ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਦ੍ਯੋ ਨਦਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਃ ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਮਨਾਂਸਿ ਚ । ਨ ਜ੍ਵਲਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਾਜ੍ਯੇਨ ਕਾਲੋऽਯਂ ਕਿਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ

ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਨਲੇ ਉਥਲੇ ਹੋਏ ਪਏ ਹਨ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹਨ। ਅੱਗ ਵਿਚ ਘਿਉ ਪਾਉਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਬਲਦੀ। ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਕੀ ਲਿਆਵੇਗਾ?

ਨ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਸ੍ਤਨਂ ਵਤ੍ਸਾ ਨ ਦੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਮਾਤਰਃ । ਰੁਦਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਰੁਮੁਖਾ ਗਾਵੋ ਨ ਹृष੍ਯਨ੍ਤਿ ऋषਭਾ ਵ੍ਰਜੇ

ਬੱਚੜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦੇ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀਆਂ। ਗਾਂਵਾਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਰਿਝ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਕੋਈ ਵੀ।

ਦੈਵਤਾਨਿ ਰੁਦਨ੍ਤੀਵ ਸ੍ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯੁਚ੍ਚਲਨ੍ਤਿ ਚ । ਇਮੇ ਜਨਪਦਾ ਗ੍ਰਾਮਾਃ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨਾਕਰਾਸ਼੍ਰਮਾਃ । ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼੍ਰਿਯੋ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾਃ ਕਿਮਘਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਨਃ

ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਰੋ ਰਹੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਪਸੀਨਾ ਆ ਰਿਹਾ ਤੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਹਨ?

ਮਨ੍ਯ ਏਤੈਰ੍ਮਹੋਤ੍ਪਾਤੈਃ ਨੂਨਂ ਭਗਵਤਃ ਪਦੈਃ । ਅਨਨ੍ਯਪੁਰੁषਸ਼੍ਰੀਭਿਃ ਹੀਨਾ ਭੂਰ੍ਹਤਸੌਭਗਾ

ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਹੁਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ।

ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟਾਰਿष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਮਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਦੁਪੁਰ੍ਯਾਃ ਕਪਿਧ੍ਵਜਃ

ਜਦ ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਉਹ ਜਿਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵਾਂਗੂ ਬੰਦਰ ਸੀ।

ਤਂ ਪਾਦਯੋਃ ਨਿਪਤਿਤਂ ਅਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਾਤੁਰਮ੍ । ਅਧੋਵਦਨਂ ਅਬ੍ਬਿਨ੍ਦੂਨ੍ ਸृਜਨ੍ਤਂ ਨਯਨਾਬ੍ਜਯੋਃ

ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਹृਦਯੋ ਵਿਚ੍ਛਾਯਂ ਅਨੁਜਂ ਨृਪਃ । ਪृਚ੍ਛਤਿ ਸ੍ਮ ਸੁਹृਤ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ ਨਾਰਦੇਰਿਤਮ੍

ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲਿਆ ਤੇ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆਈ।

ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ । ਕਚ੍ਚਿਦਾਨਰ੍ਤਪੁਰ੍ਯਾਂ ਨਃ ਸ੍ਵਜਨਾਃ ਸੁਖਮਾਸਤੇ । ਮਧੁਭੋਜਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਰ੍ਹ ਸਾਤ੍ਵਤਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ

ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕੀ ਅਨਰਤਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ—ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਆਹੁਕ, ਸਾਤਵਤ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ—ਸੁਖੀ ਹਨ?

ਸ਼ੂਰੋ ਮਾਤਾਮਹਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਾਥ ਮਾਰਿषਃ । ਮਾਤੁਲਃ ਸਾਨੁਜਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕੁਸ਼ਲ੍ਯਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ

ਕੀ ਸਾਡਾ ਨਾਨਾ ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਉਹਦੀ ਮਾਤਾ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਤੇ ਉਹਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਭਲੇ-ਚੰਗੇ ਹਨ?

ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਵਸਾਰਸ੍ਤਤ੍ਪਤ੍‍ਨ੍ਯੋ ਮਾਤੁਲਾਨ੍ਯਃ ਸਹਾਤ੍ਮਜਾਃ । ਆਸਤੇ ਸਸ੍ਨੁषਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਦੇਵਕੀਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਉਹ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੋਰ ਮਾਮੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਆਦਿ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਹਨ?

ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਰਾਜਾऽऽਹੁਕੋ ਜੀਵਤਿ ਅਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋऽਸ੍ਯ ਚਾਨੁਜਃ । ਹृਦੀਕਃ ਸਸੁਤੋऽਕ੍ਰੂਰੋ ਜਯਨ੍ਤਗਦਸਾਰਣਾਃ

ਕੀ ਰਾਜਾ ਆਹੁਕ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਦਾ ਮਾੜਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵੀ? ਹ੍ਰੀਦਿਕਾ, ਉਹਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਕਰੂਰ, ਜਯੰਤ, ਗਦਾ ਤੇ ਸਾਰਣ—all ਚੰਗੇ ਹਨ?

ਆਸਤੇ ਕੁਸ਼ਲਂ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਯੇ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਦਾਦਯਃ । ਕਚ੍ਚਿਦਾਸ੍ਤੇ ਸੁਖਂ ਰਾਮੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਆਦਿ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਭਲੇ-ਚੰਗੇ ਹਨ? ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਮ ਜੀ ਸੁਖੀ ਹਨ?

ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਸੁਖਮਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਥਃ । ਗਮ੍ਭੀਰਰਯੋऽਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਵਰ੍ਧਤੇ ਭਗਵਾਨੁਤ

ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਸੁਖੀ ਹੈ? ਡੂੰਘੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਾਲਾ ਅਨੀਰੁੱਧ ਵਧ ਰਿਹਾ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ?

ਸੁषੇਣਸ਼੍ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਾਮ੍ਬੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਸੁਤਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਪ੍ਰਵਰਾਃ ਸਪੁਤ੍ਰਾ ऋषਭਾਦਯਃ

ਸੁਸ਼ੇਣ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼, ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਿਸ਼ਭ ਆਦਿ—all ਚੰਗੇ ਹਨ?

ਤਥੈਵਾਨੁਚਰਾਃ ਸ਼ੌਰੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵੋਦ੍ਧਵਾਦਯਃ । ਸੁਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਸ਼ੀਰ੍षਣ੍ਯਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਾਤ੍ਵਤਰ੍षਭਾਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਸਾਥੀ—ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਉਧਵ, ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ, ਸ਼ੀਰਸ਼ਣਯ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ—all ਚੰਗੇ ਹਨ?

ਅਪਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਾਸਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮਕृष੍ਣ ਭੁਜਾਸ਼੍ਰਯਾਃ । ਅਪਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਕੁਸ਼ਲਂ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਬਦ੍ਧਸੌਹृਦਾਃ

ਕੀ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ?

ਭਗਵਾਨਪਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਪੁਰੇ ਸੁਧਰ੍ਮਾਯਾਂ ਸੁਖਮਾਸ੍ਤੇ ਸੁਹृਦ੍‌ਵृਤਃ

ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਸੁਧਰਮਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੁਖੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?

ਮਙ੍‌ਗਲਾਯ ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਾਯ ਚ ਭਵਾਯ ਚ । ਆਸ੍ਤੇ ਯਦੁਕੁਲਾਮ੍ਭੋਧੌ ਆਦ੍ਯੋऽਨਨ੍ਤਸਖਃ ਪੁਮਾਨ੍

ਕੀ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਸੁਖ-ਚੈਨ ਤੇ ਵਾਧੇ ਲਈ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਅਨੰਤ ਮਿੱਤਰ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ?

ਯਦ੍‍ਬਾਹੁਦਣ੍ਡਗੁਪ੍ਤਾਯਾਂ ਸ੍ਵਪੁਰ੍ਯਾਂ ਯਦਵੋऽਰ੍ਚਿਤਾਃ । ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਂ ਮਹਾਪੌਰੁषਿਕਾ ਇਵ

ਜਦੋਂ ਯਾਦਵ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।

ਯਤ੍ ਪਾਦਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਮੁਖ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸਤ੍ਯਾਦਯੋ ਦ੍ਵ੍ਯष੍ਟਸਹਸ੍ਰਯੋषਿਤਃ । ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸਙ੍‌ਖ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਂਸ੍ਤਦਾਸ਼ਿषੋ ਹਰਨ੍ਤਿ ਵਜ੍ਰਾਯੁਧਵਲ੍ਲਭੋਚਿਤਾਃ

ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁੱਖ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ, ਸਤਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ।

ਯਦ੍‍ਬਾਹੁਦਣ੍ਡਾਭ੍ਯੁਦਯਾਨੁਜੀਵਿਨੋ ਯਦੁਪ੍ਰਵੀਰਾ ਹ੍ਯਕੁਤੋਭਯਾ ਮੁਹੁਃ । ਅਧਿਕ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਯਙ੍‌ਘ੍ਰਿਭਿਰਾਹृਤਾਂ ਬਲਾਤ੍ ਸਭਾਂ ਸੁਧਰ੍ਮਾਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮੋਚਿਤਾਮ੍

ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਡਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲਿਆਈ ਹੋਈ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇऽਨਾਮਯਂ ਤਾਤ ਭ੍ਰष੍ਟਤੇਜਾ ਵਿਭਾਸਿ ਮੇ । ਅਲਬ੍ਧਮਾਨੋऽਵਜ੍ਞਾਤਃ ਕਿਂ ਵਾ ਤਾਤ ਚਿਰੋषਿਤਃ

ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਚਮਕ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੂਰ ਰਹੇ ਹੋ?

ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਨਾਭਿਹਤੋऽਭਾਵੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਭਿਰਮਙ੍‌ਗਲੈਃ । ਨ ਦਤ੍ਤਮੁਕ੍ਤਮਰ੍ਥਿਭ੍ਯ ਆਸ਼ਯਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍

ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸ਼ੁਭ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਘਨਾਂ ਨੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਅਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਝ ਦੇਣ ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਮੀ ਕੀਤੀ?

ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਬਾਲਂ ਗਾਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਰੋਗਿਣਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸ਼ਰਣੋਪਸृਤਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਾਤ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੀਃ ਸ਼ਰਣਪ੍ਰਦਃ

ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਸ਼ਰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬੱਚਾ, ਗਾਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਰੋਗੀ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਆਇਆ, ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਇਆ ਨਹੀਂ?

ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਾਗਮੋऽਗਮ੍ਯਾਂ ਗਮ੍ਯਾਂ ਵਾਸਤ੍ਕृਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ । ਪਰਾਜਿਤੋ ਵਾਥ ਭਵਾਨ੍ ਨੋਤ੍ਤਮੈਰ੍ਨਾਸਮੈਃ ਪਥਿ

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਐਸੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ? ਜਾਂ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਘਟੀਆ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ?

ਅਪਿ ਸ੍ਵਿਤ੍ਪਰ੍ਯਭੁਙ੍‌ਕ੍ਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮ੍ਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ ਵृਦ੍ਧਬਾਲਕਾਨ੍ । ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕृਤਵਾਨ੍ਨ ਯਦਕ੍ਸ਼ਮਮ੍

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ? ਜਾਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਲਾਜ਼ਵੰਤ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਰਥਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ?

ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰੇष੍ਠਤਮੇਨਾਥ ਹृਦਯੇਨਾਤ੍ਮਬਨ੍ਧੁਨਾ । ਸ਼ੂਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਰਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਤੇऽਨ੍ਯਥਾ ਨ ਰੁਕ੍

ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿਲੋਂ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਵੰਞਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਸੋਚਦੇ ਹੋ? ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।

ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦਃ ਕृष੍ਣਂ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇऽਤਿਰਂਹਸਾ । ਨੈਕੋऽਪ੍ਯਭੋਜਿ ਕਵਲ ਏਹੀਤਃ ਸਾਧੁ ਭੁਜ੍ਯਤਾਮ੍

ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਆਓ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਓ।'

ਤਤੋ ਹਸਨ੍ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋऽਭ੍ਯਵਹृਤ੍ਯ ਸਹਾਰ੍ਭਕੈਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਂਸ਼੍ਚਰ੍ਮਾਜਗਰਂ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਵਨਾਦ੍ ਵ੍ਰਜਮ੍

ਫਿਰ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਗਰ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਖਾਈ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।