ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਅੱਜ ਤੋਂ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਦੇਵਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਖੜੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖੇਗੀ। ਇਹ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਵਿਦੁਰਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੁੱਖ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ ਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੁੰਬੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤਰਨਵਾਸੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰੇਮ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਜੈਯ ਸਵਾਮੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਿਰਣ ਆਦਿ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਵੈਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਅਦ੍ਵੈਤ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਪਰਮੇਸ਼्वर, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਗਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਲੀਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦੀ ਗੰਡੀ ਫੜਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਵਛਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚੇਤਾ ਹਨ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੋਂ ਫ਼ੌਰਨ ਉਤਰੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਨਵਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਾਟੀ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਆਪਣੀ ਚਾਰਾਂ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਮੁਰਤ ਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਦੋ ਚਰਨ ਛੁਹੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਠਦੇ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੀ ਵਾਰੀ ਦੇਖੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੈਠ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਠੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝੀਆਂ, ਗਰਦਨ ਝੁਕਾਈ, ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੜੀ ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਗਲਾ ਲੈ ਕੇ ਬੋਲਣ ਲੱਗੇ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨ ਲਈ ਗਿਆ, ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ ਪਰ ਉਹ ਮੁੜਿਆ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਕੁਰੁ ਉਤਮ, ਫਿਰ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਾਲ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਚੱਕਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੁਦਰਤੀ ਕ੍ਰਮ ਉਲਟ ਗਿਆ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਆ ਗਈ ਹੈ—ਲੋਕ ਕ੍ਰੋਧ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਪਰਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵੰਕੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਵੀ ਧੋਖਾ ਆ ਗਿਆ, ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ, ਮਾਂ-ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤਾਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਚਾਲੇ ਝਗੜੇ ਵਧ ਗਏ। ਜਦ ਐਸੇ ਭਿਆਨਕ ਸੰਕੇਤ ਵਧਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਕਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਇਹ ਕਿਸ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਦ ਸਵਾਮੀ ਆਪਣਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਾ ਖੇਡ ਛੱਡਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਧਨ, ਰਾਜ, ਪਤਨੀਆਂ, ਜੀਵਨ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪ੍ਰਜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਲੋਕਿਕ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲਿਆ।" "ਹੇ ਨਰ ਸ਼੍ਰੇਠ, ਇਹਨਾਂ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ—ਅਕਾਸ਼ੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਰੀਰਕ—ਸਭ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੇਰੀਆਂ رانਾਂ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਲ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕੁਝ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਮਾਦਾ ਗਿਦੜੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕੁੱਤਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭੌਂਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਾਨਵਰ ਮੇਰੇ ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਬੂਤਰ, ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਤੇ ਉਲੂ, ਮੇਰੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਉੱਡਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਤ ਵਾਲਾ ਉਲੂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਨੀਂਦ ਤੇ ਖਾਲੀਪਨ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਧੂੰਆਂ ਪਿਆ ਹੈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੜਗੜਾਟ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਹਵਾ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਧੂੜ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬੱਦਲ ਹਰ ਥਾਂ ਖੂਨ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਗ੍ਰਹਿ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਕਾਸ਼ ਅਜੀਬ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਨਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੈ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਮਨ ਵੀ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਹਨ, ਅੱਗ ਘੀ ਪਾਉਣ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੜਕਦੀ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇਵੇਗਾ? ਵੱਛੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦੇ, ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਂਡਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ।" "ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਸੀਨਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਬਾਗ, ਝੀਲਾਂ, ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਆਪਣੀ ਰੌਣਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਗੁਆ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਬਿਪਤਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ? ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵੱਡੇ ਸੰਕੇਤ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਤੀ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਲੱਖਣ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਵੰਞ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਗੁਆ ਬੈਠੀ ਹੈ।" ਜਦ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੰਕੇਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਹੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਾਨਰ-ਧਵਜ ਵਾਲਾ (ਅਰਜੁਨ) ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਦੁਖੀ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵੀ ਬਦਲ ਗਈ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕੀ ਅਨਰਤ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਆਹੁਕ, ਸਾਤਵਤ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ—ਸਭ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਕੀ ਸਾਡਾ ਨਾਨਾ ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਸਾਡੇ ਮਾਮਾ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਤੇ ਉਹਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ? ਕੀ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੋਰ ਮਾਮੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੁਧੂਆਂ, ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਠੀਕ ਹਨ?" "ਕੀ ਆਹੁਕ ਰਾਜਾ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਦਾ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਛੋਟਾ ਭਰਾ? ਕੀ ਹ੍ਰਿਦਿਕਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਜਯੰਤ, ਗਦ, ਤੇ ਸਾਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਆਦਿ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਰਾਮ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਅਨੀਰੁੱਧ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੀ ਵੱਡੀ ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਆਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।