ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਾਲਿਯ ਉਵਾਚ । ਵਯਂ ਖਲਾਃ ਸਹੋਤ੍ਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਤਮਸਾ ਦੀਰ੍ਘਮਨ੍ਯਵਃ । ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜੋ ਨਾਥ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯਦਸਦ੍‍ਗ੍ਰਹਃ

ਕਾਲੀਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਮਾੜੇ ਹਾਂ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਲੰਮੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ; ਹੇ ਨਾਥ, ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਝੂਠੀ ਲਗੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਧਾਤਰ੍ਗੁਣਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍ । ਨਾਨਾਸ੍ਵਭਾਵਵੀਰ੍ਯੌਜੋ ਯੋਨਿਬੀਜਾਸ਼ਯਾਕृਤਿ

ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਵੰਡੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਤਾਕਤਾਂ, ਉਰਜਾਵਾਂ, ਰੂਪ, ਬੀਜ ਤੇ ਚਿਤਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।

ਵਯਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਪਾ ਜਾਤ੍ਯੁਰੁਮਨ੍ਯਵਃ । ਕਥਂ ਤ੍ਯਜਾਮਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਮਾਯਾਂ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾਂ ਮੋਹਿਤਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਸੱਪ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?

ਭਵਾਨ੍ ਹਿ ਕਾਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਨੁਗ੍ਰਹਂ ਨਿਗ੍ਰਹਂ ਵਾ ਮਨ੍ਯਸੇ ਤਦ੍ ਵਿਧੇਹਿ ਨਃ

ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ; ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਦਇਆ ਕਰੇ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਜੋ ਤੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝੇ, ਉਹ ਕਰ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ । ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਮਾਨੁषਃ । ਨਾਤ੍ਰ ਸ੍ਥੇਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਪ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਯਾਹਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ । ਸ੍ਵਜ੍ਞਾਤ੍ਯਪਤ੍ਯਦਾਰਾਢ੍ਯੋ ਗੋਨृਭਿਰ੍ਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਨਦੀ

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ: 'ਸੱਪ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ; ਜਲਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਗਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇ।'

ਯ ਏਤਤ੍ ਸਂਸ੍ਮਰੇਨ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਦਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ ਉਭਯੋਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯੋਃ ਨ ਯੁष੍ਮਦ੍ ਭਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆਂ 'ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਗਾ।

ਯੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਦਾਕ੍ਰੀਡੇ ਦੇਵਾਦੀਨ੍ ਤਰ੍ਪਯੇਜ੍ਜਲੈਃ । ਉਪੋष੍ਯ ਮਾਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਰ੍ਚੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਜੋ ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੇਡਿਆ, ਨ੍ਹਾਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦ੍ਵੀਪਂ ਰਮਣਕਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਹ੍ਰਦਮੇਤਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਯਦ੍ ਭਯਾਤ੍ਸ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਦ੍ਯਾਨ੍ਮਤ੍ਪਾਦ ਲਾਞ੍ਛਿਤਮ੍

ਰਮਣਕਾ ਟਾਪੂ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਤੂੰ ਸੁਪਰਨ ਤੋਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛਾਪ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀऋषਿਰੁਵਾਚ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਤਾ ਕृष੍ਣੇਨਾਦ੍‌ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ । ਤਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮੁਦਾ ਨਾਗਪਤ੍‍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਾਦਰਮ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਜੋਕੇ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।

ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਸ੍ਰਙ੍‌ ਮਣਿਭਿਃ ਪਰਾਰ੍ਧ੍ਯੈਰਪਿ ਭੂषਣੈਃ । ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪੈਸ਼੍ਚ ਮਹਤ੍ਯੋਤ੍ਪਲਮਾਲਯਾ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਕਪੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਤਪਲ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍ । ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯਾਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਤਮ੍

ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਸਕਲਤ੍ਰਸੁਹृਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਦ੍ਵੀਪਮਬ੍ਧੇਰ੍ਜਗਾਮ ਹ । ਤਦੈਵ ਸਾਮृਤਜਲਾ ਯਮੁਨਾ ਨਿਰ੍ਵਿषਾਭਵਤ੍ । ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਦ੍ ਭਗਵਤਃ ਕ੍ਰੀਡਾਮਾਨੁषਰੂਪਿਣਃ

ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ, ਯਮੁਨਾ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ।

  ਗਨ੍ਧਧੂਪਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚਾਰ੍ਚੇਦ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਵਿਦ੍ਯਯਾ

ਉਸ ਨੇ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਰਹ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਤ੍ਰ ਗੋਮਿਥੁਨਂ ਰਾਜਾ ਹਨ੍ਯਮਾਨਮਨਾਥਵਤ੍ । ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤਂ ਚ ਵृषਲਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਨृਪਲਾਞ੍ਛਨਮ੍

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਗਾਂ ਤੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਾਠੀ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਲਈ ਨਿੰਦਿਆ ਸੀ।

ਵृषਂ ਮृਣਾਲਧਵਲਂ ਮੇਹਨ੍ਤਮਿਵ ਬਿਭ੍ਯਤਮ੍ । ਵੇਪਮਾਨਂ ਪਦੈਕੇਨ ਸੀਦਨ੍ਤਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਤਾਡਿਤਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਬਲਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਡਰ ਵਿਚ ਪਿਸਾਬ ਕਰਦਾ ਤੇ ਕੰਬਦਾ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।

