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ ਅਦृष੍ਟਮਪਿ ਦृष੍ਟਵਤ੍

ਕੁਟੰਬੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨਸ਼ਵਰ ਨੂੰ, ਨਾ ਵੇਖੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੀ, ਵੇਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।

ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾ ਆਪ੍ਤਬਂਧੂਨਾਂ ਸਂਗਮਃ ਪਾਂਥਸਙ੍ਗਮਃ । ਅਨੁਦੇਹਂ ਵਿਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਨਿਦ੍ਰਾਨੁਗੋ ਯਥਾ

ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਤ੍ਥਂ ਪਰਿਮृਸ਼ਨ੍ ਮੁਕ੍ਤੋ ਗृਹੇषੁ ਅਤਿਥਿਵਦ੍ ਵਸਨ੍ । ਨ ਗृਹੈਃ ਅਨੁਬਧ੍ਯੇਤ ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਨਿਰਹਙ੍ਕृਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਗृਹਮੇਧੀਯੈਃ ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਮੇਵ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਵਨਂ ਵੋਪਵਿਸ਼ੇਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਵਾਨ੍ ਵਾ ਪਰਿਵ੍ਰਜੇਤ੍

ਘਰ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਲਈ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਭਗਤ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੇ ਉਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਹਨ ਤਾਂ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ਤੁ ਆਸਕ੍ਤਮਤਿਃ ਗੇਹੇ ਪੁਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤੈषਣਾ ਆਤੁਰਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੈਣਃ ਕृਪਣਧੀਃ ਮੂਢੋ ਮਮ ਅਹਂ ਇਤਿ ਬਧ੍ਯਤੇ

ਪਰ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਘਰ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਤ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਉਹ 'ਮੇਰਾ' ਤੇ 'ਮੈਂ' ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਹੋ ਮੇ ਪਿਤਰੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਭਾਰ੍ਯਾ ਬਾਲਾਤ੍ਮਜऽऽਤ੍ਮਜਾਃ । ਅਨਾਥਾ ਮਾਮृਤੇ ਦੀਨਾਃ ਕਥਂ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਦੁਃਖਿਤਾਃ

ਹਾਏ! ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਮਾਪੇ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਮੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧੀਆਂ—ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਬੇਸਾਹਾਰੇ ਤੇ ਦੁਖੀ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਣਗੇ, ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਗੇ?

ਏਵਂ ਗृਹਾਸ਼ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ ਹृਦਯੋ ਮੂਢਧੀਃ ਅਯਮ੍ । ਅਤृਪ੍ਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਅਨੁਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਮृਤੋऽਨ੍ਧਂ ਵਿਸ਼ਤੇ ਤਮਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘਰ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਮੂਰਖ, ਅਤ੍ਰਿਪਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਯੋ ਵੈ ਦ੍ਰੌਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਵਿਪ੍ਲੁष੍ਟੋ ਨ ਮਾਤੁਰੁਦਰੇ ਮृਤਃ । ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਦ੍ ਭਗਵਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਦ੍‍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਡੇ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਚ ਗਿਆ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੋਪੋਤ੍ਥਿਤਾਦ੍ ਯਸ੍ਤੁ ਤਕ੍ਸ਼ਕਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਵਿਪ੍ਲਵਾਤ੍ । ਨ ਸਮ੍ਮੁਮੋਹੋਰੁਭਯਾਦ੍ ਭਗਵਤ੍ਯਰ੍ਪਿਤਾਸ਼ਯਃ

ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਕਸ਼ਕ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ।

ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਙ੍ਗਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾਜਿਤਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਵੈਯਾਸਕੇਰ੍ਜਹੌ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਵਂ ਕਲੇਵਰਮ੍

ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਜਿੱਤ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਨੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।

ਨੋਤ੍ਤਮਸ਼੍ਲੋਕਵਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਜੁषਤਾਂ ਤਤ੍ਕਥਾਮृਤਮ੍ । ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਮ੍ਭ੍ਰਮੋऽਨ੍ਤਕਾਲੇऽਪਿ ਸ੍ਮਰਤਾਂ ਤਤ੍ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍

ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤਾਵਤ੍ਕਲਿਰ੍ਨ ਪ੍ਰਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਪੀਹ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਯਾਵਦੀਸ਼ੋ ਮਹਾਨੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਆਭਿਮਨ੍ਯਵ ਏਕਰਾਟ੍

ਜਦ ਤੱਕ ਵੱਡਾ ਭਗਤ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਲਿਜੁਗ, ਭਾਵੇਂ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਫੈਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।

ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਨਿ ਯਰ੍ਹ੍ਯੇਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਗਾਮ੍ । ਤਦੈਵੇਹਾਨੁਵृਤ੍ਤੋऽਸੌ ਅਧਰ੍ਮਪ੍ਰਭਵਃ ਕਲਿਃ

ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੇ ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਓਸੇ ਸਮੇਂ ਕਲਿਜੁਗ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਿਆ।

ਨਾਨੁਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਕਲਿਂ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਸਾਰਙ੍ਗ ਇਵ ਸਾਰਭੁਕ੍ । ਕੁਸ਼ਲਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨੇਤਰਾਣਿ ਕृਤਾਨਿ ਯਤ੍

ਸਮਰਾਟ ਕਲਿਜੁਗ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਭੌਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਚੰਗੇ ਫਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ।

ਕਿਂ ਨੁ ਬਾਲੇषੁ ਸ਼ੂਰੇਣ ਕਲਿਨਾ ਧੀਰਭੀਰੁਣਾ । ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੇषੁ ਯੋ ਵृਕੋ ਨृषੁ ਵਰ੍ਤਤੇ

ਕਲਿਜੁਗ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ 'ਤੇ ਧੀਰ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਨਿਡਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬੇਪਰਵਾਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭੇੜੀਆ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।

ਉਪਵਰ੍ਣਿਤਮੇਤਦ੍ ਵਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮਯਾ । ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਥੋਪੇਤਂ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਯਦਪृਚ੍ਛਤ

ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਯਾ ਯਾਃ ਕਥਾ ਭਗਵਤਃ ਕਥਨੀਯੋਰੁਕਰ੍ਮਣਃ । ਗੁਣਕਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ਪੁਮ੍ਭਿਃ ਸਂਸੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਾ ਬੁਭੂषੁਭਿਃ

ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਕਰਤਵਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਣ ਤੇ ਸੁਣਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ऋषਯ ਊਚੁਃ ਸੂਤ ਜੀਵ ਸਮਾਃ ਸੌਮ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਰ੍ਵਿਸ਼ਦਂ ਯਸ਼ਃ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਂਸਸਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਅਮृਤਂ ਹਿ ਨਃ

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸੁਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਤੇ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਇਜ਼ਤ ਪਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋ।

ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਅਨਾਸ਼੍ਵਾਸੇ ਧੂਮਧੂਮ੍ਰਾਤ੍ਮਨਾਂ ਭਵਾਨ੍ । ਆਪਾਯਯਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਪਾਦਪਦ੍ਮਾਸਵਂ ਮਧੁ

ਇਸ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮਦਿਰਾ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋ।

ਤੁਲਯਾਮ ਲਵੇਨਾਪਿ ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਾਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍ । ਭਗਵਤ੍ ਸਙ੍‌ਗਿਸਂਗਸ੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕਿਮੁਤਾਸ਼ਿषਃ

ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ ਤੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਫਿਰ ਮਰਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ?

ਕੋ ਨਾਮ ਤृਪ੍ਯੇਦ੍ ਰਸਵਿਤ੍ਕਥਾਯਾਂ ਮਹਤ੍ਤਮੈਕਾਨ੍ਤ ਪਰਾਯਣਸ੍ਯ । ਨਾਨ੍ਤਂ ਗੁਣਾਨਾਂ ਅਗੁਣਸ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਃ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਾ ਯੇ ਭਵਪਾਦ੍ਮਮੁਖ੍ਯਾਃ

ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਤਾਂ ਯੋਗੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉਤਮ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੇ, ਜੋ ਆਪ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।

ਤਨ੍ਨੋ ਭਵਾਨ੍ ਵੈ ਭਗਵਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨੋ ਮਹਤ੍ਤਮੈਕਾਨ੍ਤ ਪਰਾਯਣਸ੍ਯ । ਹਰੇਰੁਦਾਰਂ ਚਰਿਤਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤਾਂ ਨੋ ਵਿਤਨੋਤੁ ਵਿਦ੍ਵਨ੍

ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਹਰਿ ਦੇ ਉੱਚ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬ ਸੁਣਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।

ਸ ਵੈ ਮਹਾਭਾਗਵਤਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਦ੍ ਯੇਨਾਪਵਰ੍ਗਾਖ੍ਯਮਦਭ੍ਰਬੁਦ੍ਧਿਃ । ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਵੈਯਾਸਕਿਸ਼ਬ੍ਦਿਤੇਨ ਭੇਜੇ ਖਗੇਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜਪਾਦਮੂਲਮ੍

ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਡੋਲ ਬੁੱਧੀ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।

ਤਨ੍ਨਃ ਪਰਂ ਪੁਣ੍ਯਮਸਂਵृਤਾਰ੍ਥਂ ਆਖ੍ਯਾਨਮਤ੍ਯਦ੍‍ਭੁਤ ਯੋਗਨਿष੍ਠਮ੍ । ਆਖ੍ਯਾਹ੍ਯਨਨ੍ਤਾ ਚਰਿਤੋਪਪਨ੍ਨਂ ਪਾਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਭਾਗਵਤਾਭਿਰਾਮਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਸਾਫ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਅਹੋ ਵਯਂ ਜਨ੍ਮਭृਤੋऽਦ੍ਯ ਹਾਸ੍ਮ ਵृਦ੍ਧਾਨੁਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਪਿ ਵਿਲੋਮਜਾਤਾਃ । ਦੌष੍ਕੁਲ੍ਯਮਾਧਿਂ ਵਿਧੁਨੋਤਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ਤਮਾਨਾਮਭਿਧਾਨਯੋਗਃ

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਜ ਅਸੀਂ, ਜੋ ਨੀਵੀਂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲ ਕੇ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਵੱਡੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ, ਮਾੜੇ ਘਰ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।