ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍ । ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯਾਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਤਮ੍

ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਸਕਲਤ੍ਰਸੁਹृਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਦ੍ਵੀਪਮਬ੍ਧੇਰ੍ਜਗਾਮ ਹ । ਤਦੈਵ ਸਾਮृਤਜਲਾ ਯਮੁਨਾ ਨਿਰ੍ਵਿषਾਭਵਤ੍ । ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਦ੍ ਭਗਵਤਃ ਕ੍ਰੀਡਾਮਾਨੁषਰੂਪਿਣਃ

ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ, ਯਮੁਨਾ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ।

  ਗਨ੍ਧਧੂਪਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚਾਰ੍ਚੇਦ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਵਿਦ੍ਯਯਾ

ਉਸ ਨੇ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਰਹ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਤ੍ਰ ਗੋਮਿਥੁਨਂ ਰਾਜਾ ਹਨ੍ਯਮਾਨਮਨਾਥਵਤ੍ । ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤਂ ਚ ਵृषਲਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਨृਪਲਾਞ੍ਛਨਮ੍

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਗਾਂ ਤੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਾਠੀ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਲਈ ਨਿੰਦਿਆ ਸੀ।

ਵृषਂ ਮृਣਾਲਧਵਲਂ ਮੇਹਨ੍ਤਮਿਵ ਬਿਭ੍ਯਤਮ੍ । ਵੇਪਮਾਨਂ ਪਦੈਕੇਨ ਸੀਦਨ੍ਤਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਤਾਡਿਤਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਬਲਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਡਰ ਵਿਚ ਪਿਸਾਬ ਕਰਦਾ ਤੇ ਕੰਬਦਾ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।

ਗਾਂ ਚ ਘਰ੍ਮਦੁਘਾਂ ਦੀਨਾਂ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਪਦਾਹਤਾਮ੍ । ਵਿਵਤ੍ਸਾਮਾਸ਼੍ਰੁਵਦਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂ ਯਵਸਮਿਚ੍ਛਤੀਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਗਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਾਰੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਸੂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਚਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ।

ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਥਮਾਰੂਢਃ ਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍ । ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਸਮਾਰੋਪਿਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ

ਰਾਜਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੂੜ੍ਹ ਤੇ ਗਰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।

ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਚ੍ਛਰਣੇ ਲੋਕੇ ਬਲਾਦ੍ਧਂਸ੍ਯਬਲਾਨ੍ ਬਲੀ । ਨਰਦੇਵੋऽਸਿ ਵੇषੇਣ ਨਟਵਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾਦ੍ਵਿਜਃ

ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਹਾਰੇ ਹੇਠ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।

ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕृष੍ਣੇ ਗਤੇ ਦੂਰਂ ਸਹਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ । ਸ਼ੋਚ੍ਯੋऽਸ੍ਯਸ਼ੋਚ੍ਯਾਨ੍ ਰਹਸਿ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ ਵਧਮਰ੍ਹਸਿ

ਤੂੰ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਮਰਨ ਯੋਗ ਹੈਂ।

ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਮृਣਾਲਧਵਲਃ ਪਾਦੈਰ੍ਨ੍ਯੂਨਃ ਪਦਾ ਚਰਨ੍ । ਵृषਰੂਪੇਣ ਕਿਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੇਵੋ ਨਃ ਪਰਿਖੇਦਯਨ੍

ਜਾਂ ਤੂੰ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਘੱਟ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ, ਬਲਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖ ਪਹੁੰਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?

ਨ ਜਾਤੁ ਕੌਰਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਪਰਿਰਮ੍ਭਿਤੇ । ਭੂਤਲੇऽਨੁਪਤਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਨਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸ਼ੁਚਃ

ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਦ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਸਿਵਾਏ ਤੇਰੇ।

ਮਾ ਸੌਰਭੇਯਾਤ੍ਰ ਸ਼ੁਚੋ ਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਵृषਲਾਦ੍ਭਯਮ੍ । ਮਾ ਰੋਦੀਰਮ੍ਬ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਖਲਾਨਾਂ ਮਯਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤਰਿ

ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀਏ, ਇੱਥੇ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ; ਤੇਰਾ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮਾਂ, ਰੋ ਨਾ; ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।

ਯਸ੍ਯ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਸਾਧੁਭਿਃ । ਤਸ੍ਯ ਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਰਾਯੁਰ੍ਭਗੋ ਗਤਿਃ

ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ, ਉਮਰ, ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਰਾਹ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਏष ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਾਰ੍ਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਿਗ੍ਰਹਃ । ਅਤ ਏਨਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਭੂਤਦ੍ਰੁਹਮਸਤ੍ਤਮਮ੍

ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਰਜ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਰਾਹਤ ਦੇਣ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਦ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।

ਕੋऽਵृਸ਼੍ਚਤ੍ਤਵ ਪਾਦਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਸੌਰਭੇਯ ਚਤੁष੍ਪਦ । ਮਾ ਭੂਵਂਸ੍ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਕृष੍ਣਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍

ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀਏ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਕੌਣ ਵੱਢ ਗਿਆ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਆਖ੍ਯਾਹਿ ਵृष ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਸਾਧੂਨਾਮਕृਤਾਗਸਾਮ੍ । ਆਤ੍ਮਵੈਰੂਪ੍ਯਕਰ੍ਤਾਰਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਦੂषਣਮ੍

ਬਲਦ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਦੱਸ ਕਿ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅੰਗ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਰਥਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ?