ਗਾਂ ਚ ਘਰ੍ਮਦੁਘਾਂ ਦੀਨਾਂ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਪਦਾਹਤਾਮ੍ । ਵਿਵਤ੍ਸਾਮਾਸ਼੍ਰੁਵਦਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂ ਯਵਸਮਿਚ੍ਛਤੀਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਗਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਾਰੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਸੂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਚਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ।

ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਥਮਾਰੂਢਃ ਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍ । ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਸਮਾਰੋਪਿਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ

ਰਾਜਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੂੜ੍ਹ ਤੇ ਗਰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।

ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਚ੍ਛਰਣੇ ਲੋਕੇ ਬਲਾਦ੍ਧਂਸ੍ਯਬਲਾਨ੍ ਬਲੀ । ਨਰਦੇਵੋऽਸਿ ਵੇषੇਣ ਨਟਵਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾਦ੍ਵਿਜਃ

ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਹਾਰੇ ਹੇਠ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।

ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕृष੍ਣੇ ਗਤੇ ਦੂਰਂ ਸਹਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ । ਸ਼ੋਚ੍ਯੋऽਸ੍ਯਸ਼ੋਚ੍ਯਾਨ੍ ਰਹਸਿ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ ਵਧਮਰ੍ਹਸਿ

ਤੂੰ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਮਰਨ ਯੋਗ ਹੈਂ।

ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਮृਣਾਲਧਵਲਃ ਪਾਦੈਰ੍ਨ੍ਯੂਨਃ ਪਦਾ ਚਰਨ੍ । ਵृषਰੂਪੇਣ ਕਿਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੇਵੋ ਨਃ ਪਰਿਖੇਦਯਨ੍

ਜਾਂ ਤੂੰ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਘੱਟ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ, ਬਲਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖ ਪਹੁੰਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?

ਨ ਜਾਤੁ ਕੌਰਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਪਰਿਰਮ੍ਭਿਤੇ । ਭੂਤਲੇऽਨੁਪਤਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਨਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸ਼ੁਚਃ

ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਦ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਸਿਵਾਏ ਤੇਰੇ।

ਮਾ ਸੌਰਭੇਯਾਤ੍ਰ ਸ਼ੁਚੋ ਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਵृषਲਾਦ੍ਭਯਮ੍ । ਮਾ ਰੋਦੀਰਮ੍ਬ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਖਲਾਨਾਂ ਮਯਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤਰਿ

ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀਏ, ਇੱਥੇ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ; ਤੇਰਾ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮਾਂ, ਰੋ ਨਾ; ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।

ਯਸ੍ਯ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਸਾਧੁਭਿਃ । ਤਸ੍ਯ ਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਰਾਯੁਰ੍ਭਗੋ ਗਤਿਃ

ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ, ਉਮਰ, ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਰਾਹ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਏष ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਾਰ੍ਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਿਗ੍ਰਹਃ । ਅਤ ਏਨਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਭੂਤਦ੍ਰੁਹਮਸਤ੍ਤਮਮ੍

ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਰਜ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਰਾਹਤ ਦੇਣ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਦ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।

ਕੋऽਵृਸ਼੍ਚਤ੍ਤਵ ਪਾਦਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਸੌਰਭੇਯ ਚਤੁष੍ਪਦ । ਮਾ ਭੂਵਂਸ੍ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਕृष੍ਣਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍

ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਧੀਏ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਕੌਣ ਵੱਢ ਗਿਆ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਆਖ੍ਯਾਹਿ ਵृष ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਸਾਧੂਨਾਮਕृਤਾਗਸਾਮ੍ । ਆਤ੍ਮਵੈਰੂਪ੍ਯਕਰ੍ਤਾਰਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਦੂषਣਮ੍

ਬਲਦ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਦੱਸ ਕਿ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅੰਗ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਰਥਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ?

ਜਨੇऽਨਾਗਸ੍ਯਘਂ ਯੁਞ੍ਜਨ੍ ਸਰ੍ਵਤੋऽਸ੍ਯ ਚ ਮਦ੍ਭਯਮ੍ । ਸਾਧੂਨਾਂ ਭਦ੍ਰਮੇਵ ਸ੍ਯਾਦਸਾਧੁਦਮਨੇ ਕृਤੇ

ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਡਰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤਾਂ ਮੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਅਨਾਗਃਸ੍ਵਿਹ ਭੂਤੇषੁ ਯ ਆਗਸ੍ਕृਨ੍ਨਿਰਙ੍ਕੁਸ਼ਃ । ਆਹਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਭੁਜਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਸਾਙ੍ਗਦਮ੍

ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਿਨਾ ਰੋਕਟੋਕ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ ਸਿੱਧਾ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕੜਾ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ।

ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਿ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾਨੁਪਾਲਨਮ੍ । ਸ਼ਾਸਤੋऽਨ੍ਯਾਨ੍ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨਾਪਦ੍ਯੁਤ੍ਪਥਾਨਿਹ

ਰਾਜੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਣਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਣਾ।