ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨ ਵਯਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਬੀਜਾਨਿ ਯਤਃ ਸ੍ਯੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਪੁਰੁषਂ ਤਂ ਵਿਜਾਨੀਮੋ ਵਾਕ੍ਯਭੇਦਵਿਮੋਹਿਤਾਃ

ਸਾਡੀ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਅਸੀਂ ਬੋਲੀਆਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਕਰਕੇ ਭਟਕ ਗਏ ਹਾਂ ਤੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।

ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਕਲ੍ਪਵਸਨਾ ਆਹੁਰਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਦੈਵਮਨ੍ਯੇऽਪਰੇ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਭਾਵਮਪਰੇ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹੀ ਆਤਮਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਕਰਮ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਾਦਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਾਦਿਤਿ ਕੇष੍ਵਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਅਤ੍ਰਾਨੁਰੂਪਂ ਰਾਜਰ੍षੇ ਵਿਮृਸ਼ ਸ੍ਵਮਨੀषਯਾ

ਕਈਆਂ ਲਈ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੋਚਣ ਤੇ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਧਰ੍ਮੇ ਪ੍ਰਵਦਤਿ ਸ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਮਾਹਿਤੇਨ ਮਨਸਾ ਵਿਖੇਦਃ ਪਰ੍ਯਚष੍ਟ ਤਮ੍

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਸਮਰਾਟ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸੀ।

ਰਾਜੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਧਰ੍ਮੋऽਸਿ ਵृषਰੂਪਧृਕ੍ । ਯਦਧਰ੍ਮਕृਤਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸੂਚਕਸ੍ਯਾਪਿ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍

ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈਂ, ਬਲਦ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿਚ। ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਸੇ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥਵਾ ਦੇਵਮਾਯਾਯਾ ਨੂਨਂ ਗਤਿਰਗੋਚਰਾ । ਚੇਤਸੋ ਵਚਸਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭੂਤਾਨਾਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ

ਜਾਂ ਫਿਰ, ਦੇਵ ਮਾਇਆ ਦਾ ਰਸਤਾ ਮਨ ਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ—ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।

ਤਪਃ ਸ਼ੌਚਂ ਦਯਾ ਸਤ੍ਯਮਿਤਿ ਪਾਦਾਃ ਕृਤੇ ਕृਤਾਃ । ਅਧਰ੍ਮਾਂਸ਼ੈਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਭਗ੍ਨਾਃ ਸ੍ਮਯਸਙ੍ਗਮਦੈਸ੍ਤਵ

ਤਪ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਸਚਾਈ—ਇਹ ਚਾਰ ਪੈਰ ਸਤਯੁਗ ਵਿਚ ਬਣੇ ਸਨ। ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਲਗਾਵਟ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ।

ਇਦਾਨੀਂ ਧਰ੍ਮ ਪਾਦਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਯੇਦ੍ਯਤਃ । ਤਂ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਤ੍ਯਧਰ੍ਮੋऽਯਮਨृਤੇਨੈਧਿਤਃ ਕਲਿਃ

ਹੁਣ, ਧਰਮ, ਤੇਰਾ ਬਚਾ ਪੈਰ ਸਚਾਈ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕਲਿਜੁਗ, ਜੋ ਝੂਠ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਖੋ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਯਂ ਚ ਭੂਮਿਰ੍ਭਗਵਤਾ ਨ੍ਯਾਸਿਤੋਰੁਭਰਾ ਸਤੀ । ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਿਸ੍ਤਤ੍ਪਦਨ੍ਯਾਸੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕृਤਕੌਤੁਕਾ

ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਝੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਸ਼ੋਚਤ੍ਯਸ਼੍ਰੁਕਲਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਦੁਰ੍ਭਗੇਵੋਜ੍ਝਿਤਾ ਸਤੀ । ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਨृਪਵ੍ਯਾਜਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮਿਤਿ

ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਤੇ ਅਭਾਗੀ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਅਣਯੋਗ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਆਏ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਮੇਰਾ ਸੁਖ ਲੈਣਗੇ।'

ਇਤਿ ਧਰ੍ਮਂ ਮਹੀਂ ਚੈਵ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਨਿਸ਼ਾਤਮਾਦਦੇ ਖਡ੍ਗਂ ਕਲਯੇऽਧਰ੍ਮਹੇਤਵੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਂ ਜਿਘਾਂਸੁਮਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਵਿਹਾਯ ਨृਪਲਾਞ੍ਛਨਮ੍ । ਤਤ੍ਪਾਦਮੂਲਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸਮਗਾਦ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ

ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪਤਿਤਂ ਪਾਦਯੋਰ੍ਵੀਰਃ ਕृਪਯਾ ਦੀਨਵਤ੍ਸਲਃ । ਸ਼ਰਣ੍ਯੋ ਨਾਵਧੀਚ੍ਛ੍ਲੋਕ੍ਯ ਆਹ ਚੇਦਂ ਹਸਨ੍ਨਿਵ

ਵੀਰ ਨੇ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਰਾਜੋਵਾਚ ਨ ਤੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਯਸ਼ੋਧਰਾਣਾਂ ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲੇਰ੍ਵੈ ਭਯਮਸ੍ਤਿ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ । ਨ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤਾ ਕਥਞ੍ਚਨ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਦੀਯੇ ਤ੍ਵਮਧਰ੍ਮਬਨ੍ਧੁਃ

ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਸਾਥੀ।

ਤ੍ਵਾਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਨਰਦੇਵਦੇਹੇष੍ਵਨੁਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋऽਯਮਧਰ੍ਮਪੂਗਃ । ਲੋਭੋऽਨृਤਂ ਚੌਰ੍ਯਮਨਾਰ੍ਯਮਂਹੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਚ ਮਾਯਾ ਕਲਹਸ਼੍ਚ ਦਮ੍ਭਃ

