ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨ ਜਾਤੁ ਕੌਰਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਪਰਿਰਮ੍ਭਿਤੇ । ਭੂਤਲੇऽਨੁਪਤਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਨਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸ਼ੁਚਃ

ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਦ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਸਿਵਾਏ ਤੇਰੇ।

ਮਾ ਸੌਰਭੇਯਾਤ੍ਰ ਸ਼ੁਚੋ ਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਵृषਲਾਦ੍ਭਯਮ੍ । ਮਾ ਰੋਦੀਰਮ੍ਬ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਖਲਾਨਾਂ ਮਯਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤਰਿ

ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀਏ, ਇੱਥੇ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ; ਤੇਰਾ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮਾਂ, ਰੋ ਨਾ; ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।

ਯਸ੍ਯ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਸਾਧੁਭਿਃ । ਤਸ੍ਯ ਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਰਾਯੁਰ੍ਭਗੋ ਗਤਿਃ

ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ, ਉਮਰ, ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਰਾਹ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਏष ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਾਰ੍ਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਿਗ੍ਰਹਃ । ਅਤ ਏਨਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਭੂਤਦ੍ਰੁਹਮਸਤ੍ਤਮਮ੍

ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਰਜ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਰਾਹਤ ਦੇਣ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਦ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।

ਕੋऽਵृਸ਼੍ਚਤ੍ਤਵ ਪਾਦਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਸੌਰਭੇਯ ਚਤੁष੍ਪਦ । ਮਾ ਭੂਵਂਸ੍ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਕृष੍ਣਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍

ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀਏ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਕੌਣ ਵੱਢ ਗਿਆ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਆਖ੍ਯਾਹਿ ਵृष ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਸਾਧੂਨਾਮਕृਤਾਗਸਾਮ੍ । ਆਤ੍ਮਵੈਰੂਪ੍ਯਕਰ੍ਤਾਰਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਦੂषਣਮ੍

ਬਲਦ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਦੱਸ ਕਿ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅੰਗ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਰਥਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ?

ਜਨੇऽਨਾਗਸ੍ਯਘਂ ਯੁਞ੍ਜਨ੍ ਸਰ੍ਵਤੋऽਸ੍ਯ ਚ ਮਦ੍ਭਯਮ੍ । ਸਾਧੂਨਾਂ ਭਦ੍ਰਮੇਵ ਸ੍ਯਾਦਸਾਧੁਦਮਨੇ ਕृਤੇ

ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਡਰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤਾਂ ਮੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਅਨਾਗਃਸ੍ਵਿਹ ਭੂਤੇषੁ ਯ ਆਗਸ੍ਕृਨ੍ਨਿਰਙ੍ਕੁਸ਼ਃ । ਆਹਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਭੁਜਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਸਾਙ੍ਗਦਮ੍

ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਿਨਾ ਰੋਕਟੋਕ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ ਸਿੱਧਾ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕੜਾ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ।

ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਿ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾਨੁਪਾਲਨਮ੍ । ਸ਼ਾਸਤੋऽਨ੍ਯਾਨ੍ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨਾਪਦ੍ਯੁਤ੍ਪਥਾਨਿਹ

ਰਾਜੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਣਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਣਾ।

ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ ਏਤਦ੍ਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨਾਂ ਯੁਕ੍ਤਮਾਰ੍ਤਾਭਯਂ ਵਚਃ । ਯੇषਾਂ ਗੁਣਗਣੈਃ ਕृष੍ਣੋ ਦੌਤ੍ਯਾਦੌ ਭਗਵਾਨ੍ ਕृਤਃ

ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ ਜੋ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੂਤ ਤੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।

ਨ ਵਯਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਬੀਜਾਨਿ ਯਤਃ ਸ੍ਯੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਪੁਰੁषਂ ਤਂ ਵਿਜਾਨੀਮੋ ਵਾਕ੍ਯਭੇਦਵਿਮੋਹਿਤਾਃ

ਸਾਡੀ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਅਸੀਂ ਬੋਲੀਆਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਕਰਕੇ ਭਟਕ ਗਏ ਹਾਂ ਤੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।

ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਕਲ੍ਪਵਸਨਾ ਆਹੁਰਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਦੈਵਮਨ੍ਯੇऽਪਰੇ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਭਾਵਮਪਰੇ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹੀ ਆਤਮਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਕਰਮ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਾਦਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਾਦਿਤਿ ਕੇष੍ਵਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਅਤ੍ਰਾਨੁਰੂਪਂ ਰਾਜਰ੍षੇ ਵਿਮृਸ਼ ਸ੍ਵਮਨੀषਯਾ

ਕਈਆਂ ਲਈ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੋਚਣ ਤੇ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਧਰ੍ਮੇ ਪ੍ਰਵਦਤਿ ਸ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਮਾਹਿਤੇਨ ਮਨਸਾ ਵਿਖੇਦਃ ਪਰ੍ਯਚष੍ਟ ਤਮ੍

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਸਮਰਾਟ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸੀ।

ਰਾਜੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਧਰ੍ਮੋऽਸਿ ਵृषਰੂਪਧृਕ੍ । ਯਦਧਰ੍ਮਕृਤਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸੂਚਕਸ੍ਯਾਪਿ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍

ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈਂ, ਬਲਦ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿਚ। ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਸੇ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥਵਾ ਦੇਵਮਾਯਾਯਾ ਨੂਨਂ ਗਤਿਰਗੋਚਰਾ । ਚੇਤਸੋ ਵਚਸਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭੂਤਾਨਾਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ

ਜਾਂ ਫਿਰ, ਦੇਵ ਮਾਇਆ ਦਾ ਰਸਤਾ ਮਨ ਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ—ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।

ਤਪਃ ਸ਼ੌਚਂ ਦਯਾ ਸਤ੍ਯਮਿਤਿ ਪਾਦਾਃ ਕृਤੇ ਕृਤਾਃ । ਅਧਰ੍ਮਾਂਸ਼ੈਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਭਗ੍ਨਾਃ ਸ੍ਮਯਸਙ੍ਗਮਦੈਸ੍ਤਵ

ਤਪ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਸਚਾਈ—ਇਹ ਚਾਰ ਪੈਰ ਸਤਯੁਗ ਵਿਚ ਬਣੇ ਸਨ। ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਲਗਾਵਟ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ।

ਇਦਾਨੀਂ ਧਰ੍ਮ ਪਾਦਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਯੇਦ੍ਯਤਃ । ਤਂ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਤ੍ਯਧਰ੍ਮੋऽਯਮਨृਤੇਨੈਧਿਤਃ ਕਲਿਃ

ਹੁਣ, ਧਰਮ, ਤੇਰਾ ਬਚਾ ਪੈਰ ਸਚਾਈ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕਲਿਜੁਗ, ਜੋ ਝੂਠ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਖੋ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਯਂ ਚ ਭੂਮਿਰ੍ਭਗਵਤਾ ਨ੍ਯਾਸਿਤੋਰੁਭਰਾ ਸਤੀ । ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਿਸ੍ਤਤ੍ਪਦਨ੍ਯਾਸੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕृਤਕੌਤੁਕਾ

ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਝੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਸ਼ੋਚਤ੍ਯਸ਼੍ਰੁਕਲਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਦੁਰ੍ਭਗੇਵੋਜ੍ਝਿਤਾ ਸਤੀ । ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਨृਪਵ੍ਯਾਜਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮਿਤਿ

ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਤੇ ਅਭਾਗੀ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਅਣਯੋਗ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਆਏ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਮੇਰਾ ਸੁਖ ਲੈਣਗੇ।'

ਇਤਿ ਧਰ੍ਮਂ ਮਹੀਂ ਚੈਵ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਨਿਸ਼ਾਤਮਾਦਦੇ ਖਡ੍ਗਂ ਕਲਯੇऽਧਰ੍ਮਹੇਤਵੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਂ ਜਿਘਾਂਸੁਮਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਵਿਹਾਯ ਨृਪਲਾਞ੍ਛਨਮ੍ । ਤਤ੍ਪਾਦਮੂਲਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸਮਗਾਦ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ

ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪਤਿਤਂ ਪਾਦਯੋਰ੍ਵੀਰਃ ਕृਪਯਾ ਦੀਨਵਤ੍ਸਲਃ । ਸ਼ਰਣ੍ਯੋ ਨਾਵਧੀਚ੍ਛ੍ਲੋਕ੍ਯ ਆਹ ਚੇਦਂ ਹਸਨ੍ਨਿਵ

ਵੀਰ ਨੇ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਰਾਜੋਵਾਚ ਨ ਤੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਯਸ਼ੋਧਰਾਣਾਂ ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲੇਰ੍ਵੈ ਭਯਮਸ੍ਤਿ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ । ਨ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤਾ ਕਥਞ੍ਚਨ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਦੀਯੇ ਤ੍ਵਮਧਰ੍ਮਬਨ੍ਧੁਃ

ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਸਾਥੀ।

ਤ੍ਵਾਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਨਰਦੇਵਦੇਹੇष੍ਵਨੁਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋऽਯਮਧਰ੍ਮਪੂਗਃ । ਲੋਭੋऽਨृਤਂ ਚੌਰ੍ਯਮਨਾਰ੍ਯਮਂਹੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਚ ਮਾਯਾ ਕਲਹਸ਼੍ਚ ਦਮ੍ਭਃ

ਜਦ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਅਧਰਮ ਦੀ ਇਹ ਫੌਜ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਲਾਲਚ, ਝੂਠ, ਚੋਰੀ, ਅਣਯੋਗਤਾ, ਪਾਪ, ਧੋਖਾ, ਝਗੜਾ ਤੇ ਪਖੰਡ।

ਨ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਤਦਧਰ੍ਮਬਨ੍ਧੋ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਤ੍ਯੇਨ ਚ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਰ੍ਤੇ ਯਤ੍ਰ ਯਜਨ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰਂ ਯਜ੍ਞਵਿਤਾਨਵਿਜ੍ਞਾਃ

ਅਧਰਮ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ; ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਸਚਾਈ 'ਤੇ ਹੀ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਰਿਰ੍ਭਗਵਾਨਿਜ੍ਯਮਾਨ ਇਜ੍ਯਾਤ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਯਜਤਾਂ ਸ਼ਂ ਤਨੋਤਿ । ਕਾਮਾਨਮੋਘਾਨ੍ ਸ੍ਥਿਰਜਙ੍ਗਮਾਨਾਮਨ੍ਤਰ੍ਬਹਿਰ੍ਵਾਯੁਰਿਵੈष ਆਤ੍ਮਾ

ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ, ਭਗਵਾਨ, ਯਜਨਾ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਪੂਜਕਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੈਵਮਾਦਿष੍ਟਃ ਸ ਕਲਿਰ੍ਜਾਤਵੇਪਥੁਃ । ਤਮੁਦ੍ਯਤਾਸਿਮਾਹੇਦਂ ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਮਿਵੋਦ੍ਯਤਮ੍

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਲਿਜੁਗ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ, ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ।

ਕਲਿਰੁਵਾਚ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵ ਵਾਥ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮ ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ । ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਤ੍ਵਾਮਾਤ੍ਤੇषੁਸ਼ਰਾਸਨਮ੍

ਕਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵਸਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।