ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਪਰਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਮਨਃਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੈ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਭਵੇਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦਾ ਭਾਗਵਤਂ ਲਭੇਤ੍

ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਭਾਗਵਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਕਥਾਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਭਾਯਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ ਸ਼ੁਕੇ । ਸੁਧਾਕੁਂਭਂ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਵ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਮਨ੍

ਜਦੋਂ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜਾ ਸਭਾ ਵਿਚ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ ਉੱਥੇ ਆਏ।

ਸ਼ੁਕਂ ਨਤ੍ਵਾਵਦਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸੁਰਾਃ । ਕਥਾਸੁਧਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਵ ਸੁਧਾਂ ਇਮਾਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਚਤੁਰ ਸੁਰਗਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵੋ।

ਏਵਂ ਵਿਨਿਮਯੇ ਜਾਤੇ ਸੁਧਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਪੀਯਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਪਾਸ੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਤਾਮृਤਮ੍

ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਟਾਂਦਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਵਾਂਗੇ।

ਕ੍ਵ ਸੁਧਾ ਕ੍ਵ ਕਥਾ ਲੋਕੇ ਕ੍ਵ ਕਾਚਃ ਕ੍ਵ ਮਣਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਤੋ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਤਦਾ ਦੇਵਾਞ੍ਜਹਾਸ ਹ

ਇਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਿੱਥੇ, ਕਥਾਵਾਂ ਕਿੱਥੇ, ਕੱਚ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਮੋਤੀ ਕਿੱਥੇ? ਬ੍ਰਹਮਰਾਤ ਨੇ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਹੱਸ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।

ਅਭਕ੍ਤਾਨ੍ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨ ਦਦੌ ਸ ਕਥਾਮृਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਤੀ ਵਾਰ੍ਤਾ ਸੁਰਾਣਾਂ ਅਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਾ

ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਭਗਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀਆਂ ਹਨ।

ਰਾਜ੍ਞੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਤਥਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਰਾ ਧਾਤਾਪਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਤੁਲਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤੋਲਯਤ੍ ਸਾਧਨਾਨ੍ਯਜਃ

ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਵਿਚ ਤਰਾਜੂ ਲਾ ਕੇ, ਅਜਨਮਾ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋਲਿਆ।

ਲਘੂਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਜਾਤਾਨਿ ਗੌਰਵੇਣ ਇਦਂ ਮਹਤ੍ । ਤਦਾ ऋषਿਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੁਃ

ਹੋਰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।

ਮੇਨਿਰੇ ਭਗਵਦ੍‌ਰੂਪਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭਾਗਵਤਂ ਕਲੌ । ਪਠਨਾਤ੍ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ ਸਦ੍ਯੋ ਵੈਕੁਣ੍ਠਫਲਦਾਯਕਮ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਗਵਤ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਮੰਨਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਵੈਕੁੰਠ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਪ੍ਤਾਹੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚੈਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਯਕਮ੍ । ਸਨਕਾਦ੍ਯੈਃ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਾਰਦਾਯ ਦਯਾਪਰੈਃ

ਇਹ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦਯਾਲੂ ਸਨਕ ਆਦਿ ਨੇ ਇਹ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।

ਯਦ੍ਯਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਬਂਧਾਤ੍ ਸ਼੍ਰੁਤਮੇਤਤ੍ ਸੁਰਰ੍षਿਣਾ । ਸਪ੍ਤਾਹਸ਼੍ਰਵਣਵਿਧਿਃ ਕੁਮਾਰੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਃ

ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਨਾਲ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਦਾ ਢੰਗ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ।

ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ - ਲੋਕਵਿਗ੍ਰਹਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਰਦਸ੍ਯਾਸ੍ਥਿਰਸ੍ਯ ਚ । ਵਿਧਿਸ਼੍ਰਵੇ ਕੁਤਃ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸਂਯੋਗਃ ਕੁਤ੍ਰ ਤੈਃ ਸਹ

ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ - ਨਾਰਦ, ਜੋ ਲੋਕਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਸੰਬੰਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਂ ਕਥਾਨਕਮ੍ । ਸ਼ੁਕੇਨ ਮਮ ਯਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰਹਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਗਤੀ ਭਰਿਆ ਕਹਾਣਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਦੱਸਿਆ ਸੀ।

ਏਕਦਾ ਹਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਚਤ੍ਵਾਰ ऋषਯੋऽਮਲਾਃ । ਸਤ੍ਸਙ੍ਗਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਯਾਤਾ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਸਤਸੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਕੁਮਾਰਾਃ ਊਚੁਃ - ਕਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਦੀਨਮੁਖਂ ਕੁਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋ ਭਵਾਨ੍ । ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਗਮ੍ਯਤੇ ਕੁਤ੍ਰ ਕੁਤਸ਼੍ਚਾਗਮਨਂ ਤਵ

ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ - ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ?

ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਚਿਤ੍ਤੋऽਸਿ ਗਤਵਿਤ੍ਤੋ ਯਥਾ ਜਨਃ । ਤਵੇਦਂ ਮੁਕ੍ਤਸਙ੍‌ਗਸ੍ਯ ਨੋਚਿਤਂ ਵਦ ਕਾਰਣਮ੍

ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸੁੰਨੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੱਗਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਮ ਆਦਮੀ ਆਪਣਾ ਧਨ ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਜੋ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ, ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।

ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ - ਅਹਂ ਤੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਯਾਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਤਮਮਿਤਿ । ਪੁष੍ਕਰਂ ਚ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਚ ਕਾਸ਼ੀਂ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਤਥਾ

ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਿਆ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਕਾਸ਼ੀ ਤੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਵੀ ਗਿਆ।

ਹਰਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੀਰਙ੍‌ਗਂ ਸੇਤੁਬਨ੍ਧਨਮ੍ । ਏਵਮਾਦਿषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਭ੍ਰਮਮਾਣ ਇਤਸ੍ਤਤਃ

ਹਰੀਖੇਤਰ, ਕੁਰੁਖੇਤਰ, ਸ਼੍ਰੀਰੰਗ, ਸੇਤੁਬੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇधर-ਉਧਰ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।

ਨਾਪਸ਼੍ਯਂ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ ਸ਼ਰ੍ਮ ਮਨਸ੍ਸਂਤੋषਕਾਰਕਮ੍ । ਕਲਿਨਾਧਰ੍ਮਮਿਤ੍ਰੇਣ ਧਰੇਯਂ ਬਾਧਿਤਾਧੁਨਾ

ਕਿਤੇ ਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਕਲਿਜੁਗ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ।

ਸਤ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਪਃ ਸ਼ੌਚਂ ਦਯਾ ਦਾਨਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਉਦਰਂਭਰਿਣੋ ਜੀਵਾ ਵਰਾਕਾਃ ਕੂਟਭਾषਿਣਃ

ਸੱਚ, ਤਪ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਦਾਨ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਬੇਚਾਰੇ ਜੀਵ ਸਿਰਫ ਪੇਟ ਭਰਨ ਲਈ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।

ਮਨ੍ਦਾਃ ਸੁਮਨ੍ਦਮਤਯੋ ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਾ ਹਿ ਉਪਦ੍ਰੁਤਾਃ । ਪਾਖਣ੍ਡਨਿਰਤਾਃ ਸਂਤੋ ਵਿਰਕ੍ਤਾਃ ਸਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ

ਲੋਕ ਸੁਸਤ, ਮੰਦ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਮੰਦ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੀੜਤ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਘੱਟ ਹਨ, ਪਾਖੰਡ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਤੇ ਵੈਰਾਗੀ ਵੀ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤਰੁਣੀਪ੍ਰਭੁਤਾ ਗੇਹੇ ਸ਼੍ਯਾਲਕੋ ਬੁਦ੍ਧਿਦਾਯਕਃ । ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਯਿਣੋ ਲੋਭਾਦ੍ ਦਂਪਤੀਨਾਂ ਚ ਕਲ੍ਕਨਮ੍

ਘਰ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਰਾਜ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਲਾ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਧੀਆਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਵੇਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਵਧਦਾ ਹੈ।

ਆਸ਼੍ਰਮਾ ਯਵਨੈ ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ । ਦੇਵਤਾਯਤਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦੁष੍ਟੈਃ ਨष੍ਟਾਨਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ

ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵੀ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।

ਨ ਯੋਗੀ ਨੈਵ ਸਿਦ੍ਧੋ ਵਾ ਨ ਜ੍ਞਾਨੀ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯੋ ਨਰਃ । ਕਲਿਦਾਵਾਨਲੇਨਾਦ੍ਯ ਸਾਧਨਂ ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਗਤਮ੍

ਕੋਈ ਯੋਗੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਸਿੱਧ, ਨਾ ਗਿਆਨੀ, ਨਾ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ; ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ ਭਸਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।

ਅਟ੍ਟਸ਼ੂਲਾ ਜਨਪਦਾਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ੂਲਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ । ਕਾਮਿਨ੍ਯਃ ਕੇਸ਼ਸ਼ੂਲਿਨ੍ਯਃ ਸਂਭਵਨ੍ਤਿ ਕਲੌ ਇਹ

ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਟੇਰੇ ਪੀੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਵਿੱਖਰੀਆਂ ਵੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਕਾਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਏਵਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਕਲੇਰ੍ਦੋषਾਨ੍ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ ਅਵਨੀਂ ਅਹਮ੍ । ਯਾਮੁਨਂ ਤਟਮਾਪਨ੍ਨੋ ਯਤ੍ਰ ਲੀਲਾ ਹਰੇਰਭੂਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਰਚੇ ਸਨ।

ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਨ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਏਕਾ ਤੁ ਤਰੁਣੀ ਤਤ੍ਰ ਨਿषਣ੍ਣਾ ਖਿਨ੍ਨਮਾਨਸਾ

ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਇਕ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸੁਣੋ: ਉੱਥੇ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ ਸੀ।

ਵृਦ੍ਧੌ ਦ੍ਵੌ ਪਤਿਤੌ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੌ ਅਚੇਤਨੌ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਬੋਧਨ੍ਤੀ ਰੁਦਤੀ ਚ ਤਯੋਃ ਪੁਰਃ

ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਦੋ ਬੁੱਢੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਏ ਸਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ, ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਰੋਂਦੀ ਸੀ।

ਦਸ਼ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਂ ਨਿਜਂ ਵਪੁਃ । ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਾ ਸ਼ਤਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਬੋਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ

ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤੱਕਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਔਰਤਾਂ ਪੱਖਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ।