ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦੇਸ਼ਕਾਲਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਹृਤ੍ਤਾਪੋਪਸ਼ਮਾਨਿ ਚ । ਹਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮਰਤਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਭਿਹਿਤਾਨਿ ਮੇ

ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਹੇ ਬੋਲ, ਜੋ ਸਮੇਂ, ਥਾਂ ਤੇ ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹਨ, ਦਿਲ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤੋ ਜਿष੍ਣੋਃ ਕृष੍ਣਪਾਦਸਰੋਰੁਹਮ । ਸੌਹਾਰ੍ਦੇਨਾਤਿਗਾਢੇਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾऽऽਸੀਦ੍ਵਿਮਲਾ ਮਤਿਃ

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਡੂੰਘੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਵਾਸੁਦੇਵਾਂਗਘ੍ਯਨੁਧ੍ਯਾਨਪਰਿਬृਂਹਿਤਰਂਹਸਾ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਮਥਿਤਾਸ਼ੇषਕषਾਯਾਧਿषਣੋऽਰ੍ਜੁਨਃ

ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਨ ਸਾਰੇ ਬਚੇ-ਖੁਚੇ ਮਲ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ।

ਗੀਤਂ ਭਗਵਤਾ ਜ੍ਞਾਨ ਯਤ ਤਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੁਰ੍ਧਨਿ । ਕਾਲਕਰ੍ਮਤਮੋਰੁਦ੍ਧਂ ਪੁਨਰਧ੍ਯਗਮਦ ਵਿਭੁਃ

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ, ਕਰਮ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।

ਵਿਸ਼ੋਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਮ੍ਪਤ੍ਯਾ ਸਂਛਿਨ੍ਨਦ੍ਵੈਤਸਂਸ਼ਯਃ । ਲੀਨਪ੍ਰਕृਤਿਨੈਰ੍ਗੁਣ੍ਯਾਦਲਿਂਗਤ੍ਵਾਦਸਮ੍ਭਵਃ

ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਵੈਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ।

ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਮਾਰ੍ਗ ਸਂਸ੍ਥਾਂ ਯਦੁਕੁਲਸ੍ਯ ਚ । ਸ੍ਵਃਪਥਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਭॄਤਾਤ੍ਮਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ

ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।

ਪृਥਾਪ੍ਯਨੁਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਧਨਤ੍ਰ੍ਜ੍ਯਯੋਦਿਤਂ ਨਾਸ਼ ਯਦੁਨਾਂ ਭਗਵਦ੍ਗਤਿਂ ਚ ਤਾਮ । ਏਕਾਨ੍ਤਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਗਵਤ੍ਯਧੋਕ੍ਸ਼ਜੇ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਤ੍ਮੋਪਰਾਮ ਸਂਸृਤੇਃ

ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਵੀ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਅਧੋਖਜ ਭਗਵਾਨ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲਿਆ ਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਹਟ ਗਈ।

ਯਯਾਹਰਦृ ਭੁਵੋ ਭਾਰਂ ਤਾਂ ਤਨੁਂ ਵਿਜਹਾਵਜਃ । ਕਣ੍ਟਕਂ ਕਣ੍ਟਕੇਨੇਵ ਦ੍ਵਯਂ ਚਾਪੀਸ਼ਿਤੂਃ ਸਮਮ

ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ, ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਕੰਡਾ ਦੂਜੇ ਕੰਡੇ ਨਾਲ ਕੱਢ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਥਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਦਿਰੁਪਾਣਿ ਧਤ੍ਤੇ ਜਾਹ੍ਯਾਦ ਯਥਾ ਨਟਃ । ਭੂਭਰਃ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤੋ ਯੇਨ ਜਹੌ ਤਚ੍ਚ ਕਲੇਵਰਮ

ਜਿਵੇਂ ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੱਛੀ ਆਦਿ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਫਿਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।

ਯਦਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦੋ ਭਗਵਾਨਿਮਾਂ ਮਹੀਂ ਜਹੌ ਸ੍ਤਤਨ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਵਣੀਯਸਤ੍ਕਥਃ । ਤਦਾਹਰੇਵਾਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਚੇਤਸਾ ਮਧਰ੍ਮਹੇਤੂਃ ਕਲਿਰਨ੍ਵਵਰ੍ਤਤ

ਜਦੋਂ ਮੁਕੁੰਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਛੱਡੀ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਾਗੇ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਲਿਜੁਗ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਸਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤਤ੍ਪਰ੍ਸਰ੍ਪਣਂ ਬੁਧਃ ਪੁਰੇ ਚ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਚ ਗृਹੇ ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਨਿ । ਵਿਭਗ੍ਯ ਲੋਭਾਨृਤਜਿਹ੍ਨਾਹਿਂਸਨਾ ਦ੍ਯਧਰ੍ਮਚਕ੍ਰਂ ਗਮਨਾਯ ਪਰ੍ਯਧਾਤ

ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਜ, ਘਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖਿਆ—ਲੋਭ, ਝੂਠ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਰੂਪ ਅਧਰਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ—ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਲਈ।

ਸ੍ਵਰਾਟ ਪੌਤ੍ਰਂ ਵਿਨਯਿਨਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸੁਸਮਂ ਗੁਣੈਃ । ਤੋਯਨੀਵ੍ਯਾਃ ਪਤਿਂ ਭੂਮੇਰਭ੍ਯषਿਚਂਦ ਗਜਾਹृਯੇ

ਸਵਰਾਟ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਸਾਧਨਾ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।

ਮਥੂਰਾਯਾਂ ਤਥਾ ਵਜ੍ਰਂ ਸ਼ੁਰਸੇਨਪਤਿਂ ਤਤਃ । ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਾਂ ਨਿਰੁਪ੍ਯੋष੍ਟਿਮਗ੍ਨੀਨਪਿਬਦੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰਸੇਨਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਜਰੂਰੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਪੀ ਲਈ।

ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਤਤ ਸਰ੍ਵ ਦੁਕੁਨਲਵਲਯਾਦਿਕਮ । ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਨਿਰਹਂਕਾਰਃ ਸਂਛਿਨ੍ਨਾਸ਼ੇषਬਨ੍ਧਨਃ

ਉਥੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ, ਸਾਥੀ ਤੇ ਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।

ਵਾਚਂ ਜੁਹਾਵ ਮਨਸਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਣ ਇਤਰੇ ਚ ਤਮ । ਮृਤ੍ਯਾਵਪਾਨਂ ਸੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਤਂ ਪਂਚਤ੍ਵੇ ਹ੍ਯਾਜੋਹਵੀਤ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣ ਵਿਚ, ਤੇ ਹੋਰ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਆਪਣਾ ਨਿਕਲਦਾ ਸਾਹ ਮੌਤ ਵਿਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਾਂਚਤਵ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤ੍ਰੇਤ੍ਵੇ ਹੁਤ੍ਵਾਥ ਪਂਚਤ੍ਵਂ ਤਚ੍ਚੇਕਤ੍ਵੇऽਜੁਹੋਨ੍ਮੁਨਿਃ । ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨ੍ਯਜੁਹਵੀਦ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਵ੍ਯਯੇ

ਮੁਨਿ ਨੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿਚ, ਫਿਰ ਇਕਤਾ ਵਿਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਆਤਮਾ ਵਿਚ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਚੀਰਵਾਸਾ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਬਦ੍ਧਵਡ ਮੁਕ੍ਤਮੂਰ੍ਧਜਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਰੁਪਂ ਜਡੋਨ੍ਮਤ੍ਤਪਿਸ਼ਾਚਵਤ

ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਟਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਸਿਰ ਖੁੱਲਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੂਰਖ, ਪਾਗਲ ਜਾਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਹੋਵੇ।

ਅਨਪੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਨਿਰਗਾਦਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ਬਧਿਰੋ ਯਥਾ । ਉਦੀਚੀਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਗਤਪੁਰ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਹृਦਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਰਂ ਧ੍ਯਾਯਾਨ੍ਨਵਰ੍ਤੇਤ ਯਤੋ ਗਤਃ

ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਿਵੇਂ ਬਹਿਰਾ; ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਚੱਲੇ; ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ।

ਸਰ੍ਵ ਤਮਨੁ ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ । ਕਲਿਨਾਧਰ੍ਮਮਿਤ੍ਰੇਣ ਦृष੍ਟਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਭੁਵਿ

ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਕਲਿਜੁਗ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਦੇ ਅਸਰ ਵਿਚ ਆ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।

ਤੇ ਸਾਧੁਕृਤਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵऽऽਤ੍ਯਨ੍ਤਿਕਮਾਤਮਨਃ । ਮਨਸਾ ਧਾਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵੈਕੁਠਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ

ਉਹ ਸਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਅੰਤਮ ਮੰਜਿਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ।

ਤਦ੍ਧਨੋਦ੍ਰਿਕ੍ਯਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਧਿषਣਾਃ ਪਰੇ । ਤਸ੍ਮਿਨ ਨਾਰਾਯਣਪਦੇ ਏਕਾਨ੍ਤਮਤਯੋ ਗਤਿਮ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਿੱਤ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਹੀ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਲਿਆ।

ਅਵਾਪੁਰ੍ਦੁਰਵਾਪਾਂ ਤੇ ਅਸਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿषਯਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਵਿਹੁਤਕਲ੍ਮषਾਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਰਜੇਨਾਤ੍ਮਨੈਵ ਹਿ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਮਲੀਨ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਹੈ।

ਵਿਦੁਰੋऽਪਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਦੇਹਮਾਤ੍ਮਵਾਨ । ਕृष੍ਣਾਵੇਸ਼ੇਨ ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਯੌ

ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿਖੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਚਿੱਤ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਤਦਾऽऽਜ੍ਞਾਯ ਪਤੀਨਾਮਨਪੇਕ੍ਸ਼ਤਾਮ । ਵਾਸੁਦੇਵੇ ਭਗਵਤਿ ਹ੍ਯੋਕਾਨ੍ਤਮਤਿਰਾਪ ਤਮ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਬੇਰੁਖੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਕੇਵਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਭਗਵਾਨ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।

ਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯੈਤਦ ਭਗਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਸੁਤਾਨਾਮਿਤੀ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਣਮ । ਸ਼੍ਰੁਣੋਤ੍ਯਲਂ ਸ੍ਵਤ੍ਯਯਨਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਯਾ ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਮੁਪੈਤਿ ਸਿਦ੍ਧਿਮ

ਜੋ ਕੋਈ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਤਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਵਰ੍ਯਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾ ਮਹੀਂ ਮਹਾਭਾਗਵਤਃ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਹ । ਯਥਾ ਹਿ ਸੂਤ੍ਯਾਮਭਿਜਾਤਕੋਵਿਦਾਃ ਸਮਾਦਿਸ਼ਨ੍ ਵਿਪ੍ਰ ਮਹਦ੍ਗੁਣਸ੍ਤਥਾ

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਨੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ noble ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਸਹੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਸ ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਯ ਤਨਯਾਮੁਪਯੇਮ ਇਰਾਵਤੀਮ੍ । ਜਨਮੇਜਯਾਦੀਂਸ਼੍ਚਤੁਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯਤ੍ਸੁਤਾਨ੍

ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦੀ ਧੀ ਇਰਾਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮੇਜਯ ਆਦਿ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ।

ਆਜਹਾਰਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍ । ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਂ ਗੁਰੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਯਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਾਃ

ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਬਣਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।

ਨਿਜਗ੍ਰਾਹੌਜਸਾ ਵੀਰਃ ਕਲਿਂ ਦਿਗ੍ਵਿਜਯੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਨृਪਲਿਙ੍ਗਧਰਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਂ ਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਗੋਮਿਥੁਨਂ ਪਦਾ

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਿੱਤਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ ਕਲਿਜੁਗ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਤੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।