ਜਨੇऽਨਾਗਸ੍ਯਘਂ ਯੁਞ੍ਜਨ੍ ਸਰ੍ਵਤੋऽਸ੍ਯ ਚ ਮਦ੍ਭਯਮ੍ । ਸਾਧੂਨਾਂ ਭਦ੍ਰਮੇਵ ਸ੍ਯਾਦਸਾਧੁਦਮਨੇ ਕृਤੇ

ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਡਰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤਾਂ ਮੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਅਨਾਗਃਸ੍ਵਿਹ ਭੂਤੇषੁ ਯ ਆਗਸ੍ਕृਨ੍ਨਿਰਙ੍ਕੁਸ਼ਃ । ਆਹਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਭੁਜਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਸਾਙ੍ਗਦਮ੍

ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਿਨਾ ਰੋਕਟੋਕ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ ਸਿੱਧਾ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕੜਾ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ।

ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਿ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾਨੁਪਾਲਨਮ੍ । ਸ਼ਾਸਤੋऽਨ੍ਯਾਨ੍ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨਾਪਦ੍ਯੁਤ੍ਪਥਾਨਿਹ

ਰਾਜੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਣਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਣਾ।

ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ ਏਤਦ੍ਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨਾਂ ਯੁਕ੍ਤਮਾਰ੍ਤਾਭਯਂ ਵਚਃ । ਯੇषਾਂ ਗੁਣਗਣੈਃ ਕृष੍ਣੋ ਦੌਤ੍ਯਾਦੌ ਭਗਵਾਨ੍ ਕृਤਃ

ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ ਜੋ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੂਤ ਤੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।

ਨ ਵਯਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਬੀਜਾਨਿ ਯਤਃ ਸ੍ਯੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਪੁਰੁषਂ ਤਂ ਵਿਜਾਨੀਮੋ ਵਾਕ੍ਯਭੇਦਵਿਮੋਹਿਤਾਃ

ਸਾਡੀ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਅਸੀਂ ਬੋਲੀਆਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਕਰਕੇ ਭਟਕ ਗਏ ਹਾਂ ਤੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।

ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਕਲ੍ਪਵਸਨਾ ਆਹੁਰਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਦੈਵਮਨ੍ਯੇऽਪਰੇ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਭਾਵਮਪਰੇ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹੀ ਆਤਮਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਕਰਮ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਾਦਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਾਦਿਤਿ ਕੇष੍ਵਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਅਤ੍ਰਾਨੁਰੂਪਂ ਰਾਜਰ੍षੇ ਵਿਮृਸ਼ ਸ੍ਵਮਨੀषਯਾ

ਕਈਆਂ ਲਈ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੋਚਣ ਤੇ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਧਰ੍ਮੇ ਪ੍ਰਵਦਤਿ ਸ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਮਾਹਿਤੇਨ ਮਨਸਾ ਵਿਖੇਦਃ ਪਰ੍ਯਚष੍ਟ ਤਮ੍

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਸਮਰਾਟ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸੀ।

ਰਾਜੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਧਰ੍ਮੋऽਸਿ ਵृषਰੂਪਧृਕ੍ । ਯਦਧਰ੍ਮਕृਤਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸੂਚਕਸ੍ਯਾਪਿ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍

ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈਂ, ਬਲਦ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿਚ। ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਸੇ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥਵਾ ਦੇਵਮਾਯਾਯਾ ਨੂਨਂ ਗਤਿਰਗੋਚਰਾ । ਚੇਤਸੋ ਵਚਸਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭੂਤਾਨਾਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ

ਜਾਂ ਫਿਰ, ਦੇਵ ਮਾਇਆ ਦਾ ਰਸਤਾ ਮਨ ਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ—ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।

ਤਪਃ ਸ਼ੌਚਂ ਦਯਾ ਸਤ੍ਯਮਿਤਿ ਪਾਦਾਃ ਕृਤੇ ਕृਤਾਃ । ਅਧਰ੍ਮਾਂਸ਼ੈਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਭਗ੍ਨਾਃ ਸ੍ਮਯਸਙ੍ਗਮਦੈਸ੍ਤਵ

ਤਪ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਸਚਾਈ—ਇਹ ਚਾਰ ਪੈਰ ਸਤਯੁਗ ਵਿਚ ਬਣੇ ਸਨ। ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਲਗਾਵਟ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ।

ਇਦਾਨੀਂ ਧਰ੍ਮ ਪਾਦਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਯੇਦ੍ਯਤਃ । ਤਂ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਤ੍ਯਧਰ੍ਮੋऽਯਮਨृਤੇਨੈਧਿਤਃ ਕਲਿਃ

ਹੁਣ, ਧਰਮ, ਤੇਰਾ ਬਚਾ ਪੈਰ ਸਚਾਈ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕਲਿਜੁਗ, ਜੋ ਝੂਠ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਖੋ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਯਂ ਚ ਭੂਮਿਰ੍ਭਗਵਤਾ ਨ੍ਯਾਸਿਤੋਰੁਭਰਾ ਸਤੀ । ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਿਸ੍ਤਤ੍ਪਦਨ੍ਯਾਸੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕृਤਕੌਤੁਕਾ

ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਝੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।