ਜਦੋਂ ਭਟਕਣ ਅਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਬਾਕੀ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣਤਾਵਾਂ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀ ਖੁਰਾਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖੰਭਾ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਸਨ—ਉਸਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਦੇਵਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਵਿਦੁਰਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆਈ। ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾ ਕਿ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੁੰਬੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਹੋਈ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵਨਾ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਜੈਯ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਜਾਨਵਰ—ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਵੈਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਤੇਜ਼ ਹਰਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਫਿਰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਪਰਮ, ਅਦਵੈਤ, ਬੇਅੰਤ ਪ੍ਰਭੂ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਪਾਰ ਹੈ—ਇੱਕ ਗਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੋਟੀ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਂਗ ਪੁਰਾਣਾ, ਬਛੜਿਆਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉਤਰੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਾਟੀ ਵਾਂਗ ਲੰਬੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰਾਂ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦੋ ਚਰਨ ਛੂਹੇ। ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਠਦੇ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਸਨ, ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਠ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੋਂਛ ਕੇ, ਗਰਦਨ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਰੁੰਝੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਪਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਜਾਣਨ ਲਈ ਗਿਆ ਸੀ... ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਇਆ। ਹੇ ਕੁਰੁश्रेष्ठ, ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਾਲ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ, ਕੁਦਰਤੀ ਨਿਯਮ ਉਲਟ ਰਹੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਬਦਤਰੀਨ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ—ਕ੍ਰੋਧ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਵਧ ਗਏ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਰਤਾਵ ਵਿੱਚ ਵਕੜ, ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਛਲ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ, ਦੋਸਤ, ਭਰਾ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਚ ਝਗੜੇ ਵਧ ਗਏ। ਜਦੋ ਐਸੇ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਤੇ ਅਧਰਮ ਵਧਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਜਾਣਨ ਲਈ। ਹੁਣ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਇਹ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ। ਕੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੇਡ ਛੱਡਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਧਨ, ਰਾਜ, ਪਤਨੀਆਂ, ਜੀਵਨ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪ੍ਰਜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਕ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਮਿਲੀ। ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ, ਦੇਖ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ—ਆਕਾਸ਼ੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ—ਸਭ ਪਾਸੇ ਡਰ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੇਰੀਆਂ ਜੰਘਾਂ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਲ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੈ; ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮਾਦਾ ਗਿੱਦੜ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਰੌਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਕੁੱਤਾ ਵੀ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਰੋਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਨਵਰ ਮੇਰੇ ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਚੱਕਰ ਲਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਬੂਤਰ, ਮੌਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਉਲੂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਰਾਤ ਦਾ ਉਲੂ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇਹ ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਸੁੰਨਾਪਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧੂੰਆਂ ਹੈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਹਵਾ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਧੂੜ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਬੱਦਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਾਲ ਰਕਤ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਕਾਸ਼ ਅਜੀਬ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਦਰਿਆ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹਨ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਮਨ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹਨ; ਅੱਗ ਘੀ ਪਾਉਣ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੜਦੀ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਕੀ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇਗਾ? ਬੱਛੜੇ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਥਣਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦੇ, ਨਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਗਾਂਵਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਲਦ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਪਸੀਨਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਬਾਗ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਪਣੀ ਰੌਣਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਗੁਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਮਾੜੀ ਘੜੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ? ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵੱਡੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨ ਜਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸੀ, ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਗਵਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬੰਦਰ-ਧੁੰਝਾ ਵਾਲਾ ਉਹ ਵੀਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਉਹ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਨਿਵਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬਦਲੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕੀ ਅਨਰਤਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਾਕਾ—ਮਧੁ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਆਹੁਕ, ਸਾਤਵਤ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ—ਸਾਰੇ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਕੀ ਸਾਡਾ ਨਾਨਾ ਸ਼ੂਰ ਜੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਸਾਡੇ ਮਾਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ—ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ—ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੋਰ ਮਾਮੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਰਾਜਾ ਆਹੁਕ ਅਤੇ ਉਹਦਾ ਦੁਸਟ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਹ੍ਰਿਦਿਕਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਕਰੂਰ, ਜਯੰਤਾ, ਗਦਾ ਤੇ ਸਰਣਾ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ? ਕੀ ਰਾਮ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੁਖੀ ਹਨ?