ਜਦ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਅਧਰਮ ਦੀ ਇਹ ਫੌਜ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਲਾਲਚ, ਝੂਠ, ਚੋਰੀ, ਅਣਯੋਗਤਾ, ਪਾਪ, ਧੋਖਾ, ਝਗੜਾ ਤੇ ਪਖੰਡ।

ਨ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਤਦਧਰ੍ਮਬਨ੍ਧੋ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਤ੍ਯੇਨ ਚ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਰ੍ਤੇ ਯਤ੍ਰ ਯਜਨ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰਂ ਯਜ੍ਞਵਿਤਾਨਵਿਜ੍ਞਾਃ

ਅਧਰਮ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ; ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਸਚਾਈ 'ਤੇ ਹੀ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਰਿਰ੍ਭਗਵਾਨਿਜ੍ਯਮਾਨ ਇਜ੍ਯਾਤ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਯਜਤਾਂ ਸ਼ਂ ਤਨੋਤਿ । ਕਾਮਾਨਮੋਘਾਨ੍ ਸ੍ਥਿਰਜਙ੍ਗਮਾਨਾਮਨ੍ਤਰ੍ਬਹਿਰ੍ਵਾਯੁਰਿਵੈष ਆਤ੍ਮਾ

ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ, ਭਗਵਾਨ, ਯਜਨਾ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਪੂਜਕਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੈਵਮਾਦਿष੍ਟਃ ਸ ਕਲਿਰ੍ਜਾਤਵੇਪਥੁਃ । ਤਮੁਦ੍ਯਤਾਸਿਮਾਹੇਦਂ ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਮਿਵੋਦ੍ਯਤਮ੍

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਲਿਜੁਗ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ, ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ।

ਕਲਿਰੁਵਾਚ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵ ਵਾਥ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮ ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ । ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਤ੍ਵਾਮਾਤ੍ਤੇषੁਸ਼ਰਾਸਨਮ੍

ਕਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵਸਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।

ਤਨ੍ਮੇ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਿਰ੍ਦੇष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਯਤ੍ਰੈਵ ਨਿਯਤੋ ਵਤ੍ਸ੍ਯ ਆਤਿष੍ਠਂਸ੍ਤੇऽਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍

ਧਰਮ ਦੇ ਸਰੇਵਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਥਾਂ ਦੱਸੋ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨ ਕੇ ਰਹਿ ਸਕਾਂ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਅਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਮੈ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਕਲਯੇ ਦਦੌ । ਦ੍ਯੂਤਂ ਪਾਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸੂਨਾ ਯਤ੍ਰਾਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਃ

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਜੂਆ, ਸ਼ਰਾਬ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਕਸਾਈ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਰਮ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ।

ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਯਾਚਮਾਨਾਯ ਜਾਤਰੂਪਮਦਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਤਤੋऽਨृਤਂ ਮਦਂ ਕਾਮਂ ਰਜੋ ਵੈਰਂ ਚ ਪਞ੍ਚਮਮ੍

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਨੇ ਮੁੜ ਮੰਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਝੂਠ, ਨਸ਼ਾ, ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।

ਅਮੂਨਿ ਪਞ੍ਚ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮਪ੍ਰਭਵਃ ਕਲਿਃ । ਔਤ੍ਤਰੇਯੇਣ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਤਨ੍ਨਿਦੇਸ਼ਕृਤ੍

ਇਹ ਪੰਜ ਥਾਂ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ, ਉੱਤਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।

ਅਥੈਤਾਨਿ ਨ ਸੇਵੇਤ ਬੁਭੂषੁਃ ਪੁਰੁषਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲੋ ਰਾਜਾ ਲੋਕਪਤਿਰ੍ਗੁਰੁਃ

ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵਾਪਰੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ — ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ।

ਵृषਸ੍ਯ ਨष੍ਟਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਪਾਦਾਨ੍ ਤਪਃ ਸ਼ੌਚਂ ਦਯਾਮਿਤਿ । ਪ੍ਰਤਿਸਨ੍ਦਧ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਮਹੀਂ ਚ ਸਮਵਰ੍ਧਯਤ੍

ਉਸ ਨੇ ਬਲਦ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਆਚੇ ਪੈਰ — ਤਪ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਅਤੇ ਦਇਆ — ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਇਆ।

ਸ ਏष ਏਤਰ੍ਹ੍ਯਧ੍ਯਾਸ੍ਤ ਆਸਨਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਚਿਤਮ੍ । ਪਿਤਾਮਹੇਨੋਪਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾਰਣ੍ਯਂ ਵਿਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾ

ਹੁਣ ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾਮਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਆਸ੍ਤੇऽਧੁਨਾ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਕੌਰਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਰਿਯੋਲ੍ਲਸਨ੍ । ਗਜਾਹ੍ਵਯੇ ਮਹਾਭਾਗਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਬृਹਚ੍ਛ੍ਰਵਾਃ

ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਸੰਪੂਰਨ।

ਇਤ੍ਥਮ੍ਭੂਤਾਨੁਭਾਵੋऽਯਮਭਿਮਨ੍ਯੁਸੁਤੋ ਨृਪਃ । ਯਸ੍ਯ ਪਾਲਯਤਃ ਕ੍ਸ਼ੌਣੀਂ ਯੂਯਂ ਸਤ੍ਰਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ

ਇਹ ਰਾਜਾ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਤਨਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋ।

ਏਵਂਵਿਧੋ ਨਰਪਤਿਃ ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਚਸਾ । ਵਿਧੂਯ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਇਂਦ੍ਰੇਣ ਸਹ ਮੋਦਤੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ, ਸਾਰੇ ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।