ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸੁਰਰ੍षੇ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਚਰ । ਤਤ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮਾਭਿਧਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ ਸਾਧੁਭੂषਣਾਃ

ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਇਹ ਕੰਮ ਨੇਕ ਲੋਕ ਦੱਸਣਗੇ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਈ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਸਤ੍ਕਰ੍ਮਣਿ ਕृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਨਿਦ੍ਰਾ ਵृਦ੍ਧਤਾਨਯੋਃ । ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍‌ਭਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਸਰਿष੍ਯਤਿ

ਜਦੋਂ ਇਹ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਤੁਰ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ।

ਇਤ੍ਯਾਕਾਸ਼ਵਚਃ ਸ੍ਪष੍ਟਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਨਾਰਦੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਲੇਭੇ ਨੇਦਂ ਜ੍ਞਾਤਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍

ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਸਾਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਸਭ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।'

ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ - ਅਨਯਾऽऽਕਾਸ਼ਵਾਣ੍ਯਾਪਿ ਗੋਪ੍ਯਤ੍ਵੇਨ ਨਿਰੂਪਿਤਮ੍ । ਕਿਂ ਵਾ ਤਤ੍ਸਾਧਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ ਤਯੋਃ

ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਵੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਹੀ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਬਣ ਜਾਵੇ?'

ਕ੍ਵ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਕਥਂ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਧਨਮ੍ । ਮਯਾਤ੍ਰ ਕਿਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯੋਮਭਾषਯਾ

'ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਣਗੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤਰੀਕਾ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਣਗੇ? ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ?'

ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵੌ ਅਪਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਃ । ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪृਚ੍ਛਨ੍ ਮਾਰ੍ਗੇ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ ਤੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਤੀਰਥ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਰਾਹ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਗਏ।'

ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਨੋਚ੍ਯਤੇ । ਅਸਾਧ੍ਯਂ ਕੇਚਨ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਮਿਤਿ ਚਾਪਰੇ । ਮੂਕੀਭੂਤਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਤੁ ਕਿਯਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਲਾਯਿਤਾਃ

ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਵਾਰਤਾ ਸੁਣੀ, ਪਰ ਸੋਚ ਕੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ। ਕੁਝ ਨੇ ਆਖਿਆ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਤਾਂ ਉਥੋਂ ਹਟ ਗਏ।

ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਹਃ । ਵੇਦਵੇਦਾਨ੍ਤਘੋषੈਸ਼੍ਚ ਗੀਤਾਪਾਠੈਰ੍ਵਿਬੋਧਿਤਮ੍

ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਿਆ। ਵੇਦਾਂ, ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਅਤੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪਾਠਾਂ ਦੀਆਂ ਘੋਸ਼ਣਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਗ ਆ ਗਈ।

ਭਕ੍ਤਿਜ੍ਞਾਨਵਿਰਾਗਾਣਾਂ ਨੋਦਤਿष੍ਠਤ੍ ਤ੍ਰਿਕਂ ਯਦਾ ਉਪਾਯੋ ਨਾਪਰੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਕਰ੍ਣੇ ਕਰ੍ਣੇऽਜਪਞ੍ਜਨਾਃ

ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਤੀਨ ਗੁਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।'

ਯੋਗਿਨਾ ਨਾਰਦੇਨਾਪਿ ਸ੍ਵਯਂ ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਤੁ ਯਤ੍ । ਤਤ੍ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਇਤਰੈਰਿਹ ਮਾਨੁषੈਃ

ਜਦ ਨਾਰਦ ਵਰਗਾ ਜੋਗੀ ਵੀ ਇਹ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਏਵਂ ऋषਿਗਣੈਃ ਪृष੍ਟੈਃ ਨਿਰ੍ਣੀਯੋਕ੍ਤਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛ ਕੇ ਨਿਸਚਿਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਹ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।

ਤਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਃ ਸੋऽਥ ਬਦਰੀਵਨਮਾਗਤਃ । ਤਪਸ਼੍ਚਰਾਮਿ ਚਾਤ੍ਰੇਤਿ ਤਦਰ੍ਥਂ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ

ਫਿਰ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਉਹ ਬਦਰੀਵਨ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਓਥੇ ਇਹ ਕੰਮ ਲੈ ਕੇ ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।

ਤਾਵਦ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤਃ ਸਨਕਾਦੀਨ੍ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ । ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਸਮਾਭਾਸਾਨ੍ ਉਵਾਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਿਆ।

ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ - ਇਦਾਨੀਂ ਭੂਰਿਭਾਗ੍ਯੇਨ ਭਵਦ੍‌ਭਿਃ ਸਂਗਮੋऽਭਵਤ੍ । ਕੁਮਾਰਾ ਬ੍ਰੁਵਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮੋਪਰਿ

ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕੁਮਾਰੋ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।'

ਭਵਨ੍ਤੋ ਯੋਗਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬੁਦ੍ਧਿਮਨ੍ਤੋ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਪਞ੍ਚਹਾਯਨਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ

ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੋਗੀ ਹੋ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਯਮ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋ।

ਸਦਾ ਵੈਕੁਣ੍ਠਨਿਲਯਾ ਹਰਿਕੀਰ੍ਤਨਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਲੀਲਾਮृਤਰਸੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾਃ ਕਥਾਮਾਤ੍ਰੈਕਜੀਵਿਨਃ

ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਹਰਿ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ-ਸਲਾਹ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਵਿਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਲਈ ਹੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।

ਹਰਿਃ ਸ਼ਰਣਮੇਵ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੇषਾਂ ਮੁਖੇ ਵਚਃ । ਅਥ ਕਾਲਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਜਰਾ ਯੁष੍ਮਾਨ੍ਨ ਬਾਧਤੇ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹਰਿ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬੁੱਢਾਪਾ ਕਦੇ ਵੀ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।

ਯੇषਾਂ ਭ੍ਰੂਭਙ੍‍ਗਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੌ ਹਰੇਃ ਪੁਰਾ । ਭ੍ਰੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤੌ ਸਦ੍ਯੋ ਯਤ੍ਕृਪਾਤਃ ਪੁਰਂ ਗਤੌ

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਭੌਂਹ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਿ ਦੇ ਦੋ ਦਰਬਾਨ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਏ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰਬਾਨ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।

ਅਹੋ ਭਾਗ੍ਯਸ੍ਯ ਯੋਗੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਭਵਤਾਮਿਹ । ਅਨੁਗ੍ਰਹਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਯਿ ਦੀਨੇ ਦਯਾਪਰੈਃ

ਹਾਏ! ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਦਇਆ ਦੇ ਘਰ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ, ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਸ਼ਰੀਰਗਿਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ ਤਤ੍ਕਿਂ ਸਾਧਨਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍ । ਅਨੁष੍ਠੇਯਂ ਕਥਂ ਤਾਵਤ੍ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍

ਜੋ ਗੱਲ ਅਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਕਹੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਧਨ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਹੈ।

ਭਕ੍ਤਿਜ੍ਞਾਨਵਿਰਾਗਾਣਾਂ ਸੁਖਂ ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍ । ਸ੍ਥਾਪਨਂ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣੇषੁ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਤ੍‍ਨਤਃ

ਭਗਤੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਪਿਆਰ ਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਇਹ ਹਰ ਵਰਗ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਕੁਮਾਰਾ ਊਚੁਃ - ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕੁਰੁ ਦੇਵਰ੍षੇ ਹਰ੍षਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਸਮਾਵਹ । ਉਪਾਯਃ ਸੁਖਸਾਧ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪੂਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ

ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ - ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਓ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੌਖਾ ਰਸਤਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।

ਅਹੋ ਨਾਰਦ ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਵਿਰਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਸਦਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਦਾਸਾਨਾਂ ਅਗ੍ਰਣੀਃ ਯੋਗਭਾਸ੍ਕਰਃ

ਹਾਏ ਨਾਰਦ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈਂ, ਸਦਾ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਹੈਂ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਹੈਂ।

ਤ੍ਵਯਿ ਚਿਤ੍ਰਂ ਨ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਅਨੁਵਰ੍ਤਿਨਿ । ਘਟਤੇ ਕृष੍ਣਦਾਸਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤੇਃ ਸਂਸ੍ਥਾਪਨਾ ਸਦਾ

ਤੂੰ ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਦਾ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੇਵਕ ਲਈ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ऋषਿਰ੍ਬਹਵੋ ਲੋਕੇ ਪਨ੍ਥਾਨਃ ਪ੍ਰਕਟੀਕृਤਾਃ । ਸ਼੍ਰਮਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਫਲਪ੍ਰਦਾਃ

ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਤੇ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਵੈਕੁਣ੍ਠਸਾਧਕਂ ਪਨ੍ਥਾਃ ਸ ਤੁ ਗੋਪ੍ਯੋ ਹਿ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਤਸ੍ਯੋਪਦੇष੍ਟਾ ਪੁਰੁषਃ ਪ੍ਰਾਯੋ ਭਾਗ੍ਯੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ

ਪਰ ਜੋ ਰਸਤਾ ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਸਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਵ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਵ੍ਯੋਮਵਾਚਾ ਤੁ ਯਤ੍ਪੁਰਾ । ਤਦੁਚ੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਚਿਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ

ਜੋ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਅੱਜ ਧੀਰਜ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।

ਦ੍ਰਵ੍ਯਯਜ੍ਞਾਸ੍ਤਪੋਯਜ੍ਞਾ ਯੋਗਯਜ੍ਞਾਸ੍ਤਥਾਪਰੇ । ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਜ੍ਞਾਨਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਤੁ ਕਰ੍ਮਵਿਸੂਚਕਾਃ

ਕੁਝ ਲੋਕ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਕੁਝ ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਹੋਰ ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਾਠ ਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸਤ੍ਕਰ੍ਮਸੂਚਕੋ ਨੂਨਂ ਜ੍ਞਾਨਯਜ੍ਞਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਬੁਧੈਃ । ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਤਾਲਾਪਃ ਸ ਤੁ ਗੀਤਃ ਸ਼ੁਕਾਦਿਭਿਃ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗਿਆਨ ਯਜਨ ਨੂੰ ਬੁੱਧਵਾਨ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮੰਦੇ ਹਨ; ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸ਼ੁਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।