ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਦਵਿੱਤੀਅ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਥਾਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਗੋਪਾਲ ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ, ਵਾਪਸ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦਾ ਨਿਵਾਲਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਨੇ ਇਹ ਵਿਲੱਖਣ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛੜੀ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਆਪਣੇ ਚਾਰਾਂ ਸਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰ ਛੂਹੇ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਉੱਠ-ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਗਲ੍ਹਾ ਝੁਕਾਇਆ ਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਤਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਡੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਦੁਆਰਕਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਇਆ। ਹੇ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਸੰਕੇਤ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਬੜੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਦਰਤੀ ਤਰਤੀਬ ਉਲਟੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਚਰਨ ਗਲਤ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ ਸੀ—ਕ੍ਰੋਧ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਝੂਠ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਪ ਲਿਆ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਕੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਠੱਗੀ ਆ ਗਈ, ਮਾਪੇ, ਦੋਸਤ, ਭੈਣ-ਭਰਾ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ—ਸਭ ਵਿੱਚ ਝਗੜੇ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਸੰਕੇਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਥਾਂ ਅਧਰਮ ਤੇ ਲਾਲਚ ਵਧਣ ਲੱਗੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੁਆਰਕਾ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਜਾਣਣ ਲਈ। ਹੁਣ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਇਹ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ। ਕਿਤੇ ਉਹ ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੇਡ ਛੱਡਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਅਸੀਂ ਧਨ, ਰਾਜ, ਪਤਨੀਆਂ, ਪਰਿਵਾਰ, ਜੀਵਨ, ਪ੍ਰਜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਹੇ ਸ਼ੇਰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਸੰਕੇਤ ਦੇਖੋ—ਆਕਾਸ਼ੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਰੀਰਕ—ਸਭ ਪਾਸੇ, ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਭਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੇਰੀਆਂ ਜੱਠੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਲ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕੁਝ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮਾਦਾ ਗਿਦੜ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਹੂੰਕਾਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਕੁੱਤਾ ਵੀ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭੌਂਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਾਨਵਰ ਮੇਰੇ ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਬੂਤਰ, ਮੌਤ ਦਾ ਦੂਤ, ਤੇ ਉੱਲੂ, ਮੇਰੀ ਮੱਤ ਡੋਲ ਰਹੇ ਹਨ; ਰਾਤ ਵਾਲਾ ਉੱਲੂ ਚੀਕ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਨੀਂਦ ਤੇ ਸੁੰਨਤਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਚੌਂਕੜੀਆਂ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਪਰਬਤ ਵੀ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਹਵਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਰੁੱਖੀ ਵਗ ਰਹੀ ਹੈ, ਧੂੜ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ; ਬੱਦਲ ਹਰ ਥਾਂ ਖੂਨ ਵਰਗਾ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ ਅਜੀਬ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਨਹਿਰਾਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਮਨ ਵੀ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹਨ; ਅੱਗ ਘਿਓ ਪਾਉਣ ‘ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੜਕਦੀ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਕੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਬੱਛੜੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀ ਰਹੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀਆਂ; ਗਾਂਵਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਬਲਦਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਤੇ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਸੀਨਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਬਾਗ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਗਵਾ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਕੇਤ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਸੰਕੇਤਾਂ ਤੋਂ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਲੱਖਣ ਜੀਵ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਾਗਵਾਨ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬੰਦਰ-ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ— ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕੀ ਅਨਰਤਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਮਧੁ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਆਹੁਕ, ਸਾਤਵਤ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ—ਸਾਰੇ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਕੀ ਸਾਡਾ ਨਾਨਾ ਸ਼ੂਰ ਜੀ ਤੇ ਉਹਦੀ ਪਤਨੀ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਅੰਕਦੁੰਦੁਭੀ (ਵਸਦੇਵ) ਤੇ ਉਹਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵੀ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੋਰ ਮਾਮੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਕੀ ਆਹੁਕ ਰਾਜਾ ਜੀਵਤ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਦਾ ਦੁਸਟ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਛੋਟਾ ਭਰਾ? ਕੀ ਹ੍ਰਿਦਿਕਾ, ਉਹਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਕਰੂਰ, ਜਯੰਤ, ਗਦ, ਤੇ ਸਰਣ—all ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਕੀ ਰਾਮ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਅਨੀਰੁੱਧ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਹੈ, ਵਧ ਰਿਹਾ ਤੇ ਕਲਿਆਣਸ਼ੀਲ ਹੈ? ਕੀ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼, ਸੰਬ (ਜਾਂਬਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ) ਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਿਸ਼ਭ ਵਰਗੇ, ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਭਗਤ—ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਉਦਧਵ, ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ, ਸ਼ੀਰਿਸ਼ਾਨਯ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਤਵਤ ਮੁਖੀ—ਸਭ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਧਰਮਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੈ? ਕੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ, ਉਹ ਆਦਿ-ਮਿਤਰ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਪੁਰਖ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਯਾਦਵ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੇਰੀਅਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰ ਰਹੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।